> «در من کسی پیوسته می‌گرید...
دردی‌ست چون خنجر
یا خنجری چون درد...
خاموشم،
اما
دارم به آواز ِ غم خود می دهم گوش
وقتی کسی آواز می خواند
خاموش باید بود
غم داستانی تازه سر کرده ست
اینجا سراپا گوش باید بود :
- درد از نهاد ِ آدمیزاد است !»

هوشنگ ابتهاج (سایه) | آواز غم

کوتاه‌ترین مسیر بین دو نقطه روی یک سطح خمیده مثل زمین، دیگر خط راست نیست بلکه بخشی از بزرگ‌ترین دایره ممکن روی آن کره است که به آن ژئودزیک می‌گویند.

برای مثال، مسیر بین نیویورک و استانبول در نگاه اول باید مستقیم به سمت شرق برود، اما مسیر واقعی کمی به سمت شمال قوس دارد، چون در واقع کوتاه‌تر است.
این مسیر روی کره زمین بخشی از یک دایره بزرگ‌تر از دایره عرض جغرافیایی است.

هواپیماها هم از همین مسیرها استفاده می‌کنند، بنابراین مسیر پروازها روی نقشه‌های دوبعدی ممکن است خمیده به نظر برسند، اما در واقع روی کره زمین کوتاه‌ترین مسیر ممکن را طی می‌کنند.

واقعا چه عکسی
ثبت یه چترباز که در حال سقوط هست و پس زمینه ی خورشید توی طول موج هیدروژن آلفا
لبه ی خورشید میتونید CME ها (ابر های مغناطیسی بزرگ ذرات خورشیدی) رو ببینید.
ترکیبی از برنامه ریزی، علم و عکاسی دقیق.

این اولین موتور جریان متناوب (AC) است که تسلا در سال ۱۸۸۸ ساخت. حالا ببینیم چطور کار می‌کند:

وقتی جریان الکتریکی از یک سیم عبور می‌کند، یک میدان مغناطیسی ایجاد می‌شود. اگر سیم را به شکل مارپیچ (کویل) بپیچیم، این میدان مغناطیسی تقویت می‌شود.

با اضافه کردن یک سیم‌پیچ دوم و قرار دادن یک مدار بسته سیم در مرکز، می‌توانیم آن را کمی حرکت دهیم. اگر از جریان مستقیم (DC) استفاده کنیم، انرژی به‌طور ثابت جریان دارد و سیم‌پیچ‌ها میدان مغناطیسی پایدار ایجاد می‌کنند.

اما وقتی جریان متناوب (AC) به کار می‌رود، میدان مغناطیسی با تغییر جهت جریان، قطبش خود را تغییر می‌دهد. چون جریان متناوب انرژی را به‌صورت چرخه‌ای منتقل می‌کند، با اضافه کردن چند سیم‌پیچ دیگر با زاویهٔ متفاوت، میدان‌های مغناطیسی به ترتیب و زمان‌بندی متفاوت نوسان می‌کنند و این نوسان باعث می‌شود سیم‌پیچ مرکزی بچرخد.

تسلا بیش از ۱۰۰ سال پیش این روش را طراحی کرد و این موتور پایهٔ بسیاری از موتورهای AC مدرن است.

#تسلا

صب بخیر

I get up 😇

وقتی میگن مشکل از فرانت عه.
واکنش فرانت‌کارها:

اگر یک کره خاکی در منظومه شمسی وجود داشته باشد که هرگز نباید از آن بازدید کنید، آن سیاره زهره است.
حتی کاوشگرهای رباتیک هم توانایی تحمل چنین شرایط سختی را ندارند.

جو زهره شامل 97% دی اکسید کربن است که تقریبا 100 برابر فشرده تر از زمین است و دمای سطح آن به 462 درجه سانتیگراد میرسد.
یکی از آخرین کاوشگرهایی که به سطح این سیاره فرستاده شد، کاوشگر ونرا-13 روسیه در سال 1982 بود که به سختی توانست تنها 2 ساعت دوام بیاورد.

(این تصویر مربوط به سطح سیاره زهره از دوربین کاوشگر ونرا-13 است که کلاهک جدا شده این کاوشگر نیز در تصویر نمایان است.)