مدت ها خیال می‌کردم سؤال اصلی این‌جاست که چرا آدم‌هایی که قدرت دارند از آن سؤاستفاده می‌کنند در حالی که سؤال اصلی اینجاست که چرا از آن سؤ استفاده نکنند؟

گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من

از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

خاطره اي از مرحوم قيصر امين پور درباره تسلط عجيب شهريار در سرودن شعر

روز بزرگداشت شعر و ادب پارسي و بزرگداشت استاد شهريار
#مناسبتها #ادبستان
#سلام_تجريش #مدرسه_زندگی

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من
چقدر ساده ام که سال های سال
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده‌ام

قیصر امین پور

گریز از آبادان در روزهای نخستین جنگ ایران و عراق، عکس از آلفرد یعقوب‌زاده

🔗 علی ملیحی (@alimalihi)

برای چرخش این آسیاب کهنه دل سنگ
به خون خویش می غلتند خلقی بی گناه اینجا ...

‏و آن زمان كه ديگر هيچ‌كس صبح‌ها بيدارت نمى‌کند، هیچ‌کس شب‌ها چشم انتظارت نیست، و‌ تو می‌توانی آزادانه، هرکاری که دلت می‌خواهد انجام دهی،
به آن چه می‌گویی؟
آزادی؟ یا تنهایی؟

میلان کوندرا

رویای بزرگتر شدن خوب نبود

گفتند: «چگونه‌ای؟»
گفت: «چگونه باشد کسی که بامداد برخیزد و نداند که شبانگاه خواهد زیست یا نه؟»

تذکرة‌الأولیاء

+ عجب سیرکی است
همه‌مان خواهیم مرد
این مسئله به تنهایی باید کاری کند
که یکدیگر را دوست بداریم
ولی نمی‌کند …

• چارلز بوکوفسکی

We knew the world would not be the same. A few people laughed, a few people cried, most people were silent. I remembered the line from the Hindu noscripture, the Bhagavad-Gita. Vishnu is trying to persuade the Prince that he should do his duty and to impress him takes on his multi-armed form and says, “Now, I am become Death, the destroyer of worlds.” I suppose we all thought that one way or another.

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی

خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است

بدین راه و روش می‌رو که با دلدار پیوندی

قلم را آن زبان نَبوَد که سرِّ عشق گوید باز

ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور

پدر را باز پرس آخر کجا شد مهر فرزندی؟!

جهان پیر رعنا را ترحم در جِبِلَّت نیست

ز مهر او چه می‌پرسی؟! در او همت چه می‌بندی؟!

همایی چون تو عالی‌قدر حرص استخوان تا کی؟!

دریغ آن سایهٔ همت که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودی‌ست با درویش خرسند است

خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند

سیه‌چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

و‌ شاید گناه ما این بود که اصالت داشتیم،
احترام سرمان می شد و حد نگه می داشتیم.
وفاداری را خوب آموخته بودیم
و محبت از نگاه مان چکه می کرد.
وقار در رفتار ما و درستی در کردار ما مشهود بود.
و شاید؛ گناه ما این بود
نه زرق داشتیم نه برق،
نه رنگ داشتیم نه لعاب،
نه با دست پس می زدیم و نه با پا پیش می کشدیم.
و شاید ؛ گناه ما این بود
که زلال بودیم و آن طرف دل مان معلوم...


| لاأدری

به کسی ندارم الفت، ز جهانیان مگر تو
اگرم تو هم برانی، سر بی‌کسی سلامت