و یچیزی که در خصوص این خبر تجاوز مردان ایرانی در کره توجهم رو جلب کرده اینه که مشکل مردممون این نیست که تجاوز صورت گرفته، مشکلشون اینه که آبروی ایران رفته. عزیزم ایران از اول آبرویی نداشت بیخیال این اراجیف شو و روی مشکل واقعی تمرکز کن. قبل اینکه مرد ایرانی شروع به کثافت کاری در عرصه های بین المللی کنه برای سالیان درازی همین زنان ایرانی قربانیش میشدن. روی این تمرکز کن که مردهای کشورت دارن از چه نجاستی سرچشمه میگیرن که تبدیل به چنین هیولاهایی میشن. اون‌ها نماینده تاریخ و فرهنگ و آبروی ایران نبودن که تصویر اشتباهی رو به نمایش گذاشتن، اون‌ها خود ایران بودن که ما هرروز داریم زندگیش میکنیم. اون‌ها همون مردانی هستن که روی ما اسید میپاشن، تعقیبمون میکنن، متلک میندازن، کتکمون میزنن، میکشنمون و بهمون آزار جنسی میرسونن و تجاوز میکنن. دنبال این نباشید که آبروی ایران در مدیای کشوری در شرق آسیا رو بخرید و بجاش به این وضعیت جهنمی که جلوی چشمتونه بپردازید.

تجاوز و آزار جنسی، هیچوقت و در هیچ شرایطی نباید وپنایز بشه و بعنوان یک سلاح بکار بره. در برابر هیچکسی. حتی نباید یک متجاوز رو هم تهدید به تجاوز کرد و یا علیهش ادبیات تجاوز بکار برد. تجاوز یک ابزار برای مجازات گناهکاران نیست، بلکه واقعیتیه که زنان و اقلیت‌ها هرروز دارن تجربش میکنن. اگر تجاوز رو ابزار مجازات انسان‌های بد بدونیم به مرور از قبحش کم میکنیم و بهش یک چهره‌ی مشروع میبخشیم و بدتر، در جامعه به شکل گسترده تری رواجش میدیم و به قربانیان آزارجنسی و تجاوز هم بی حرمتی میکنیم. یا با این دیدگاه، بر اساس اعتقادات فردی میتونیم تجاوز رو توجیه کنیم، فرد قربانی تجاوز رو لایق تجاوز بدونیم و یا حتی فرد متجاوز رو قهرمان عدالت معرفی کنیم. وقتی میگید باید به متجاوز‌ها تجاوز کرد، درواقع دارید به روشنی بیان میکنید که فعل تجاوز میتونه به طریقه‌ی مثبتی رخ بده و یا مفهوم رضایت جنسی میتونه بسته به دیدگاه افراد نقض بشه. در واقعیت این متجاوزین و گناهکاران نیستن که مورد آزار و تجاوز جنسی قرار میگیرن، این زنان و کودکان و اقشار آسیب پذیر هستن که بیشترین آمار قربانیان تجاوز رو دارن، و این ادبیات و نگرش نسبت به تجاوز تنها جامعه رو بیشتر غرق در اشتباهات و مفاهیم آسیبزا میکنه.

ایمان خلیف ترنس نیست و این کثافتا دارن اینجوری سلاخیش میکنن ببینید وضعیت زنای ترنس چیه

در پی جریانات اخیر مثل عشق ابدی، تجاوز در کره جنوبی و سلبریتی ها و اینفلوئنسرهای حامی تجاوز و زنستیزی در اینستاگرام من ناخوداگاه از حبابی که برای خودم ساخته بودم خارج شدم و متوجه شدم خارج از افرادی که دست چین کردم و باهاشون مراوده دارم جامعه ایران هنوز همون کثافتیه که بوده. ما وقتی در سوشال مدیا خودمون رو با یک عده از افراد مورد تایید خودمون حبس میکنیم، اغلب متوجه نمیشیم تا چه حد جامعه رو فراموش کردیم و ازش دور شدیم و خودمون رو فریب میدیم که وضعیت بهبود پیدا کرده و متاسفانه دغدغه‌هامون هم متفاوت با چیزی میشه که در زمان حال باید باشه. حتی وقتی آنلاین نیستیم و در خیابان‌ها و مکان های عمومی و خانواده آزار میبینیم و مورد تعرض قرار میگیریم، به اون تعرض به چشم یک اتفاق بشدت غیرطبیعی نگاه میکنیم و به فضای مجازی برای درد و دل با دوستامون و آروم شدن پناه میبریم و انکار میکنیم که ۹۰ درصد جامعه‌ای که در اون زندگی میکنیم آزار دیدن ما براشون کاملا نرماله و خارج از حباب ما، این اتفاقات ناگوار کاملا فرم روزمره به خودش گرفته. فهمیدم که مهمه استدلال ها، مبارزات و مطالباتمون رو با سنجیدن کامل وضعیت فعلی تنظیم کنیم و خودمون رو با گروه های کوچک تلگرامی و اینستاگرامی فریب ندیم تا جایی که اگر با یک آدم جدا از اون فضا صحبت کنیم اصلا متوجه نشه که ما سعی داریم چی بگیم. بدترین اتفاقی که میتونه برای گروه های اقلیت بیفته و متاسفانه داره مدام تکرار میشه همینه که کنشگران اون گروه، جدا و بدون در نظر گرفتن جامعه به پیش برن. چون در نهایت ما خواستار یک جامعه‌ی آزاد هستیم و قرار نیست بابت عضویت در کانال x و گروه y بهمون اوراق هویتی و پاسپورت بدن. گاهی بهتره از حباب یا فضای امنمون خارج بشیم و با واقعیت زشت دنیا روبرو بشیم چون وقتی بدون درنظر گرفتن واقعیت سعی کنیم برای دیگران تز بدیم، در نهایت بهشون آسیب میزنیم و مطالبی که مینویسیم، عقایدی که تبلیغ میکنیم و عباراتی که میسازیم مطلقا بی معنی و غیرکاربردی خواهند بود.

ریکشن های خنده زیر پست مربوط به کودک همسری رو میبینید؟ ایران تا همین حد نجاسته

سکسیسم خیرخواهانه-

وقتی به زنستیزی فکر میکنیم، اغلب فقط حالت خصمانه‌ی اون رو متصور میشیم. چیزهایی مثل آسیب‌های فیزیکی، روانی، جنسی یا خشونت و توهین به زنان. اما گاهی خطرناک تر از این زنستیزی‌های پرخاشگرانه، زنستیزی هایی هستن که خودشون رو در قالب خیرخواهی به ما نشون میدن. این زنستیزی ها با وجود اینکه از دل سیستم سرکوب بیرون اومدن، تثبیت کننده‌ی مردسالاری ان و زنان رو محدود میکنن، اغلب اوقات حتی برای خود زنانی که با اون روبرو میشن هم قابل تشخیص نیستن. سکسیسم خیرخواهانه، همون اهداف زنستیزی خصمانه رو دنبال میکنه با این تفاوت که چهره واقعی اون پشت یک نقاب مخفی شده. این نوع از سکسیسم همون آسیب‌ها و محدودیت هایی رو به همراه داره که در سکسیسم خصمانه با خشونت و حمله به زنان تحمیل شده ولی با این تفاوت که با نیرنگ و فریب به خورد زنان داده میشه. مثلا در سکسیسم خصمانه حضور زنان در ورزش محدود میشه با گفتن اینکه زنان شایستگی ورزش رو ندارن؛ ولی در سکسیسم خیرخواهانه همین سیاست با گفتن اینکه زنان ریحانه و ظریف هستن و نباید کارهای زمخت مردانه انجام بدن اجرا میشه.

در ادامه چند مثال رو بررسی میکنم که بهتر متوجه بشید:

- غیرت مرد اجازه نمیده به ناموس مردم بی حرمتی بشه: زن نه چون یک انسان مستقله، بلکه چون متعلق یک مرد دیگه‌ست شایسته احترامه و فقط بعنوان یک کالا ارزش داره.

- زن ملکه و رئیس خونست، مرد باید بره کار کنه براش پول بیاره: زن باید خانه نشین بشه و حق کار کردن نداره.

- زن مثل مرواریده باید یک صدف باشه که ازش حفاظت کنه: زنان باید بوسیله پوشش و توسط جامعه محدود و کنترل بشن.

- زن حساس و دلسوزه چون روحیه مادرانه داره: زن موجود ضعیف و فاقد منطقه که قادر به قضاوت و استدلال کردن نیست.

- زنان وظیفه مهم تربیت نسل آینده رو دارن: زن محکوم به بچه داری و انجام کار خانگی میشه.

- حساسیت بیش از حد در دراوردن کت و دادنش به زنان یا اجازه ندادن به اینکه بارهای سنگین بلند کنن: تقویت کلیشه‌ی ضعیف و شکننده بودن زنان.

- بهشت زیر پای مادرانه: نقش ها و وظایف جنسیتی که از گذشته تا امروز به زنان تحمیل شدن چیز های مقدسی هستن که نباید نقد بشن یا زیر سوال برن و ارزش زن ها به مادر شدنه.

خانوما مقدم ترن: زنان مانند کودکان یا بیماران و افراد ناتوان نیازمند مراقبتن و باید با اون ها متفاوت رفتار کرد.

بطور کلی، سکسیسم خیرخواهانه مجموعه‌ای از تفکرات، حرف‌ها و کارهاییه که وجود زنان رو در موجودی شکننده، ظریف، زیبا و لطیف بودن خلاصه میکنه و اون‌ها رو نیازمند حمایت همیشگی مردان معرفی میکنه تا کنترل و اختیار رو به مردان بده، زنان رو به ماندن در نقش های سنتی و تاریخ گذشته تشویق کنه و یا اون‌ها رو از حضور آزاد در اجتماع منع کنه.

همچنین قبلتر آیسان اسلامی به یک زن بلاگر در دبی گفته بود "اگر خواهرم بودی سرت رو میبریدم"

اینکه این آدم ۱۴ میلیون ۱۴ فاکینگ میلیون 14,000,000 فالور داره و هر روز داریم به فنپیج هاش در فضای مجازی برمیخوریم به حدی وحشتناکه که قابل توصیف نیست. این یعنی اکثریت جامعه ایران با زنکشی و تجاوز هیچ مشکلی ندارن و علاقه دارن اون رو در سطح جامعه بیشتر ببینن و با تمام توان تبلیغش میکنن. این یعنی هیچکدوم ما امنیت نداریم.

نمیدونم از اینستاگرام تبلیغات میخره یا چی ولی پستاش حتی تو اکسپلور منِ فمینیست رادیکال که جز زنای ترنس و فمینیست‌ها در اکسپلورم نیست هم چندین بار اومده بود و مجبور شدم بلاکش کنم تا تموم بشه

ریپابلیکن های ایالت ایندیانا در آمریکا دارن مفهوم "رضایت" رو از برنامه آموزش جنسی مدارس حذف میکنن. یعنی دیگه آموزش داده نمیشه که نه یعنی نه و آموزش داده نمیشه که اگر در رابطه رضایتی نباشه تجاوز محسوب میشه.

تلگرام یچیزی داره به اسم فوروارد
وقتی کلماتی که من نوشتم از دسترس من خارج میشه بعدا نمیتونم کنترلشون هم بکنم
اگر اینجا کسی درباره تجاوز حرفی نامربوط بزنه من میتونم اجوکیتش کنم و یا ساکتش کنم ولی وقتی من اختیاری روی کلمات خودم نداشته باشم اتفاقات جالبی نمیفته

خیلی خیلی ناراحت کنندست که ذهن بعضی از زنا یجوری توسط مردا شست و شو داده شده که واقعا نمیشه نجاتشون داد
همین که تا میبینن به یه دختر تجاوز میشه میگن تقصیر خود دختره بوده احتمالا حجاب نداشته یا کرم ریخته
یه بار یه دختره رو دیدم میترسید تنهایی با اسنپ بره بیرون بهش تجاوز کنن فکر میکنین باباش چی گفت؟ گفت اگه خودت متین و سنگین رفتار کنی و رفتاری ازت سر نزنه کسی بهت تجاوز نمیکنه واقعا باورم نمیشه خیلی دلم واسه زنا میسوزه
از یه طرف مردا همیشه پشت همن و هر گوه کاری ای که میکنن اینجوری مثل آیسان اسلامی و جواد کاظمیان دست به دست هم میدن اون گوه کاری رو نرمالایز کنن و بگن چیز عادی‌ای بوده تازه باعث افتخارم هست
از اون طرف همین مردا یه دسته از زنارو اینجوری برین واشد کردن که مثل خودشون فکر کنن و به زنا پشت کنن و اینجوری میشه که هیچوقت زنا پشت هم در نمیان