کیفیت این برنامه هاشون هم خیلی خنده داره. در لیست مهمانان لایو اینستاگرامیشون فقط میتونید شاهد علوی آزارگر جنسی، یک درگ کویین، خواهر یک ترنس؟، ملیکا زر و مینا خانی از اعضای تیم خودشون رو ببینید. این هم جالبه که "شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی" چندصدهزار پوند خرج کرده تا تیم خودش و یه متجاوز و خواهر یک ترنس رو برای سخنرانی بیاره بجای اینکه به لزبین ها و افراد ترنس تریبون بده.

ششرنگ داره در سطح بین المللی مطرح میشه و در سازمان ملل با حضور نماینده‌های کشورهای مختلف اطلاعات دروغ درباره عمل جراحی افراد ترنس پخش میکنه
ششرنگ سالهاست داره سعی میکنه در جامعه جهانی جا بندازه که ایران بهشت ترنس‌هاست و حکومت برای گی ها و لزبین‌ها در ایران، اجباری عمل ترنزشن انجام میده. در حالی که برای ترنس‌ها هم این عمل پروسه ای حداقل هفت ساله داره و بشدت هزینه بره و از لحاظ روانی افراد ترنس شکنجه میشن تا قبول کنن ترنس نیستن و نباید عمل کنن و هرروز باید پیش قاضی و دادگاه و پزشکی قانونی و روانپزشکی باشن. چه برسه گی‌ها و لزبین‌ها.
ششرنگ این چرندیات رو سر هم کرده که به اسم یک معضل جدید فاند بگیره و واقعا هم موفق شده و پول های بشدت نجومی بابتش میگیره. در شرایطی که افراد ترنس ایرانی به سختی به جندر افرمینگ کر دسترسی دارن این سازمان داره تلاش میکنه به اسم اینکه در ایران همه افراد ال‌جی‌بی‌تی بزور جراحی میشن، جراحی افراد ترنس در ایران رو ممنوع کنه.
https://news.1rj.ru/str/TransNbHistoryy/4469

یکی از چیزایی که بشدت رو مخمه اینه که تو فیلم و سریال و انیمه و... ۸۰۰ هزار نفر آدم میمیرن ولی اخرش باز جشن و پایکوبی میکنن بخاطر پیروزی و داستان رو بدون هیچ مشکلی جلو میبرن.
دوست دارم تمامی افرادی که هستن ارزشمند باشن حتی اگه سیاهی لشکرن. البته بعضیاشون اخر جنگ مراسم خاکسپاری راه میندازن که یکم قابل تحملن ولی دلم میخواد مرگ اون سربازا و مردم عادی تاثیر محسوسی توی روند داستان داشته باشه.

وقتی از ظلم و تبعیض علیه اقشار مختلف ال‌جی‌بی‌تی+ صحبت می‌کنیم، اغلب ادعا میشه که همه ما یک جامعه هستیم.

این شعارها هرچند قشنگن و طوری جلوه میکنن که انگار اتحاد و همبستگی بین افراد وجود داره یا وضعیت زیست افراد یکیه، اما در واقعیت یه روایت بسیار ساده‌انگارانه ست که به ستم‌هایی زیادی توجه نمیکنه. اگر ما بپذیریم که در کل افراد سیسجندر نسبت به افراد ترنسجندر، افراد سفیدپوست نسبت به poc و مردان نسبت به زنان و نان باینری‌ها (و بسیاری فاکتورهای دیگه) امتیازات اجتماعی بیشتری دارن، متوجه میشیم که این تبعیض‌ها و نابرابری‌ها در روابط افراد با هم موثره و در هر جامعه‌ای خودش رو نشون میده، حتی اگر بخوایم با کلمات یکسان اونارو نادیده بگیریم یا روشون سرپوش بذاریم.

در عمل، مفهوم «کوییر» طوری تفسیر میشه که به طور غالب بر تجربیات و زیست مردان گی متمرکزه و اقشار دیگه خصوصا افراد ترنس باینری و نانباینری رو نادیده میگیره. این مسئله به‌وجود اومده چون کل "جامعه‌ی" ال‌جی‌بی‌تی+ تبدیل به جامعه‌ای از مردان گی شده. رسانه‌ها، قوانین، مراقبت‌های پزشکی، اخبار، ورزش، تحصیلات و حتی پیشگیری از خشونت هم به این روند تبعیض آمیز ادامه میدن.

مثلا در صنعت فیلم به گزارش GLAAD در سال ۲۰۲۲، ۳۵ درصد از شخصیت‌های LGBT+ مردان گی بودن، در حالی که فقط ۱۶ شخصیت زن ترنس وجود داشت. در سال ۲۰۲۳ این آمار برای مردان گی به ۳۶ درصد رسید و تعداد شخصیت‌های زن ترنس به ۱۱ نفر (حدود ۲ درصد) کاهش پیدا کرد. به‌طور کلی، اکثریت (۴۸٪) شخصیت‌های ال‌جی‌بی‌تی در تمام فیلم‌ها، انیمیشن‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی، مرد هستن. این آمار تنها در برنامه‌های تلویزیونی به ۷۰ درصد برای مردان گی میرسه. همچنین نقدهای زیادی به مراسم‌های جوایز هم وارد شده که فقط مردان گی سفیدپوست رو نامزد میکنن.
در زمینه تخصیص منابع مالی هم بودجه‌های تخصیص داده‌ شده برای سازمان‌های حمایت از LGBT+ و خیریه‌ها، عمدتاً برای مردان گی، بهداشت مردان گی، ازدواج مردان گی و حق سرپرستی فرزند توسط مردان گی صرف میشه و به‌ندرت به مسائل افراد ترنس باینری و نانباینری پرداخته میشه. به گزارش LGBTFunder، "از هر صد دلاری" که به این سازمان‌ها اهدا میشه، فقط و فقط "۴ سنت" به افراد ترنس اختصاص پیدا میکنه؛ در حالی‌که نرخ بیکاری و بی‌خانمانی زنان ترنس بسیار بالا و نگران‌کننده‌ست. حتی گزارش شده در توزیع واکسن‌های Covid 19 توسط این سازمان‌ها دوز های بیشتری به مردان گی تخصیص پیدا کرده. یا در قوانین، حمایت موثری برای تغییر مدارک هویتی افراد ترنس وجود نداره و تنها در بیست ایالت آمریکا افراد ترنس میتونن تبعیض‌های اجتماعی و خشونت‌هایی که باهاش روبرو میشن رو به مراجع دولتی گزارش بدن، که این پیگیری‌ها معمولا به‌طور موثر هم انجام نمیشه. در حالی که فقط در آمریکا، در ده سال گذشته بیشتر از ۴۰۰ فرد ترنس به قتل رسیدن و امار واقعی خیلی بیشتر تخمین زده میشه. احتمال حمله به زنان ترنس و قتل افراد ترنسجندر هم چهار برابر بیشتر از سیسجندرها و به طور کلی بیشتر از سایر افراده. از بعد اجتماعی و سلامت روان هم بررسی کنیم، بالای ۵۰ درصد از زنان ترنس حداقل یک‌بار یا بیشتر اقدام به خودکشی کردن، در حالی‌که این آمار برای مردان گی تنها ۱۴ درصده. در واقع مردان گی از لزبین‌ها هم کمتر اقدام به خودکشی میکنن و در بعضی جوامع اماری از بایسکشوال‌ها هم کمتر. حتی موج‌های بزرگی از افراد همجنسگرا هستن که برای تحقیر افراد ترنس، حرف T رو از LGBT حذف میکنن و تقاضا دارن با LGB خطاب بشن. کمپین‌های بزرگی برای منع ترنزیشن و ورزش افراد ترنس هم در سراسر جهان مطرحه.

موضع من ابدا این نیست که هیچ تبعیض و ستمی علیه گی ها نیست یا مردهای ال‌جی‌بی‌تی+ اصلا با چالشی روبرو نیستن. مثلا حتی خودم به خیلی تبعیضات علیه گی‌ها مثل جرم انگاری روابط یا احکام مرگ در مذاهب یا فتیشایز شدن در صنعت پورن و.. معترضم. منظوری که من سعی دارم برسونم اینه که همه‌ی ما چالش‌های زیادی تو زندگیمون داریم اما این چالش‌ها به طور یکسان یا حتی چیزی نزدیک به یکسان بودن توزیع نشدن.

پس بهتره به جای انکار و نادیده گرفتن تبعیض‌های داخلی LGBT+، به طور متناسب به اون ها بپردازیم.

متوجه نمیشم چرا برای دیدن همچین چیزی نت میدین. اگر خشونت علیه زنان و زنستیزی محتواییه که جذبتون میکنه خب صدا و سیما ۲۴ ساعته داره براتون رایگان پخش میکنه.

ロックは淑女の嗜みでして

میدونیم که تا حدود ۴۵ سال پیش، "هیستریا" یک عنوان پزشکی بود که به صرع، اختلالات شخصیتی، دردهای مزمن و مجموعه‌ای از سایر علائم جسمی و روانی اشاره داشت که این عنوان بعد از انتشار DSM-III در سال ۱۹۸۰، بطور کامل کنار گذاشته شد و زیرمجموعه‌های پیشین اون تحت عناوین و دسته بندی های دقیق تری مطرح شدن. با این حال نباید فراموش کرد که "هیستریا" در بطن خودش تاریخی عمیق از شکنجه، قتل، سرکوب و بیمارانگاری زنان رو به همراه داره و از زنستیزی مردان دیندار، فیلسوف، دانشمند و پزشک نشات گرفته.
بطور کلی تاریخچه هیستریا به قرن‌ها پیش از میلاد مسیح برمیگرده و در زبان یونانی باستان، هیستریا در لغت به معنای "رحم" هست. از همون ابتدا هیستریا با این فرض مطرح شد که وجود و جسم زنان ذاتا ناپایدار، ضعیف و مستعد بیماریه. در مصر و یونان باستان گمان میشد رحم قادره در بدن جابجا بشه و با آسیب رسوندن به اندام‌های دیگر بدن باعث بروز بیماری‌های جسمی و اختلالات روانی بشه. پزشکان مرد که عموما اهمیتی به بررسی و درمان زنان نمیدادن و دانششون متمرکز بر جسم مردان سیس بود، هر علامتی که قادر به توضیح اون نبودن از قبیل صرع، افسردگی، خستگی مزمن، افسردگی پس از زایمان، دردهای مزمن، اضطراب، نوسانات خلقی و... رو به هیستریا نسبت میدادن. حتی نشون دادن استقلال فردی، عدم تمایل به ازدواج و امنتاع از فرمانبرداری از مردان هم گاهی هیستریا نام میگرفت. در دوره‌هایی ازدواج و رابطه جنسی و رسیدن به ارگاسم بعنوان راه حل درمانی تجویز میشد و در دوره های دیگری زنان از روابط و تحریکات جنسی و ازدواج منع میشدن تا درمان بشن. همچنین زمانی هم بود که گمان میشد رحم زنان در دلتنگی کودکان به افسردگی میرسه و اگر زنان بطور متعدد زایمان نکنن گرفتار هیستریا خواهند شد. اما این تناقضات و نظرات متنوع در توضیح بیماری و ارائه درمان، چیزی رو عوض نمیکرد و فرض همچنان این بود که زنان از پایه و اساس بیمار هستن، نه با شناسایی اختلالی واقعی بلکه صرفا چون زن بودن. زن بودن به خودی خود منبع آشوب و انحراف جسم در نظر گرفته میشد. حتی بریدن کلیتوریس و برداشتن رحم هم از درمان‌های هیستریا بشمار میرفت.
با ظهور مسیحیت، هیستریا بعنوان نشانه‌ای از ناقص بودن ذاتی ایمان زنان و ضعف زنان نسبت به دوری از وسوسه های شیطان شناخته شد. زنان مجرد، مستقل، شاغل، باسواد و زنانی که فرمانبردار پدر و برادر و شوهر و کلیسا و بطور کلی مردان و سیستم مردسالار نبودن تحت عنوان بیماران هیستریک شناسایی میشدن و به طرز وحشتناکی شکنجه و اعدام میشدن. این اتفاق با "شکار ساحره‌ها" همسو شد و زنان زیادی رو به کام مرگ کشوند.
حتی در قرن بیستم با تحولات روان پزشکی، باز هم در بطن جامعه هیستریا ابزاری برای بی اعتبار ساختن زنان باقی موند. زنان فمینیستی که خواهان ورود به دانشگاه، بازار کار، عرصه‌های سیاسی، ورزشی و... بودن و از کلیشه های جنسیتی پیروی نمیکردن برچسب هیستریک و روان‌پریش میخوردن.
هیستریا در طی چندین قرن، سه استیج جسمی، معنوی و روانی رو پشت سر گذاشت و در نهایت منسوخ شد و خوشبختانه امروز دیگه ابزاری برای سرکوب و نادیده گرفتن زنان نیست، ولی باید مراقب باشیم که ایده‌های مشابه هنوز هم در کمین ما هستن و باید تلاش کنیم که به اون ها دامن نزنیم. ایده هایی مثل اینکه زنان ذاتا احساساتی هستن و یا زنان طبیعت مادرانه دارن و اگر مجرد بمونن افسردگی میگیرن و پشیمان میشن. شاید ساده بنظر برسن ولی همگی پیش زمینه هایی هستن که دوباره ما رو به عقب برگردونن.

اگر با جراحی افراد ترنس زیر ۱۸ سال مخالفید، شما ترنسفوب هستید.

یکی از مباحث داغ پیرامون افراد ترنس، "جراحی" و سایر خدمات "جندر افرمینگ کر" مختص کودکان ترنس هست. این ادعا وجود داره که نباید اجازه جراحی، مصرف هورمون و بلاکر به کودکان ترنس داده بشه و پزشکانی که این اجازه رو به کودکان ترنس میدن باید بازداشت بشن چون اون کودکان ممکنه وقتی بزرگتر شدن پشیمون بشن و بفهمن که اشتباه کرده بودن. این دیدگاه اغلب در شکل نگرانی مطرح میشه و ادعا میشه این ممنوعیت تنها در جهت حفاظت از کودکانه.

این ادعا رو میشه از چندین منظر رد کرد:

1- گفته میشه کودکان ترنس درباره جنسیتشون اشتباه میکنن و در آینده پشیمون میشن، ولی در عین حال به کودکان و نوجوانان سیسجندر و والدین اون‌ها اجازه داده میشه از نوزادی تا ۱۸ سالگی درباره مسائل جنسیتی تصمیم گیری کنن، خودشون/فرزندشون رو با ضمایر مذکر و مونث خطاب کنن، لباس‌ها و رفتارهای منتسب به جنسیت خاصی رو انتخاب کنن و یا پیرسینگ بزنن، آرایش کنن، ظاهرشون رو با نرم های جنسیتی خاص تطبیق بدن و... آیا فقط کودکان ترنس هستن که صلاحیت تشخیص جنسیت خودشون رو ندارن و یا حق ندارن برای خودشون تصمیم بگیرن؟ چرا جنسیت کودکان ترنس "جدی" و یا "واقعی" نیست؟ چه چیزی باعث میشه کودکان ترنس و والدین اون‌ها از سایر کودکان و والدین جدا بشن و صلاحیت ابراز وجود نداشته باشن؟

2- جراحی‌های زیبایی نوجوانان از قبیل تغییر سایز سینه، عمل بینی، جراحی لب و گوش، زاویه فک، کوچک کردن سینه پسران سیسجندر، تزریق فیلر و... هنوز در سطح جهانی انجام میشه و هیچ ممنوعیتی نداره و فقط در بهترین حالت خواستار رضایتنامه والدین هست. (بخصوص در کره جنوبی که قطب جراحی زیبایی نوجوانان محسوب میشه.) ورزشکاران نوجوان هم قرص‌ها و مکمل های هورمونی زیادی رو به توصیه مربیانشون مصرف میکنن که با وجود خطرزا بودن ممنوعیتی ندارن. اما چرا اگر پزشکی مجوز جراحی و یا هورمون و یا استفاده از بلاکرهای بلوغ که هیچ خطری ندارن رو به نوجوانان ترنس بده با حکم های وحشتناکی مثل اعدام، حبس، ابطال گواهی پزشکی و جریمه های سنگین روبرو میشه؟ چرا فرقه‌ی حفاظت از کودکان فقط در جهت ممنوعیت افراد ترنس قدم برمیدارن و هرکس دیگه‌ای هر کاری میکنه دربرابرش فقط سکوت میکنن؟ این دو رویی از کجاست؟

3- بیش از 20% از افرادی که جراحی تعویض مفصل زانو انجام دادن، 21% از افرادی که جراحی ستون فقرات انجام دادن، 33% افرادی که پیکر تراشی میکنن، 2 تا 47 درصد افرادی که جراحی کاشت و یا تغییر سایز سینه انجام میدن و بطور کلی 14% از افرادی که تحت هر عمل جراحی بودن، نسبت به خدماتی که دریافت کردن و یا انجام عمل جراحی پشیمانی و نارضایتی دارن. سوای عمل جراحی، 12% از افرادی که تتو زدن، 10% والدین از بچه‌دار شدن و بین 10 تا 50 درصد از ازدواج کردن پشیمان هستن. 52% از دانشجویان هم از گرفتن وام دانشجویی پشیمان هستن. آیا پشیمانی افراد از تصمیمی دلیلی برای این هست که اون خدمات برای تمامی مردم ممنوع باشه؟ آیا پشیمانی از جراحی های حیاتی دلیلی برای اینه که اون جراحی رو ممنوع کنیم؟‌ (قصد یکی دونستن ترنزشن با مثال های بالا رو نداشتم صرفا خواستم استدلالم رو محکم تر کنم.) اون هم وقتی که نرخ پشیمانی از جراحی‌هایی که برای افراد ترنس انجام میشه، کمتر از 1 درصده و موجب میشه ۴۴ درصد نرخ خودکشی و ۴۲ درصد نرخ افسردگی در افرادی که انتخاب میکنن جراحی کنن کاهش پیدا کنه. نرخ پشیمانی و نارضایتی این عمل‌ها بطور قابل‌توجهی کمتر از نارضایتی در هر نوع تصمیم و جراحی مهمیه که میشناسیم، ولی بیشتر از تموم اون‌ها مطرحه؛ هیچ جراحی یا تصمیمی در دنیا وجود نداره که نرخ پشیمانیش 0% باشه. اما این مسئله به این معنی نیست که جامعه حق داره افراد رو از انجام اقداماتی که براشون مفیده منع کنه بلکه باید عواملی که موجب نارضایتی افراد میشن رو شناسایی کنیم و در جهت رفع اون‌ها تلاش کنیم؛ در عین حال که از تصمیمات آگاهانه‌ی افرادی که این مسیر رو انتخاب کردن حمایت میکنیم.

نارضایتی در میان افراد ترنس معمولاً به دلیل تردید درباره‌ی جنسیتشون نیست!

از مهم‌ترین دلایل اون یک درصد نارضایتی میشه به موارد زیر اشاره کرد:
1. "کیفیت پایین جراحی" که به دلیل عدم دسترسی به خدمات پزشکی مناسب رخ میده.
2. "عفونت‌های ناشی از جراحی و عوارض پزشکی" که در تمامی جراحی‌ها وجود داره.
3. "نرسیدن به ظاهر دلخواه" که ربطی به ذات جراحی نداره.
4. "طرد شدن از سوی جامعه، فشارهای اجتماعی و تبعیض"
در واقع، نارضایتی ناشی از "عدم اطمینان درباره‌ی جنسیت" چیزیه که اصلا در گفتمان ترنزشن مطرح نیست و انقدر نادره که در بین دلایل اصلی نارضایتی افراد ترنس از جراحی، جایی نداره.

وضع قوانین علیه کودکان ترنس اون‌ها رو حذف نمیکنه. فقط باعث میشه در اسیب‌پذیر ترین حالت خودشون قرار بگیرن، نتونن در جامعه پذیرفته بشن و در ترس زندگی کنن.

ببینید دوستان خیلی از شما واقعا نمیدونید چرا دارید مخالفت میکنید و صرفا با سیاست‌های ضد ترنس همراه شدید. و مشخصا مخالفت شما هم از این جهت نیست که کلا با جراحی افراد زیر ۱۸ سال مخالفید، مسئله خیلی ریشه‌ای تر و حیاتی تره. مخالفت شما از دل این واقعیت میاد که باور ندارید جنسیت افراد ترنس معتبر باشه. اصلا برای همین من شخصا ترجیح میدم همیشه دست روی این نقطه بذارم و درمورد جنسیت حرف بزنم و نه خود جراحی. شما باور دارید جنسیت افراد ترنس "یک فازه" و با گذشت زمان قراره از بین بره. یا فکر میکنید جنسیت افراد ترنس یک "ترند" و یا فشنه که روزی از مد میفته. شما از اساس به افراد ترنس به چشم افراد عاقل و برابر با خودتون نگاه نمیکنید و مشکل هم همینه. اگر بپذیرید که جنسیت افراد ترنس معتبره، خود به خود در مراحل بالاتر مثل جراحی با مشکلی رو برو نمیشید. اصلا برای همینه که در متن بالا اولین چیزی که مطرح کردم به رسمیت شناختن جنسیت افراد ترنس بود.

یکسری هاتونم افراد ترنس بخصوص پسرای ترنس رو در کنار فشار و خطری که از سمت والدین و جامعه و قوانین متحمل میشن، تا حد مرگ بولی میکنید و دربارشون تو اینترنت جوک های مخرب میسازید و بعد که سعی میکنن ترنس بودنشون رو مخفی کنن تا از این حمله ها و فشارها در امان باشن، این رو به حساب این میذارید که ترنس واقعی نبودن و فقط فاز داشتن. عزیزم مشکل از توعه نه اون.

این کانال "قصد توهین داریم" بزرگترین پایگاه گسترش ترنسفوبیا در فضای استنه. میرن میگردن عکس های کودکان ترنس و یا افرادی که ترنس نیستن و فقط میکاپ و تیپ خاصی دارن رو پیدا میکنن و با کپشن "ددی ارتا" میذارن که همه مسخرشون کنن و ادرس پیج هاشونم میذارن که براشون قلدری بشه و هر وقت هم انتقاد میکنی در جواب میگن ما خودمون ال‌جی‌بی‌تی هستیم به ما نگین ترنسفوب. جدای از ترنسفوب بودن زنستیزم هستن و برای بچه ها هم قلدری میکنن و ویدیوهای شخصیشونو پخش میکنن تا مسخرشون کنن. کلا افرادی که از تمسخر دیگران مخصوصا بچه های کوچیک کسب درامد میکنن نجاست خالصن.

اینم جواب کوبنده‌شون😜🍆