-‍ من با حجاب مخالفم و با حجاب اجباری بیشتر مخالفم.

- وقتی بهش فکر کردم دیدم دو حالت داره، یا این خیزش شکست میخوره و یا به پیروزی میرسه و در هر دو صورت من نمیتونم خودمو ببخشم اگر حرفی نزنم.

- نمیتونم نقطه شروع علاقه‌ام به مسائل زنان رو به یاد بیارم و هرچی بهش فکر میکنم یک خاطره قدیمی تر رو به یاد میارم از نوجوانی و کودکی.

- در سن ده، یازده سالگی روی دیوار نوشته بودم "من سنت‌ها را می‌شکنم". پس واقعا نمیتونم جواب بدم به این سوال که کِی فمینیست شدم. من هر روز یک ذره بیشتر فمینیست شدم.

- وقتی از کن برگشتم و کنفرانس مطبوعاتی گذاشته بودیم تتوی دست من که نماد مشت فمینیستیه معلوم شد و بخاطرش خواستن من رو اذیت کنن و بگن این علامت شیطان پرستیه، امام جمعه اصفهان گفته اینا بدحجابن و خیلی برام حواشی ایجاد شد. اون موقع من یه توییتی زدم و نوشتم که Calm down, yes I'm a feminist. من میدونستم که تو جامعه ایران این خیلی چیز نامتعارفیه‌. و بعد یک نفر برام یک گرافی فرستاد از سرچ فارسی کلمه فمینیسم در گوگل، که بعد از توییت من رفته بود بالا. این خیلی برام می‌ارزید.

- توی بازجویی گفتم چرا مردم معترضو اعدام کردید، برگشتن گفتن محاربه بوده پس چیکار کنیم. منم گفتم چرا پس به پدر رومینا اشرفی که سر دخترشو گوش تا گوش با داس برید فقط هشت سال حبس دادین و بعدم بدون زندانی کردن آزادش کردین؟ اینجا بود که گریه‌ام گرفت.

- من اصلا ترسی ندارم از هنرپیشه نبودن. من اصلا ترسی ندارم از اینکه حذف شم از این جهان. چون به اندازه کافی توش بودم. من خودمو عادت دادم به گزیده‌کاری. ایده هام پشت کارامه. وقتی زن زندگی آزادی اتفاق میفته و من دیگه جزو جامعه نیستم اگر ادامه بدم به اونطور نشون دادن ظاهر زن ایرانی، و عقبم از جامعه، این دیگه سینما نیست. چیزی که عقبه از مردم سینما نیست. ما از اول پیشرو بودیم و نقش‌هایی رو بازی کردم که قهرمان فمینیستی بودن. یک خاصیت فمینیستی تو همه این نقش ها بوده که من بازی کردم. همه نقش‌های من زن‌هایی هستن که بر خلاف چرخ دنده های سیستم پدرسالار حرکت میکنن.

- ما همیشه سعی کردیم تکنیک هایی رو پیاده کنیم که به مخاطب بگیم این حجاب طبیعی نیست و نشون بدیم که مثلا این زن اینجا بی حجاب بوده. مثلا پانسمان داشت سرم، یا در شهرزاد با کلاه بازی میکردیم، یا در فیلم پذیرایی ساده با پالتو و کلاه گذاشتن سعی کردیم القا کنیم که این حجاب وجود نداره. ما قدم به قدم آزادی هامون رو بیشتر کردیم تو این سینما.

- به هر حال من ۲۲ سال در این سینما بهترین فیلم ها رو بازی کردم و دستاوردهای خوبی بود، لازم نیست ادامه بدم. تو این سه سال اصلا سینما خالی بود. شما اصلا فیلمی دیدید که بخواید بگید من باید توش بازی میکردم؟ پس سینما دیگه موضوعیتی برام نداره و ممنوعیت تصویر در وزارت ارشاد جمهوری اسلامی چیزی نیست که بخواد منو حذف کنه. این اراده من بوده که تو خونه بشینم و الانم این اراده منه که دیگه مخفی نباشم.

- زنان ایران زیر سرکوب آزادی های فردیشون توسط یک حکومت ۴۷ ساله نرفتن. مادربزرگ‌های ما هم زیر بار نرفتن و مبارزه به ما رسید‌. حکومت نتونست زن‌های ایرانی رو اون شکلی که میخواد بکنه. زن ایرانی همیشه با دادن هزینه های زیاد و مبارزه کردن سعی کرد عاملیت خودشو حفظ بکنه.

- اسفند سال ۵۷ اولین تظاهرات زنان ضد حجاب اتفاق افتاد. نگاه کنید در عکس‌ها و فیلم ها و سعی کنید یک مرد پیدا کنید. (غیر از مردهایی که به زنان معترض فحش میدادن و میگفتن بی‌حیا) یعنی به خودتون نگفتید نصف جمعیت یک مطالبه‌ای دارن و ما هم باید همراهی کنیم؟