چه جالب تا دیروز و امروز در دانشگاه ها شعار زن زندگی آزادی و مرگ بر دیکتاتور دادن یهو هوا آلوده شد

در اعتراضات بازار تهران یک زن معترض در حضور ماموران سرکوب جمهوری اسلامی شعار «نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم» سر می‌دهد.

هیز تویی هرزه تویی زن آزاده منم
دانشگاه بهشتی

همزمان با اعتراضات مردمی، دختر رضا پهلوی از تعطیلات زمستونی خانوادش ویدیو پست کرده

نه روسری نه توسری، آزادی و برابری
دانشگاه خواجه نصیر

همینکه سلطنت طلب از شعار مرگ بر دیکتاتور و آزادی آزادی آزادی دانشجویان خوشش نمیاد و بهش میگه انحراف چپگرایانه، بهترین تعریف از جریان سلطنت برای کساییه که عقل و قوه تفکر دارن.

خیلی برام خنده داره که وقتی سلطنت طلب علیه زن زندگی آزادی مینویسه، وقتی سلطنت طلب ضد حقوق زنان و حقوق افراد LGBT+ مینویسه، وقتی سلطنت طلب ضد چپ ها و ضد دانشجویان مبارز مینویسه هیچکدومتون نمیرید بگید اتحادو بهم نزن و یا الان وقتش نیست، ولی وقتی یه زن کوییر فمینیست به حمله هاشون پاسخ میده بهش میگید تفرقه افکن و حکومتی. زورتون فقط به زن ها میرسه و عقلتون فقط به بردگی.

از سری شعار‌های امروز دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر که آتیش به جون سلطنت‌طلب‌ها انداخته : 《نه سلطنت، نه رهبری، نه ارتجاع رجوی》

اونی که تو این شرایط میگه مشکل ما حجاب و حقوق زنان نیست، همون مردیه که قراره دو روز دیگه سر زن و دخترشو بخاطر حجاب و غیرت ببره. نذارید رنج زنان این کشور کوچک شمرده بشه و صدای زنان به حاشیه بره.

اسفند ۱۳۵۷ بود که زنای ایرانی تو تهران و چند شهر دیگه با شعارهایی مثل «آزادی نه شرقی نه غربی، جهانیه» علیه رژیم زن‌ستیز جمهوری اسلامی اومدن تو خیابون.
زن‌ها هنوز جوهر «انقلاب» خشک نشده بود فهمیدن قراره اولین قربانی‌ها باشن فهمیدن آزادی‌ که وعده داده شده برای بدن زن تعریف نشده.
حالا فکر می‌کنید مردای ایرانی چی کار کردن؟
قبل از این‌که حکومت اصلاً زحمت سرکوب جدی رو بکشه مردا خودشون اومدن وسط اومدن تو خیابون کنار آخوندها ایستادن و شعارهایی مثل «یا روسری یا توسری» سر دادن وگفتن «الان وقتش نیست»، «مسئله اصلی امپریالیسمه»، «حجاب که چیز مهمی نیست». دست بلند کردن، فحش دادن، حمله فیزیکی کردن و اعتراض زن‌ها رو «انحراف از انقلاب» نامیدن.
اعتراض زنای ایرانی علیه حجاب اجباری و علیه رژیم آخوندی بدون حمایت مردا
و با سرکوب مستقیم حکومت اون هم با همدستی خود مردا بیشتر از چند روز دوام نیاورد و سریع خفه شد.
و حکومت خیلی زود یه چیز مهم رو فهمید:
این جامعه حاضر نیست برای حقوق زن هزینه بده. مردا حاضر نیستن از امتیازشون بگذرن. پس می‌شه راحت حجاب اجباری رو جا انداخت و همین‌طور هم شد.
زن‌ها از همون اول علیه جمهوری اسلامی قیام کردن اما تنها موندن. نه فقط مقابل حکومت بلکه مقابل جامعه‌ای که مردهاش یا ساکت بودن یا هم‌صدا با سرکوبگر.
مردا تو این سال‌ها با همدستی با حکومت آخوندی سهم خودشون رو از قدرت گرفتن.
کنترل بدن زن شد ستون اصلی این نظام مردسالار مذهبی. نظامی که بدون مطیع‌کردن زن، اصلاً دوام نمی‌آورد.
انقلاب ۵۷ یک انقلاب مردونه بود.
زنان تو این انقلاب فقط دو تا گزینه داشتن یا باید مطیع میبودن یا مجازات میشدن.
تا وقتی اتحاد مردا علیه بدن زن نشکنه،
تا وقتی حقوق زن «مسئله فرعی» حساب بشه، تا وقتی هر بار که زن صداش درمیاد بگن «الان وقتش نیست» هیچ انقلاب رهایی‌بخشی اتفاق نمی‌افته. فقط قراره دوباره و دوباره زنای ایرانی پله بشن
تا یه دیکتاتور مردسالار دیگه از روشون بالا بره و دوباره روی سر زن‌ها آوار بشه.

خواستم اینو بگم که یادآوری کنم امروز هم دقیقاً همون الگو داره تکرار می‌شه. ما برای «زن، زندگی، آزادی» هزینه دادیم، زندان رفتیم، کشته دادیم، کتک خوردیم و تو خط اول مبارزه وایستادیم.
اما مردای ایرانی دوباره دارن همدست با حکومت زنای ایرانی رو سرکوب می‌کنن.
بازم می‌گن «هیس، الان وقتش نیست» بازم دارن زن‌ها رو از صف اول اعتراض و از مطالبات اصلی حذف می‌کنن و می‌فرستن حاشیه. این داستان جدیدی نیست تاریخ قبلاً نشونش داده. ۵۷ نشونش داد.

حمله مردان به زنان معترض در سال ۱۳۵۷ با شعار
مرگ بر بی‌حجاب
یا روسری یا توسری