"فعلا مسائل زنانو بذارید برای بعد الان مشکلات مهمتری داریم و هممون میخوایم اخوندا برن😋😝😘🍆🙈😡😜😫"
آره. میخوایم آخوندا برن چون زنیم. زن‌های ایرانی ان که از اول ۵۷ تا الان خواستن آخوندها برن و هر ثانیه و هر روز بخاطر آخوندها هزینه دادن. زن های ایرانی به برکت قانون اسلامی بدون هیچ قصاص و مجازاتی برای قاتلینشون به قتل رسیدن، در زندان های جمهوری اسلامی مورد تجاوز ماموران رژیم قرار گرفتن، از حضور در تمام عرصه‌های اجتماعی محروم شدن، رشته‌های ورزشی زنان به بهانه های مختلف حرام اعلام شد و حذف شد، مشاغل زنان یکی پس از دیگری از بین رفت، سهمیه جنسیتی بر همه چیز اعمال شد، زنان از اشتغال و تحصیل منع شدن چون اجازه‌شون با یک مرد بود، زنان از سفر و خوشی منع شدن، زنان بخاطر بدنشون ممنوع التصویر شدن، زنان در رسانه های مملکتشون مورد تحقیر و فحاشی قرار گرفتن، زنان رو با آزمایش بکارت سلاخی کردن، زنان رو از استادیوم ها بیرون کردن، زنان رو از حق لذت بردن از طبیعت و ساحل محروم کردن، دختران کوچک رو به همسری مردان دراوردن و جون اون دخترها رو فدای اسلام و هوس مردان کردن. زنان ایرانی چون زن بودن از همون اول ایستادن و خواستن که اینا برن. حالا تو کی هستی که تعیین کنی مهم نیستن و باید بعدا حرف بزنن؟ تو چطور به خودت اجازه میدی صدای زن رو به حاشیه برونی؟

میدونی یعنی چی که هر سال صدها زن به دست مردان اطرافشون سلاخی میشن؟ میفهمی یعنی چی که خود حکومت میگه هر روز یک زن و رسانه های حقوق بشری میگن هر روز دو یا سه زن در ایران فقط چون زن هستن توسط پدر و عمو و پدربزرگ و شوهر و برادر و فرزندان پسرشون به قتل میرسن؟ تو چطور میتونی بگی زن الان حرف نزنه؟

هی میگید الان وقت فمینیسم نیست درد مردم نون شبشونه. مردم برای تو چه معنایی داره؟ به خدا که شما مینویسید مردم ولی تو ذهن خودتون "مردها" میخونیدش. خواسته یا ناخواسته شما زن رو از مردم حذف کردید. "مردمِ" شما فاقد زنانه‌. اگر فقط یک درصد صادق بودید و درد مردم رو داشتید، زن و مسئله زن براتون فاقد اهمیت و فرعی جلوه نمیکرد.

میگی چون مشکلت نون شبته من نباید بگم زن زندگی آزادی، چون بعد اقتصادی نداره؟ پس چطور شعار "جاوید شاه" و "پهلوی برمیگرده" و "رضا شاه روحت شاد" رو توجیه میکنی؟ تو فاتحه و صلوات فرستادنت برای یه حاکم مرده نکنه مطالبه اقتصادی قایم کردی؟
من میتونم تا صبح از این حرف بزنم که چطور آزادی و مشارکت اجتماعی زنان باعث پویایی اقتصادی میشه، چطور شعار زن زندگی آزادی معضلات معیشتی مردم رو در بر میگیره و یا چطوری فمینیسم به مسائل اقتصادی توجه کامل داره. ولی بی‌فایدست، چون تو فقط از شنیدن واژه "زن" وحشت داری.

وقتی تو به وحشیگری رژیم علیه زنان اعتراضی نداری، وقتی تو میبینی که هر سال صدها زن به قتل میرسن، تجاوز به زنان بیداد میکنه و پیگیری نمیشه، حجاب زندگی زنان رو جهنم کرده، در زندان به زنان تجاوز میکنن و بعد اعدامشون میکنن چون اعتقاد دارن زن باکره رو نباید کشت، به قربانیان کودک همسری که از خونه فرار کردن و جلوی متجاوزشون ایستادن حکم حبس ابد و اعدام میدن، زن ولایت بر فرزندانش نداره، زن حق طلاق و تحصیل و اشتغال نداره، زن برای حیاتی ترین جراحی ها نیازمند اجازه شوهرشه و حق خروج از کشور نداره، زن به تمکین خاص و تمکین عام محکوم شده و ارث و دیه‌ش رو نصف کردن، و هنوز هم مسئله زن برات یک دغدغه نیست، یعنی تو فقط یک اصلاح طلبی، نه مبارز انقلابی. تو به چیزی که جمهوری اسلامی رو جمهوری اسلامی کرده اعتراض نداری، تو اصلاحات اقتصادی میخوای. فارغ از اینکه بفهمی اقتصادت تا زنان از بند آزاد نشن و اقلیت‌ها اجازه زندگی پیدا نکنن درست نمیشه.

مشکل فقط جمهوری اسلامی نیست؛ مشکل همراهی تاریخی مردای ایرانی با پروژه زنستیزی قدرته.

امروز میگن تو تظاهرات اسم «زن زندگی آزادی» رو نیارید چون مردا دو دسته میشن. ترجمه ش روشنه: حقوق زنا رو حذف کنید تا مردای زنستیز ناراحت نشن. این یه منطق تازه نیست و دقیقا تکرار همون سناریویی که اسفند ۵۷ اجراش کردن.
اون موقع هم میگفتن «الان وقتش نیست»، «اول انقلاب و بعداً حقوق زنا». نتیجه ش چی شد؟ مردا کنار آخوندا و حکومت وایستادن تا حجاب اجباری قانون بشه.
برای هر قانون زنستیز کف زدن، سکوت کردن یا مستقیم حمایت کردن. از حذف حقوق خانواده تا قیومیت مرد، از نصف بودن ارث و دیه تا کودک همسری، سهم مردا فقط سکوت و منفعت شون بود.
وقتی بحث حذف و تضعیف مهریه پیش اومد مردا تظاهرات کردن، نه علیه حکومت بلکه در حمایت از مجلس مردسالار اینکارو کردن. مهریه که تنها ابزار حداقلی قدرت زنا تو ازدواج بود هدف حمله قرار گرفت و مردا با افتخار پشت حکومت وایستادن. دوبرابر ارث و دیه رو گرفتن و اعتراضی نکردن چون به نفع شون بود.
ادعای بعد انقلاب شون هم دروغیه که تجربه ش کردیم. اگه فردا انقلاب شه و زنا مثل اسفند ۵۷ به خیابون بیان تا حقوق شون رو مطالبه کنن، همین مردا بهشون انگ «بسیجی»، «سپاهی»، «پرستو» و «ضد انقلاب» میزنن.
همون ائتلاف قبلی دوباره شکل میگیره:
(حکومت+مردا= علیه زنا.)
اسم حکومت عوض میشه، الگوی سرکوب نه.
واقعیت اینه که مردای ایرانی هیچوقت به صورت جمعی سمت حقوق زنا نبودن. نه قبل ۵۷، نه بعدش نه امروز. هرجا منافع مردونه شون به خطر افتاده، وحدت و مصلحت رو علم کردن و اولین قربانیشون زنا بودن. جنبش «زن زندگی آزادی» دقیقا به همین دلیل خطرناکه چون اینبار قرار نیست حقوق زنا به بعد موکول شه.

زنستیزی ستون فرعی قدرت نیست؛ یکی از پایه های اصلی اونه. انقلابی که اینو نبینه فقط مدیراش رو عوض میکنه نه مناسباتش رو.

ماموران حکومتی در اصفهان با اسپری فلفل به زنان معترض حمله کردند.

زنی در دروازه دولت اصفهان به تنهایی شعار مرگ بر ظالم سر میدهد و از مردم میخواهد پشت او بایستند.

این چنل بعنوان بکاپ زده شد @utterial2
مطالب کم کم در این کانال جدید قرار میگیرن. اینجا همچنان چنل اصلیه و به فعالیت ادامه میده، فقط بدلیل ریپورت‌ها و محض‌ اطمینان یک چنل دیگه زدیم که اگر اینجا بسته شد گممون نکنید و به فعالیت ادامه بدیم‌.

دوباره فرقه سطلی دست به گریبان حقه‌های تاریخ گذشته شدن و دارن به فمینیست‌ها میگن "پهلوی به زنان ایران حق رای داد باید ممنونش باشید." ولی آیا واقعا اینطوره؟ بیاید ابتدا حضور سیاسی زنان ایران و سپس نحوه اعطای حق رای به زنان ایران رو بررسی کنیم.

- در جنبش ستارخان جسد ده ها زن که لباس مردانه پوشیده بودن تا مبارزه کنن پیدا شد.
- صدها زن با چاقو، قمه و تپانچه به مجلس رفتن و تهدید کردن که اگر نمایندگان تسلیم اولتیماتوم روسیه بشن، مردان را خواهند کشت و جسدهاشون رو در محوطه مجلس رها خواهند کرد.
- در سال ۱۲۸۵، روزنامه تمدن نامه‌های زنان مدافع حق رای و مشارکت سیاسی رو منتشر می‌کرد.
- زنان در جریان نهضت تنباکو و حتی شورش قحطی نان، نقش‌آفرینان اصلی بودن.
- بی‌بی مریم بختیاری مسلحانه برای مشروطه و همینطور بازگشایی مدارس دخترانه جنگید.

- زنان فمینیست روزنامه‌ها و مجلات متعددی منتشر کردن:
1. "مجله دانش" به سردبیری عفت سیاح سپانلو، معروف به خانم دکتر کحال، که در سال ۱۲۸۹ شمسی به مسائل حق تحصیل و بهداشت زنان می‌پرداخت.
2. نشریه "نامه بانوان" توسط شهناز آزاد در سال ۱۲۹۹ شمسی منتشر شد. این نشریه به شدت به حجاب انتقاد می‌کرد و اسلام‌گرایی رو خرافه می‌دونست.
3. مجله "زبان زنان" در سال ۱۲۹۸ توسط صدیقه دولت‌آبادی منتشر شد و نخستین نشریه‌ای بود که مجوز انتشارش به نام یک زن صادر شد. همچنین نخستین نشریه‌ای بود که در نامش کلمه "زن" به کار رفته بود. مردان مسلح بارها به منزل صدیقه دولت‌آبادی به قصد قتل او حمله کردن.
4. نشریه جهان زنان در سال ۱۳۰۰ توسط فخرآفاق پارسا منتشر شد. زبان تند این نشریه علیه حجاب و تعصبات مذهبی و همچنین حمایت از برابری‌خواهی فمینیستی، باعث تبعید فخرآفاق پارسا شد.
5. نشریه عالم نسوان در سال ۱۲۹۹ توسط فارغ‌التحصیلان مدارس مسیحی و آمریکایی تأسیس شد و به اندیشه‌های نوین فمینیستی و مبارزه با کودک‌همسری می‌پرداخت.
6. نشریه نسوان وطنخواه از سال ۱۳۰۲ توسط انجمن نسوان وطنخواه منتشر شد. این نشریه به مشکلات زنان، به‌ویژه حق تحصیل و مبارزه با ازدواج زودهنگام دختران، می‌پرداخت.
7. نشریه پیک سعادت نسوان در رشت در سال ۱۳۰۶ منتشر شد و سردبیر آن روشنک نوعدوست بود. این نشریه با گرایش سیاسی چپ برای زنان منتشر می‌شد.
8. نشریه دختران ایران در سال ۱۳۱۰ در شیراز تأسیس شد و فعالانی مثل صدیقه دولت‌آبادی در آن به حقوق زنان می‌پرداختن.

همچنین باید به فعالیت گروه‌ها و انجمن‌های زنانه که به فعالیت سیاسی و اجتماعی در ایران مشغول بودن هم توجه کرد. مثل جمعیت نسوان وطنخواه که به رهبری محترم اسکندری به مسائلی مانند رفع حجاب و محدودیت زنان، حق تحصیل، فقر و بهداشت زنان و کودک همسری میپرداختن. اعضای اصلی این گروه فخرآفاق پارسا، ملوک اسکندری، کبری چنانی، مستوره افشار، نصرت مشیری، صفیه اسکندری، عصمت‌الملوک شریفی، مهرانگیز اسکندری، بانو چنانی، هائیده افشار، عباسه پایور، قدسیه مشیری بودن.

این انجمن توسط رضا پهلوی در سال ۱۳۱۲ سرکوب و بسته شد.

یا جمعیت پیک سعادت نسوان رشت که توسط زنان چپگرا پایه گذاری شد. این انجمن مدارس، آموزشگاه‌ها و کتابخانه های زیادی رو برای زنان تاسیس کردن و همچنین نخستین گروه فمینیستی در ایران بودن که بزرگداشت هشتم مارس بعنوان روز جهانی زنان رو برگذار کردن.
همچنین جمعیت زنان حزب توده یا تشکیلات دموکراتیک زنان ایران هم تاثیر زیادی در حقوق زنان ایران داشت.

در دوران مشروطه، فشار زیادی به مجلس برای اعطای حق رای به زنان وارد می‌شد، اما روحانیون و مذهبی‌ها هر بار جلوی این حرکت رو می‌گرفتن. مشروطه سرآغاز حضور زنان مدرن در جامعه ایران بود و زنان تبریز از پیشگامان این جنبش بودند. جالبه بدونید

اولین حق رای زنان در ایران مربوط به زنان تبریزی و حکومت موقت فرقه دموکرات آذربایجان در سال ۱۳۲۵ بود،

نه انقلاب سفید محمدرضا پهلوی. زنان تبریزی همواره در کافه‌ها و خیابان‌ها حضور داشتن و با وجود ترس از سنت‌ها و تعصبات دینی، هرگز خیابان‌ها را رها نکردن.

حالا به این موضوع میرسیم که چرا اصلا زنان ایرانی در دوران حکومت پهلوی به حق رای دست پیدا کردن. این اتفاق رو باید از جنبه‌های زیادی بررسی کرد.
- اول اینکه در دوره حکومت پهلوی مردم بسیار از حکومت ناراضی بودن و کمونیست‌ها و احزاب چپ داشتن به قدرت میرسیدن و شاه برای جلوگیری از جنگ داخلی و شورش مردم به فکر انقلاب سفید افتاد.
-دوم اینکه قدرت‌های خارجی برای اصلاحات و مدرن کردن ایران به پهلوی فشار میاوردن تا نارضایتی‌های داخل کشور رو خنثی کنن و جلوی قدرت گرفتن کمونیسم در ایران رو بگیرن.
- سوم اینکه در 1950 و 1960 حق رای زنان بعنوان یک موضوع جهانی مورد توجه قرار گرفته بود و شاه از طرف سازمان‌های فمینیستی خارجی و سازمان ملل متحد برای به رسمیت شناختن حقوق زنان تحت فشار بود.

چون بیش از چهار تا پنج دهه از حق رای زنان غربی گذشته بود.

- چهارم اینکه شاه تحت فشار لابی گری زنان مقامات و دربار بود.

مثلا خواهرانش اشرف پهلوی و شمس پهلوی کارنامه طولانی در زمینه فعالیت در حوزه حقوق زنان دارن و اشرف پهلوی یکی از شخصیت‌های اصلی پشت پرده انقلاب سفید بود.

اشرف پهلوی ارتباط نزدیکی با سازمان های بین المللی و دولت های خارجی داشت و نماینده ایران در خصوص حقوق زنان بود و از نفوذ خودش برای افزایش فشارهای خارجی به حکومت ایران هم استفاده میکرد.
- پنجم اینکه احزاب توده و گروه های چپ درحال محبوب شدن بین زنان بودن و اکثریت گروه های فمینیستی فعالیت چپگرایانه داشتن که باعث وحشت محمدرضا پهلوی میشد. همونطور که پدرش تجمعات فمینیستی رو از بین میبرد.
- ششم اینکه ایران عضو کمیسیون های بین المللی از جمله کمیسیون مقام زن بود که موجب بالا رفتن سطح توقعات از حکومت میشد.
- هفتم اینکه زنان فعال ایرانی با زنان فعال امریکایی و بریتانیایی نامه نگاری میکردن و اخبار جنبش زنان ایران در روزنامه های خارجی بازتاب گسترده ای داشت.
- هشتم اینکه ایران تحت تاثیر فشارهای دیپلماتیک و پیامدهای فرهنگی جنبش زنان در کشورهای همسایه مثل ترکیه، مصر، هند و پاکستان قرار گرفته بود.

کشورهایی که پیش از ایران به حق رای زنان دست پیدا کرده بودن.

- نهم اینکه پهلوی برای جلوگیری از سقوط بشدت به حفظ مشروعیت خودش نیاز داشت و شرایط وحشتناکی رو میگذروند. برای همین با اعطای حق رای به زنان سعی کرد توجه گروه‌های فمینیستی رو به خودش جلب کنه و یک طبقه جدید از حامیان برای خودش بوجود بیاره که موفق هم بود و تونست با استقبال زنان تحصیل کرده و احزاب فمینیستی مواجه بشه.
پس حق رای زنان چیزی نبود که یک شبه و ناگهانی توسط شاه به زنان مثل صدقه و هدیه داده بشه. شاه حقی به زنان نداد، زنان این حق رو از شاه گرفتن. زنان جنگیدن تا حقوق خودشون رو گرفتن و هیچ کسی حق نداره برای حقوق زنان منتی بر سر زنان بذاره. زنان از ابتدا شایسته و لایق اون حقوق بودن ولی ازشون محروم شده بودن.

بیش از ۴ دهه از این عکس گذشته اما همچنان زن در هر جنبش آزاده خواهانه‌ای سانسور میشه

‏بر همان عهد که بودیم بر آنیم هنوز
زن،زندگی،آزادی🤍🕊️

نامرئی بودن زنان برای عده‌ای اینجا خودش رو به وضوح نمایان میکنه که افسارگسیخته پاچه فمینیست ها رو به دندون میگیرن و اعتراض میکنن که "اتحاد مردم رو بهم نزنید" و از سلطنت طلبان چیز بدی نگید. ولی آیا این جماعت اعتراض مشابهی به سلطنت طلبان دارن که دست از تخریب شعار زن زندگی آزادی بردارن؟ آیا اینا اومدن به سلطنت طلب اعتراض کنن و شعار زن زندگی آزادی رو کنار نذارن؟ به سلطنت طلب گفتن الان اسم شاهت رو فریاد نزن که اقشار ضد دیکتاتوری رو از همراهی و اتحاد دلسرد نکنی؟ آیا از رضا پهلوی خواستن افسار رعیت‌هاش رو بکشه که زنستیز، نژادپرست، هموفوب و ترنسفوب نباشن؟ معلومه که نه. چون در هر شرایطی این فقط زنه که باید دهنش رو ببنده. برای عده‌ای انقدر زورگویی و قلدری برای زنان و افراد ال‌جی‌بی‌تی+ و مردم غیر فارس ایران عادی شده که حتی مشکلی در اون نمیبینن. این درد واقعی جامعه‌ست که هیچکس بهش نمیپردازه.

فقط یک ویدیو از رضا پهلوی کافیه که طرفدارانش خفه بشن و به دیگران حمله نکنن. کافیه یک اشاره بکنه که طرفدارانش دیگران رو حذف نکنن، زنستیزی نکنن و افراد ال‌جی‌بی‌تی+ رو پذیرا باشن. چرا این درخواست رو نمیکنه؟ چون میترسه تاج و تختش از دست بره.

تازه هیچکس هم از این حرف نمیزنه که چطور سلطنت طلبان در ۱۴۰۱ شعارهای حاوی ادبیات تجاوز رو وارد مبارزات کردن.

و یک چیز خیلی مهم، افراد دارای معلولیت هم در ایران مطالبات خودشون رو دارن که باید شنیده بشه. افرادی که ابتدا زیر چتر "زن، زندگی، آزادی" علیه رژیم ایستادن حالا نه حمایتی دریافت میکنن و نه ازشون حرف زده میشه.