"زنان ماشین تولید مثلی نیستند" جنبش 4b یا چهار-نه در کره جنوبی و تاثیر جهانی آن

در چندین سال اخیر به طور کم‌سابقه و چشم‌گیری، جمعیت زیاد و رو به افزایشی از زنان جوان در کره جنوبی، بصورت متحد و هماهنگ انتظارات و نقش‌های جنسیتی رو پس میزنن تا به سنت‌ها و قوانین سیستماتیک ضد زن در این کشور اعتراض کنن. 비 یا bi در این جنبش از اول چهار عبارت نه به ازدواج، نه به قرارهای عاشقانه، نه به سکس و نه به فرزندآوری گرفته شده که بصورت نمادین 4b نامیده میشن.

برخلاف نفرت پراکنی‌هایی که مردان کره‌ای و خارجی و یا حتی زنان خارجی علیه این کمپین میکنن و اون رو مردستیزانه، تاریخ گذشته و کم طرفدار معرفی میکنن، 4b در زمینه‌های سیاسی، حقوقی، اقتصادی و اجتماعی توجیه پذیره و تاثیرات عمیق اون بر کره جنوبی و دیگر کشورها قابل مشاهده‌ست. زنان کره‌ای تصمیم گرفتن زندگی و ارزش های خودشون رو خارج از چارچوب سنتی و مردسالارانه که برای مدت طولانی ادامه داشته تعریف و پیدا کنن که علاوه بر توجه زیاد از طرف جامعه جهانی، نفرت زیادی از طرف مردان رو هم جذب خودش کرده. 4b صدای زنانیه که از حوادث وحشتناک از جمله تجاوز های سریالی مثل nthroom، hroom و... [که بالغ بر ۳۰۰ هزار مرد در گروه‌ها و انجمن های انلاین آموزش بیهوش کردن زنان و تجاوز به اون‌ها رو میدادن، قرص ها و مواد مناسب بیهوشی رو به فروش میرسوندن و از پسربچه ها تا مردان بالغ ضمن انتشار عکس های ai برهنه از خواهران، مادران، فامیل و همکلاسی‌های خودشون اون ها رو بیهوش میکردن و از تجاوز کردن بهشون فیلمبرداری میکردن و این فیلم ها رو به قیمت خوبی میفروختن. اکثر قربانیان این پرونده‌ها دختران دبستانی ۷ تا ۱۱ سال بودن و این مسئله تا حدی بیخ پیدا کرد که دختران دانش آموز مجبور شدن تا هفته ها در کلاس‌های مدارس و دانشگاه‌ها ماسک بپوشن تا تصویری از صورتشون گرفته نشه.] از قوانین زنستیزانه در ازدواج و طلاق، نرخ بالای خشونت خانگی که گاهی منجر به مرگ میشه و عدم امکان پیگیری این آسیب‌ها، اجبار دولت به افزایش باروری و از طرفی اخراج گسترده زنان باردار از شرکت‌ها، نرخ بالای آزار جنسی در این کشور، ساختارهای مرد محور و سقف شیشه‌ای محسوس برای پیشرفت زنان و غیره و غیره جون سالم به در بردن و دیگه نمیخوان این وضعیت ادامه پیدا کنه. تاریخچه‌ی دیدگاه های تحریم ازدواج و سکس در کره جنوبی به اوایل 2000 تا 2010 برمیگرده و شکل گیری کمپین 4b بصورت هدفمند در سال ۲۰۱۶ تخمین زده میشه. خوشبختانه گروه های رادیکال فمینیست در کره جنوبی رو به افزایشن که به زنان کمک میکنن استانداردهای زیبایی و محدودیت های اجتماعی رو پس بزنن و زن بودن رو جامعه از نو تعریف کنن. از مشخصه‌های این جنبش‌های رادیکال میشه به آرایش نکردن یا آرایش‌های شلوغ و قدرتمند داشتن، نپوشیدن سوتین، پوشیدن لباس های گشاد و شلوار های بلند یا بالعکس پوشیدن لباس های خارج از عرف کوتاه و تنگ، کوتاه کردن موها و پس زدن جراحی های پلاستیک اشاره کرد. البته اجباری برای این مسائل نیست و صرفا نمادهایی برای ابراز خشم زنانه، سلف اکسپرشن و یا سبک زندگی سالمتر با مقدم دانستن خود بر هنجارها هستن.
در حالی که نرخ تولد در کره جنوبی به پایین ترین حد خودش رسیده و آمار ازدواج هم تعریفی نیست، دولت کره جنوبی با درماندگی در حال تبلیغ ازدواج و فرزندآوری در رسانه‌ها و محصولات فرهنگی کشوره و از طرفی سعی میکنه با پروپگانداهایی مثل اینکه "اگر ازدواج نکنید کشور از کمبود جمعیت نابود میشه" یا اینکه "اگر ازدواج نکنید زن های خارجی میان و با مردهاتون ازدواج میکنن" در این زنان مبارز ترس ایجاد کنه که خوشبختانه تاثیری نداره. از شعارهای معروف مربوط به این جنبش میشه به "رحم من ثروت ملی نیست"، "زن ماشین جوجه کشی نیست" و "در سیاست های افزایش جمعیت ما زنان رو مقصر نشون ندید" اشاره کرد. این جنبش در کشورهای زیادی از جمله چین و ایالات متحده آمریکا در حال رشده و دختران و زنان جوان رو به تحریم ارتباط با مردانی که احترامی برای اون‌ها قائل نیستن دعوت میکنه. این جنبش زمانی اهمیت بیشتری در ذهن ما پیدا میکنه که بدونیم عقاید واپسگرایانه و احزاب راستگرای افراطی روز به روز در حال رشدن و شکاف ایدئولوژیک بین گروه‌های جنسیتی امروزه به اوج خودش رسیده، به طوری که در نظرسنجی‌ها درصد زیادی از مردان مخالف حقوق اساسی زنان از جمله حق رای یا تحصیل هستن. جالبه بدونید ایران هم کمپین های فمینیستی بزرگی در این زمینه داشته از جمله #نه_به_ازدواج_با_مرد_ایرانی و #تحریم_سکس که در پنج سال اخیر و در بستر اینترنت سرو صدای زیادی داشتن و دختران زیادی رو از خطرات قوانین ازدواج ایرانی و بخصوص با مردی دارای تابعیت ایرانی آگاه کردن.

ترنس مدیکالیست نباشین

بعضیا تو دانشگاه انقدر حموم نمیرن که با خودم میگم کاش معتاد بودن بوی گل میدادن جای بوی گندیدگی

البته نباید ارزوی بد برای مردم کرد کاش مشت بخوره تو بینیم بو ها رو دیگه متوجه نشم

من یادم نیست نهایی انقدر سخت بوده باشه بخور و بخواب کردم نمره خوب هم گرفتم نمیدونم چه بلایی دارن سر این بچه های جدید میارن که میترسن دو ساعت پای کتاب نباشن بیفتن

سیستم آموزشی ایرانو نابود کنید

اینی که داره کنفرانس میده چقدر هاته

کاش تیا همدانشگاهیم بود با هم غیبت میکردیم سر کلاسا

این پیج حقوق کاربردی وکیل فمینیسته و خیلی هم قدیمی و با تجربست خواستید فالوش کنید تو اینستا اطلاعات حقوقیتون بالا بره

ترنس مدیکالیسم چیست؟

ترنس‌مدیکالیسم یک ایده‌ی تاریخ گذشته و توهین‌آمیز نسبت به افراد ترنس و نان باینری هست که "ترنس بودن" رو بعنوان یک اختلال روانی و با عدم همخوانی بدن و مغز میسنجه و با دیدگاهی کاملا سیس‌نرماتیو سعی داره افراد ترنس رو در یک چارچوب دوگانه آسیب زننده حبس کنه. ترنس مدیکالیست‌ها عموما سعی میکنن از طریق آزمایشات هورمونی، نقشه برداری از مغز و یا جلسات روان درمانی جنسیت فرد رو مشخص کنن و تصمیم بگیرن که افراد ترنس واقعا ترنس هستن یا نه. در این باور، ترنس بودن یک وضعیت کاملا پزشکی هست که نیاز به آزمایشات گوناگون و تائیدیه متخصصان داره و خارج از دخالت پزشکی و درمانی ترنس بودن هیچ اعتباری نداره. همچنین ترنس مدیکالیست‌ها معتقدن هرکسی که حجم زیادی از دیسفوریا رو تجربه نکنه یا علاقه‌ای به تغییر کامل بدن از طریق جراحی نداشته باشه یک ترنس واقعی نیست. ترنس‌مدیکالیست‌ها افراد نان باینری رو هم معتبر نمیدونن چون به دو تعریف جنس و جنسیت که هر دو دوگانه هستن باور دارن. ترنس مدیکالیست‌ها تا حدی باینری‌نرماتیو هستن که طرفدار جراحی بدو تولد کودکان اینترسکس و یا روان درمانی افراد نان باینری محسوب میشن. ترنس مدیکالیست‌ها افراد ترنسی که دیسفوریا رو تجربه نمیکنن/جراحی انجام نمیدن یا جراحی‌هایی که انجام میدن برای رسیدن به بدن منتسب به جنسیت‌های باینری نیست رو ترنسترندرز معرفی میکنن که اون‌ها رو فریب خورده توسط مدیا یا فیک و غیر معتبر نشون بدن.
برخی از کلمات ترنس‌مدیکالیستی عبارتند از ftm, mtf, ts, trans sexual و...
ترنس مدیکالیسم با ایده‌ی اشتباه بودن بدن افراد ترنس هم شدیدا گره خورده که میتونید اینجا [لینک] دربارش بخونید.
از برخورد کادر حقوقی و درمانی ایران که در اینجا [لینک] دربارش توضیح دادم و بسیاری از کشورهای دیگه که جنسیت افراد ترنس رو بسته به بدن اون‌ها در اوراق هویتی ثبت میکنن میشه بعنوان نمونه‌هایی از ترنس مدیکالیسم یاد کرد.
پس دلیل اینکه نباید ترنس‌مدیکالیست باشیم اینه افراد ترنس لزوما تمایلی به جراحی ندارن و ترنس بودن، با وجود اینکه تاریخی به قدمت تمدن بشر رو داراست، یک ابداع جدید پزشکی نیست که کلا با جراحی و هورمون و دکتر و بیمارستان پیوند بخوره. جنسیت افراد ترنس یک بیماری زیستی و اختلال ظاهری نیست که قبل از جراحی اعتباری نداشته باشه. افراد ترنس قبل از جراحی بی هویت نیستن که دنبال مرد شدن و زن شدن با جراحی باشن. بعضی ها انتخاب میکنن که با جراحی خوشحال ترن، به اندام ایده‌ال میرسن، در جامعه پذیرفته میشن یا حتی میتونن خودشون رو بروز بدن و میتونن زندگی بی استرس و شادی رو بگذرونن، بعضی‌ها قسمتی از مراقبت‌های جنسیتی رو برای خودشون لازم میدونن و قسمتی رو نه، و بعضی ها اصلا نمیخوان که جراحی کنن و هیچکدوم از دیگری بالاتر یا پست تر نیستن؛ همچنین همه افراد ترنسی که خواهان جراحی یا هورمون تراپی هستن به این امکانات دسترسی ندارن یا توانایی پرداخت برای خدمات رو ندارن. وظیفه هرکدوم از ما حمایت از همه افراد ترنس و حق انتخاب هاشونه.

درباره ترنسفوبیک بودن عبارات assigned female at birth [afab] و assigned male at birth [amab] هم اخیرا بحث‌هایی صورت میگیره که دوست دارم نظر خودم رو دربارشون بگم. اینکه راحت نشه درباره همچین چیزی تصمیم گیری کرد خیلی طبیعیه چون این واژه‌ها لزوما توسط افراد ترنسفوب بکار نمیرن و بکار بردنشون هم لزوما افراد رو ترنسفوب نمیکنه. ولی در عین حال به قدری حساسن که میتونن منجر به اشتباهات بزرگی در اظهارات ما بشن.
عبارت اول یا afab به این معنیه که جنسیت زن هنگام تولد به افراد نسبت داده شده و amab به این معنیه که جنسیت مرد هنگام تولد به افراد نسبت داده شده. این عبارات در ظاهر جنسیت فرد رو مورد قضاوت قرار نمیدن و اون رو غیر معتبر محسوب نمیکنن و فقط درباره جنسیتی که جامعه به افراد نسبت داده صحبت میکنن پس قابل درکه که چرا از دیدگاه خیلی‌ها ترنسفوبیک محسوب نمیشن. ولی از طرفی اگر فردی سعی کنه همه‌ی افراد رو در دوگانه‌ی assigned sex at birth دسته بندی کنه یا به طور کلی اون رو یک واقعیت که افراد ترنس بهش محکوم هستن در نظر بگیره و برای افرادی غیر از خودش به وفور بکار ببره، میتونیم بگیم ترنسفوبیک و اشتباهه. اشتباه بعدی از خود متن پیداست، یعنی واژه‌ی sex. این واژه به توهم جنس بیولوژیک دامن میزنه و تجربیات افراد اینترسکس، ترنس و نان باینری زیادی رو از بین میبره. پس تا جای ممکن بهتره از این عبارات استفاده نشه. همچنین باید توجه بشه تمامی افرادی که سعی میشه در دوگانه‌ی afab و amab قرار بگیرن، تجربیات یکسانی با هم ندارن و حتی در چیزهایی مثل زیست، جندر مودلیتی، جنسیت، کروموزوم‌ها، اندام جنسی، غدد، صفات ثانویه بلوغ و... یکسان نیستن. دو فردی که بهشون afab گفته میشه لزوما پریود رو تجربه نمیکنن یا توانایی حمل جنین ندارن، و دو فردی که amab هستن لزوما بیضه ندارن و یا اسپرم تولید نمیکنن. پس بهتره هنگام نوشتن متن‌های تخصصی درباره تجربیات افراد ترنسجندر یا درباره اندام‌ها، کلمات تخصصی دیگری که در مطالعات روز دنیا استفاده میشه یا کلمات ساده و اینکلوسیو رو بکار ببریم.

یجوری وقتی درباره ترنسا حرف میزنم لفت میدین که انگار موقع جوین شدن ندیدین اسم چنل ترنس فلگ داره

دوستانی که ویچر دیدن بگن آیا ینفر قدرتش برمیگرده؟