‏هیجان فقط وقتی که واسه بار اول میخوای باهاش ویدیوکال کنی.

آدم خوب و ساده و دوست داشتنی بود ، آنقدر که میتوانستید با یک برخورد مطمئن باشید که میتوانید سال های سال به وجودش اعتماد کنید ، کم حرف بود اما زمانی که چیزی برای تعریف کردن داشت ، شما انگار به هیجان انگیز ترین اتفاق روزهای اخیرتان داشتید گوش میکردید !
مهم ترین بخش وجودی اش چشمانش بود ، میدانید آدم ها را میشود از چشم هایشان شناخت ، چشم ها هرگز نمیتوانند دروغ بگویند ، به غایت چشمانش آرام بود ، آنقدر که در بدترین حالتت هم میتوانست آرامت کند ...
اتفاقی که افتاده بود باعث ناراحتی اش شده بود ،
این را کاملا میشد احساس کرد که ناراحتی درونش قُل قُل میکند ، شاید چیزی فهمیده بود ، اما به ضرس قاطع همه چیز را نمیدانست ، ولی انگار تصمیم گرفته بود و من کاملا می توانستم ناراحتی اش را حس کنم و دست به کار شوم ..
میتوانستم جلویش را بگیرمو بگویم فُلانی اینطور که تو رفتی تا ته ماجرا درست نیست ، خیلی جاهایش را اشتباه رفتی ، مثلا سر آن دوراهی اوله باید میرفتی چپ ، نه راست !
باید برایش دلیل میاوردم ، باید قانع ش میکردم !
میتوانستم مجابش کنم که دارد راه را اشتباه میرود !
باید میگفتم من نمیخواهم حضورت را از دست بدهم ، مثل تو آدم کم است ، تو غنیمت برای روزهای سختی آخر فلانی جان ، نباید اینگونه پیش بروی !
باید میگفتم ببین فراموشی که نباید اینقدر سریع و تند باشد ، من به تو بدهکارم ، حداقل چندین روز خوش به تو بدهکارم و باید بدهی ام را با تو صاف کنم !
باید خیلی کارها میکردم ، اما نکردم ..
نکردم که نکردم ..
میدانی چرا ؟
چون من همه ی آمدن ها و بودن ها را قرار به رفتن گذاشته ام ..
برای همه بلیط رفتن را رزرو شده میدانم ، فقط تاریخشان نا معلوم است ..
برای همین بعد از آن روز ظهر ساکت و ساکن ماندم ، و به وضوح میدیدم که تقدیر چگونه میرفت تا روزهای خوب آینده را زنده به گور کند ..
و من چنان دنده عوض میکردم و سیگار میکشیدم که آن سرهنگ تپله در کیلومتر بیست جاده ی ناکجاآباد هم میدانست که در مرد پشت فرمان چیزی در حال نابودی است ...

بیاین خودمونو الکی توجیه نکنیم که بدعکسیم، قبول کنیم که واقعا زشتیم

اگر افسرده هستید و فکر میکنید دنیا به آخر رسیده، فقط به این فکر کنید که یه احمقی تازه با اِکستون آشنا شده و فکر میکنه
نیمه گمشده اش رو پیدا کرده ‏:))

راه‌ حل بگین

عنقد مهم بودی که دورت خط کشیدم

‏دایرکت اینستا اینجوریه که اگه تو همون یه ساعت اول پیامو سین کردی و جواب دادی که هیچی وگرنه دیگه هیچوقت دست و دلت به باز کردن پیام نمیره.

کاش حضوری دستم بهت برسه

من ؟
من عاشق خودش بودم و کل خانواده‌اش . لعنتی‌های دوست‌داشتنی ، همه‌شان زیبا و خوش‌تیپ و شیک‌پوش . به خانه ما که می‌آمدند ، حالم عوض می‌شد . نه که عاشق باشم نه ، بچه ده یازده ساله از عشق چه می‌فهمد ؟ فقط مثلا یادم هست یک بار مدادرنگی بیست و چهار رنگی را که دوست پدرم از آلمان برای سال تحصیلیم آورده‌بود نوی نو نگه داشتم تا عید ، که اینها آمدند و هدیه کردم به او . که جا گذاشت و برگشت به شهر قشنگ خودشان .... یک بار هم کفشهای پدرش را در راه پله پشت‌بام پنهان کردم تا دیرتر بروند و دخترک بتواند کارتون - فکر کنم - نِل را تا انتها ببیند .
این بار اما داستان فرق می‌کرد . دیشب به من - فقط به من - گفته بود برای صبحانه حلیم و نان بربری دوست دارد . و بی‌وقت هم آمده بودند ، وسط زمستان . زمستان برفی اوایل دهه شصت. من یازده ساله بودم یا کمی بیشتر و کمتر . او ، دو سال از من کوچک‌تر . هرکاری که کردم خوابم نبرد ، دست آخر چهارصبح بلند شدم و یک قابلمه کوچک برداشتم - قابلمه جان راستی هنوز با ماست ! - و زدم به دل کوچه ، به سمت فتح حلیم و بربری .
هوا تاریک بود هنوز ؛ اما کم نیاوردم . رفتم تا رسیدم به حلیمی
بسته بود . با خودم گفتم حالا تا بروم نان بگیرم باز می‌شود . بچه یازده دوازده ساله شعورش نمی‌رسید آن وقتها که نانوایی و حلیم دیرتر باز می‌شوند ! خلاصه ، در صبح برفی با دستهای یخ زده از سرما آنقدر راه رفتم تا ساعت شد هفت ! نان و حلیم بالاخره مهیا شد ، و برگشتم . وقتی رسیدم خانه ، رفته‌بودند . اول صبح رفته‌بودند که زودتر برسند به شهر و دیار خودشان . اصلا نفهمیده‌بودند من نیستم . هیچکس نفهمیده‌بود .
خستگیش به تنم ماند . خیلی سخت است که محبت کنی ، سختی بکشی ، دستهایت یخ کند ، پاهایت از سرما بی حس شود ، قابلمه داغ را با خودت تا خانه بیاوری ، نان داغ را روی دستانت هی این رو آن رو کنی تا دستت نسوزد ...ولی نبیند آن که باید .
وقتی تلاش می‌کنی برای حال خوب کسی و نمی‌بیند ، خستگیش به تنت می‌ماند ....
همین .

من گوه بخورم بخوام برگردم

مشکل اینه گوهم بخوری نمیتونی برگردی

صددفه گفتم اینجا گو نخورید

‏واسه اینکه من مدل عکاسی بشم یه عکاس لازمه با ۳۰ سال سابقه فتوشاپ حرفه ای، بکوبه از نو بسازه.

‏روز دانش آموز رو به همه اونایی که مثل خودم اگه درسی رو بلد بودن کمک میکردن همه بغل دستیاشون هم نمره خوب بگیرن تبریک میگم.

‏بعد از دعوا، اخرین پی اماشو‌ سین نکنید و کلا انلاین نشید.فردا ن پسفردا نگرانتون میشه و بهتون زنگ میزنه. بعدم تا صداتونو بشنوه بحثو یادش میره و آشتی میکنید(۱۰۰٪تضمینی).

"دختره ی دیوونه فقط بلده غر بزنه، چند لحظه ساکت شو ببینم اون چیه رو پيرهنت!"
همینطوری که واسه خودش داشت غر میزد و داد و بیداد میکرد، تار مویی که از آستین پيرهنش اویزون شده بود حواسمو پرت کرد. تار موی بلند و خرمایی با پیچ و تابش منو به قعر رویاهم برد. دیگه حتی یه کلمه از حرفاشو نمیشنیدم. سعی میکرد روسریشو سفت تر کنه، خبر نداشت لحظه ای پیش عاشق یه تار از اونا شدم.
بعد از تموم شدن حرفاش از جاش بلند شد و اونجا رو ترک کرد، بدون این که خودش بفهمه تار موهاشو روی میز تو کافه جا گذاشت و رفت. دستمو همینطوری ک داشت میلرزید نزدیکش کردم و به آرومی از روی میز برش داشتم... به پیچ و تاباش که خیره میشدم بیشتر تو رویاهام فرو میرفتم.
الان 10ساله که میگذره و هنوز تار موهاش لای دفترچه کوچک خاطراتم جا خشك کرده، و با هر بار دیدنش شوقی رو توی دلم حس میکنم وباز شروع به نوشتن راجع به موهای زیبای دخترکی میکنم که مدت ها پیش تو کافه ترکم کرد...

‏خدانکنه از یه آهنگی خوشم بیاد انقد چند روز وقت و بی وقت گوش میدم که حالم ازش بهم بخوره و هرجا پلی بشه بگم لطفا ردش کنین.

تو داری خودتو میکُشی که توو چشم ۱۰۰۰ نفر شیرین بشی. من دارم خودمو توو چشم ۹۹۹ نفر تلخ میکنم.
دو بار بخون!