به شعر قیصر امین پور فکر می‌کنم
وقتی که نوشت:
اگر داغ دل بود ما دیده‌ایم...
اگر خون دل بود ما خورده‌ایم...

مگر هستی که از نیست شدن میترسی؟

یکی از کابوس های همیشگی من این بود که داد بزنم کمک، و همه نگاه کنن و کسی کاری نکنه.

‏نشستم حساب کردم دیدم تنها دلخوشی که واسم مونده اینه که دیگه مدرسه ندارم...

من یک دختر ایرانیم و اگه همین الان بمیرم؛ تاحالا جشن فارغ التحصیلی نداشتم که براش لباس و پارتنر انتخاب کنم بعدش تا صب مست کنم و برقصم، تاحالا کنار ساحل با یک لباس راحت، پای لخت و بدون شال قدم نزدم تا باد بخوره لا به لای موهام و لذت ببرم، تاحالا نرفتم مسابقه فوتبال کشورمو از نزدیک نگاه کنم، تاحالا نتونستم از یک ساعت مشخص بیرون از خونه بمونم و با دوستام طلوع افتابو تماشا کنم، تاحالا نتونستم بدون ترس گرایشمو به خانوادم بگم، تاحالا از اسپاتیفای آهنگ دانلود نکردم یا از نتفلیکس فیلم ندیدم،تاحالا نتونستم استایل مورد علاقمو داشته باشم و برم بیرون، تاحالا نتونستم بدون ترس از قضاوت شدن بلند بلند بخندم و توی مکان عمومی خوشحالیم رو بروز بدم، من یک دختر ایرانیم و اگه همین الان بمیرم، تاحالا زندگی نکردم.
-دیاکو.

حالا بازم از شهیدا مایه بزارین

بوی موهات زیر بارون.

‏تو «هیچی حال نمیده» ترین حالت ممکنم.

https://telegram.me/BiChatBot?start=sc-493727-ytsnr1T

برام شعر میفرستین؟:)

ولی این شعار « زن آزاده منم » هر سری ک میشنومش میتونه بغضیم کنه

چشمانت آخرین چیزیست که از میراثِ عشق، باقی می‌ماند.

این ز جان خستگان پاره تن منند:)

من زنی هستم از ایران

ای خدا:)))

ولی زندگی همیشه بیشتر از اینکه بهت بده ازت میگیره

مینوشتی میکنتت عالی میشد

داش ازونجایی که دیالوگ فیلم هالیوودی بوده از اونا میگیره ولی خب اینجا مارو میکنه

هممون یکیو داریم که کاش انقدر از هم دور نبودیم.