سعدی چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مرو
ای بی‌بصر من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را

سحرخیز بودنو تا جایی دوس دارم که شب قبل تا ۳ صبح بیدار نبوده باشم

تلخ ترین قسمت هر آهنگ اونجاست که اصلا متوجه صدای خواننده و شعرش نیستی، و تمام حواست پیش ی تصویر توو گذشته اس.

یک روز زیبا سراغ من بیا...
- problems!

چشاتو وا کن
چند تا ابر یادگاری اینجاست
آسمون مال ما بود یادته؟؟
من که دستاتو ول نمیکنم تو باد و برف
و بارون حتی بم بزنه صاعقه.

- problems!

شاید بهتره توی قلبم باشی تا توی زندگیم

اما قلبِ من بود.

که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

حاضرم ماهانه پول پرداخت کنم ولی اینجوری مسخره دست هورمون هام نباشم

چشمای منم میتونست سگ داشته باشه ولی متاسفانه رفت تو اخلاقم

آدم از کسایی که دوسشون داره توقع بجا یا نابجا داره.
توقع های برآورده نشده موجب گلایه میشه، اما از یه جایی به بعد از یکی کمتر گلایه میکنی تا روزی میرسه که گلایه ها تموم میشه. بعد میبینی از اونم توقعی نداری، اون روز میفهمی که اون آدمو از دست دادی..

- problems!

میترسم ی‌روز حرف‌های نگفته‌م همه چی رو خراب کنه.

مود

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم؟ آن دل کجا برم؟

Now if we're talking body
You got a perfect one
so put it on me
Swear it won't take you long
If you love me right
we fuck for life
On and on and on

@weareproblems