چه کابوس‌هایی اسماعیل،
چه کابوس‌هایی.

دلتنگی دیگه رفیق ماست. داداش ماست. تاج سر ماست.

می‌خوام به ایرانسل پیام بدم بگم من کاربرِ عزیزِ تو نیستم.

خب بیا با من حرف بزن دیگه.

یادم نمیاد هیچ سالی توی زندگیم قبل سال نو این حال رو داشته باشم. یه جور عطش واسه شروع دوباره. واسه دویدن. واسه یکی‌یکی روبه‌رو شدن با بگایی‌ها و رسیدن به هدف‌ها. واسه آگاه بودن به حضورم در زمان حال. قوی‌تر شدن و زنده‌تر بودن. انگار هر چی پیرتر می‌شی بیشتر می‌فهمی که توی جوون‌ترین حالت ممکنت هستی و باید قدر هر لحظه رو بدونی. حسم نسبت به ۱۴۰۲ همینه. مطمئنم قراره خیلی اتفاق‌ها بیفته. خوب و بدش رو نمی‌دونم ولی شک ندارم که تهش قوی‌ترم. امیدوارم سال دیگه این موقع، زنده باشم، سالم باشم، قوی باشم و اگه شد، تنها هم نباشم دیگه.
#سال_نو

سال تحویل رو با رفیقم میگذرونم و سین هفتممون منم جدی‌جدی :))

عدالت علی، الان وقتشه!

درست گفتی اتفاقاً.
تورم مهار می‌کنیم!

عاشق عطر قهوه صبح،
توی مشامِ خونه‌م.

آمد گفت عمو شکلات صبحونه داری؟! گفتم آره و بهش دادم؛ پنج شیش تا ده تومنی نو بدون خط و خَش بهم داد؛ حساب کردم و بقیه پول رو بهش دادم. همونجا تو مغازه در شکلات رو باز کرد؛ حدود هشتاد درصد انگشت اشاره‌اش رو کرد توش و در آورد و خورد و گفت به به.

هیچی دیدنی‌تر نیست از بچه‌ای که داره عیدی‌هاش رو به گاو می‌زنه.

کاش شادمهر امسال سرگرمی‌های جدیدی پیدا کنه.
مثلاً کلکسیون تمبر. چرا که نه.

جات اونقدر خالیه که یه شهر می‌تونه پاش رو دراز کنه.

انقدری که پول coffee دارم.

بعضی‌ها این‌قدر چلوندنین که با بغل و بوسه و این‌جور چیزها دلم آروم‌ نمی‌گیره. باید گازشون گرفت. عینهو کروکودیل. گرچه من هیچ‌وقت دلم نمیاد کسی رو گاز بگیرم ولی دلیل نمی‌شه تمایلی به گازگرفتن نداشته باشم. درنتیجه به این جمله بسنده می‌کنم: "دندونام می‌خاره برات".

سعدی نمیاد بگه: «خاک تو سرت که منو ول کردی و با یه اسکل تو رابطه‌ای»؛ میاد این‌طور می‌گه: «ببین که از که بریدی و با که پیوستی».

دوست داشتم کلامتون رو آقای سعدی.

تو سال جدید همش گشنمه.

وارد فاز خوردن و خوابیدن شدم و دلتنگ آشپزی‌ام.

«آغاز کن، بی‌مَن.»

علی معبودی توی پست اینستاگرامش نوشته بود یه حقیقت درمورد کارمندا وجود داره که در شروع همکاری عملکرد خوبی دارن چون جوری که دوست دارن پشتیبانی و حمایت بشن کار می‌کنن اما بعد از مدتی تا سطح کیفیت پشتیبانی و حمایت کارفرما تغییر رویه می‌دن.
نه تنها عین حقیقته بلکه این رو می‌شه به روابط اجتماعی بیرون از محیط کار هم بسطش داد. اول اون‌طوری هستیم که دوست داریم بامون رفتار شه، بعد تبدیل می‌شیم به چیزی که بقیه ازمون می‌سازن.