باید عوض کنم این زندگی رو،
تقریبا همه چیزش رو.

از دراما گذشته سن من.

هیچکس قوی‌تر نیست که شونه شه.
واسه همینه گردنم کج می‌شه!

همه‌ی فیلم‌های ترسناک به خانه‌ی پدری ختم می‌شن. بفروشین بره اون جهنم‌دره رو خب.
بذارین بره بشه خونه‌ی جن‌زده‌ی یه خانواده‌ی جوون توی یه فیلم ترسناک دیگه.

از نفس «رفتن» متنفرم.
ولی زندگی جز رفتن نیست.

به قدری دلتنگ بامیه‌م که اصلاً بعید نیست برای افزایش لذت وصال، روزه بگیرم!

یه‌کم از سرپا موندن خسته‌م.
کاش می‌شد تکیه کرد بهت.
حداکثر نیم ساعت!

ببین آره! معلومه! صددرصد!
ولی نه.

امسال باید بتونم چیزهایی رو که واقعا نمیشه براشون کاری کرد با «فدای سرت» و «سرت سلامت» چه خطاب به دیگران و چه خطاب به خودم، واقعا رها کنم و دنبال راه‌حل یا گزینه‌ی جایگزین بگردم.

امسال تُرک‌تر از پارسالم.
و امید... وار!
امید هست.
هست.

تو اگه دلت قرص باشه،
من دردی ندارم.

غصه نخور آشغاله.
بیا به جاش یه لقمه نون‌‌پنیر‌گوجه‌ گرفتم برات.

«آفتاب سر کوه، نورافشونه. سماور جوشه!
یاروم تنگ طلا دوش گرفته.. غمزه می‌فروشه.»

که صبح‌هامون موسیقی باشه و بغل.

آدمیزاد حق نداره به‌خاطر فرار از تنهایی، هر خری رو به زندگیش راه بده و بدتر بگا بره.

هیشکی نیست تو این مملکت به من بگه بمون.
همه میگن برو. تو فقط برو. برو. برو. برو. برو.
وقتشه بیای بمونی و بگی بمون. یا بگی بریم.

نه شما بچه‌ای نه من پیرم. ولی اختلاف سنی معمولا اختلاف سطح دغدغه میاره (جز مورد استثنایی امیرلطیفی و میلف‌ها) و سقوط از همچین ارتفاعی رابطه رو درجا می‌کشه.

دورویی نفرت‌انگیزه.

رفتن به مقصد نامطلوب، سردرد میاره!

کاش انقدر که در برخورد با آدم ها حواسم هست تا رفتار اجتماعی سالم رو رعایت کنم، یکمم حواسم به خود رنجورم باشه.