آدم استفراغش رو دوباره نمی‌خوره.
این رو بعد از دفع سم، همیشه یادت بمونه.

هیچکس بد نبود.
هیچکس بد نکرد.
آدم‌ها فقط بدون آگاهی زخم‌ زدن،
و بعد بقیه‌ی آدم‌ها ناخواسته اون زخم‌ها رو‌ فشار دادن.

دیدی؟
خوب شدی.

سپکا اومده بهت ثابت کنه که هرچی قبلا از جاهای دیگه خریدی کردن تو پاچت!

ما رو می‌گه و متاسفانه یا خوشبختانه، درست هم می‌گه.

در جلسه‌ی آنلاین، به این فکر می‌کردم برایت پاستیل قرمز بگیرم یا خرس قرمز. کیت‌کت با روکش قرمز یا آب‌نبات چوبی قلبی قرمز. یک جعبه رز قرمز با نوتلای برچسب‌قرمز یا اصلا شاید همان دیشب باید یکی از آن پک‌های ولنتاینی قرمز را که پیرمردِ آزادشهر روی کاپوت ماشین‌هایش به صف کرده بود می‌خریدم؟

روی کاغذ کنار لپ‌تاپ برایم نوشتی: «زیر برنج رو خاموش کن.» با یک قلب کوچک کنارش.
لبخند زدی، دست تکان دادی، رفتی.
جلسه تمام شد. برگشتم توی هال.
عطر دمی گوجه‌ی قرمز،
خانه را پر کرده بود.

بچه‌ها معمولا دوست دارن توجه بزرگترها رو‌ به بازیشون جلب کنن.‌

این‌جوری که من متوجه شدم یه قانون نانوشته توی فرهنگ کپی‌کارها هست که می‌گه یه‌خطی‌ها رو کپی کنی، مهم نیست!

حرفه‌ای بودن آدم‌ها توی کارشون، جذابه.

«یرگه کار مو و تو... دِرَه بالا می‌گیره.
ذره‌ذره دِرَه عشقت، تو دلم جا می‌گیره...
روز اول به خودُم گفتُم ای‌یم مثل بَقی!
حالا کم‌کم می‌بینُم، کار دِرَه بالا می‌گیره!
کار دِره بالا می‌گیره!»

{عماد خراسانی}

روزهایی که خواب می‌مونم، واقعاً کله‌م خراب می‌شه!

گاهی به نظر میاد همه‌چیز قراره تا ابد ادامه پیدا کنه. فلان بیماری و فلان پروژه و فلان شرایط و فلان وضعیت.
ولی زندگی از آن‌چه در آینه می‌بینیم موقتی‌تر است.

+ باید نسبت به نبودنش واکسینه‌ت کنم.
- نمیشه از این شربت‌ صورتی‌ها بنویسی که مزه توت‌فرنگی می‌دن؟

اولویت اول، حفظِ آرامش خونواده‌ایه که ساختیش.

دوات طوری بزرگ شده انگار مدت زمان طولانی‌ای بال‌هاشو بسته بوده و حالا باز کرده. دیگه درک نمیکنم چی میگه. من هنوز دارم پا میزنم و بزرگ نشدم انگار!

هیچی به اندازه‌ی زندگی مجردی و پیشرفت فردی آدمیزاد رو بزرگ نمی‌کنه مشتی. کارت درست و توی مسیری. باید ازت یاد گرفت.
همه‌چیز به وقتش!

کار، دوای مَرده.

چهار ماه پیش از زمین‌های خاکی Canva شروع کردم. حالا دارم به adobe illustrator علاقه نشون می‌دم‌.
ذات پیشرفت همینه.
کُند پیش می‌ره اما قاطع.

تو زیبایی مثل بوسه‌ی دریافت‌شده‌ی هنگام خواب؛ خوابی اما لبخندی بر روی صورتت نقش می‌بندد.

وقتی خدا بخواد روی پاهات وایستی، اول می‌زنه دلت رو می‌شکونه رفیق.

از تب‌وتاب خر و خرس‌های قرمز دیروز که بگذریم، یه چیزی می‌گم برای اون دسته از آدم‌هایی که دورهاشون رو زدن و دنبال آرامشن:

من توی قرار اول با یار، بهش گفتم ببین، دیدی می‌گن دکتر محرم آدمه؟ ایشون من رو از مادرم هم بیشتر می‌شناسه و سه سالی هست چیزهایی رو در مورد شخصیتم می‌دونه که خودم نمی‌دونم‌. برو ببینش، برو ببینتت، اگه تایید کرد که راهمون یکیه، بعد بیا صحبت کنیم.

رفت و تایید رو گرفتیم و صحبت‌ها رو کردیم و داریم زندگیمون رو می‌کنیم و هرجا هم دیدیم گره‌ای هست که دونفره باز نمیشه برمی‌گردیم پیش همین دکتر.

می‌خوام بگم اگه خسته شدین از هر روز اشک و گریه و «چرا سین نزدی» و «با کی رفتی» و «بده گوشیت رو چک کنم» و «چرا قطع کردی» و «دیگه مثل قبل دوسم نداری» و جنگ اعصاب، از اول، اصولی شروع کنین. اصولی ادامه بدین و حتی اگه خدای نکرده تصمیم بر جدایی هم بود، اصولی جدا شین‌.