گاهی ما آدم‌ها همه‌چیز رو به شکل تهوع‌آوری کِش می‌دیم.

زبان زایاست‌. شبیه زندگیه و در جریانه. مدام به اشکال مختلف درمیاد و درهم تنیده‌ست. تلاش شما برای جا انداختن «درود»ها به جای «سلام»‌ها، تحسین‌برانگیزه اما دست‌کم فعلا بی‌فایده‌ست. هرچی بیشتر روی این کره‌ی خاکی می‌لولم، کمتر ناسیونالیسم رو درک می‌کنم.

نه اینکه کشته‌مرده‌ی گرته‌برداری باشم، نه. هنوز هم هربار فروشنده‌ها یا اوپراتورها می‌گن: «چطور می‌تونم کمکتون کنم؟» چندشم می‌شه. اما اگه این وضعیت ادامه پیدا کنه تا ده سال آینده، شل می‌کنم و می‌پذیرم که ازم بپرسن چطور می‌تونن کمکم کنن و من هم احتمالا در جوابشون می‌گم «می‌تونم اون لباس رو داشته باشم؟»

من توی زندگیم با هرچیزی تونستم کنار بیام جز دختر بددهن!

ترن‌آف‌تر از فحش، تنبلیه. وقت‌نشناسیه. بی‌مسئولیتیه. دختر و پسر هم نداره.

تو با کل رویای من اومدی،
تا تو سی‌سالگی، باورم زیر‌ورو شه...

می‌ارزه. این لبخند به تمام سختی‌ها می‌‌ارزه.

زندگی رو سخت گرفتم تا تو ساده بغلش کنی.

زندگیم شبیه بازی چکش و سنجاب شده. این رو می‌کوبم، از اون سوراخ می‌زنه بیرون!

دختره نوشته رابطه مثل بچه‌میمونه.
دو ساعته دارم فکر می‌کنم بچه‌‌میمون و رابطه چه اشتراکی باهم دارن‌. درست بذارین این نیم‌فاصله‌ی لامصب رو.

یه آرایشگر خوب، یه آرایشگرِ ساکته.

هر چیزی که تا الان رها کردم
جای چنگ زدنم روش بوده.
: بابونه

وقتی توی چشم طوفانی نمی‌فهمی.
نمی‌فهمی چقدر قوی هستی که سرپا موندی.

نیازمندی‌ها: گردوخاک.

«رفیق» بهترین اختراع جوامع انسانیه.

یه روزهایی حس می‌کنم تا ابد محکومم به کار کردن.
نه سفر، نه استراحت، نه خودم. فقط کار. کار. کار. کار.

اتفاقاً گاهی همون آدمی که برای رفیق‌بازی وقت نداره، بهترین گزینه‌ی رفاقته.

مهربونی. قد تمام نامهربون‌های دنیا، تو مهربونی.

عقده زیاد داریم اما این جزوشون نیست.
تازه فهمیدیم چقدر می‌ارزید این دل و چقدر خورده بود تو سر مال.

پسورد پیج رو بهم نمی‌ده و ازم انتظار داره "دستی به سر و روش بکشـ" ـم! خداتومن سفته گرفتی مرد حسابی وا بده، نمی‌فروشم هشت‌تا دونه فالوئرت رو!