به عکس و فیلم مستند از ربات‌های زن با کاربری AI نگاه می‌کنم و وقتی یادم میاد داستان فیلم her توی سال 2025 اتفاق می‌افتاد جور دیگه‌ای یخ می‌زنم.

حرف زیاده، ما لالیم!

بیا و این یک‌ بار رو نترس‌.

شایدم فقط به چشم من این طوریه که اون نگه داشتن آستین لباس قبل از پوشیدن کت یا پالتو یا بارونی، خیلی معصومانه ست... انگار یه لحظه ای هست که کودک درون آدمها سکان رو به دست گرفته و ابدا هم نه کسی شاکی ه نه معترض.

نمی‌ذارم این دلخوشی‌ها از دست بره، نه.

کتاب "خیره به خورشید نگریستن" یالوم رو جوری ورق می‌زنم انگار توش کد قفل خون‌ gta رو برای زندگی نوشته.

حالا من مچاله‌م.

فکر کنم دیدن یه فیلم ژانر بقا کافیه تا من حداقل چند ماه گیاهخوار شم.

فکت: وقتی به سنی برسی که مامان می‌گفت تو اون سن هر غلطی دلت خواست می‌تونی بکنی، نمی‌کنی.
می‌افتی پی کار و رشد و زندگی‌.

یکی از رفقا وکیله و چند روزیه درگیر یه پرونده قتله و ازش برامون میگه. امروز داشتم فکر می‌کردم چه عجیبه که اون بیرون آدم‌هایی ول می‌گردن که جدی‌جدی قاتل به قتل عمدن.

در من یک شاعر رمانتیک زندگی می‌کند که میان هیاهوی زندگی مدرن شهری، می‌ایستد و خیره می‌ماند به سپیدی ابر و آبی آسمان و سبزی درخت.

#کتاب "خیره به خورشید نگریستن" یالوم داره یه کارهایی با مغزم می‌کنه که به نظرم خوبه با مغز شما هم بکنه.
تمومش کردم ازش می‌نویسم.

زندگی سخت شد؟
به گوجه‌فرنگی‌ها نگاه کن.

تمیزی رو دوست دارم.
تمیزی رو عجیب‌غریب دوست دارم.

نمی‌دونم، گیجم والا.

سه‌تا چیز رو دوست دارم همیشه باشه تو خونه‌.
گل، قارچ، تو.

یکی باید به لیست حق‌الناس‌های مسئولین جمهوری اسلامی، درد دلتنگی مهاجرها و خونواده‌هاشون رو هم اضافه کنه.
مهاجرت بالذات یه عمل دردناکه.
چرا باید واسه جوون ایرانی، هدف و آرزو باشه؟

دیدی تونستی؟

اوضاع بد نیست.
زندگیه. طبیعتش همینه.
تفسیر من از اوضاع بده و این مغز منه که پدرم رو درآورده‌.

من منتظر خودمم نمیمونم، یعنی صبُح ها که خوابم میاد خودمو میذارم تو رخت خواب و میرم سر کار، پس منو با انتظار امتحان نکنید، میرم.

جواب کامنت‌ها رو دادم رفقا.
ممنونم از وقتی که گذاشتین و خوندین و فیدبک دادین. انرژی داد بهم کامنت‌هاتون. این روزها ملت کم کتاب می‌خونن، چه برسه متن مربوط به کتاب‌ و معرفی کتاب رو بخونن.
دمتون گرم.