همدلی تا یه جایی. از یه جا به بعد یادت باشه خر رو "سربالایی" می‌کُشه، مرد رو "باریکلا‌".

پول باد نیاورده را گاو می‌برد.

"چطور می‌تونی فکر کنی، که ممکنه یه روز برم؟"

مرگ بر تک‌تک دلایل مهاجرت از وطن.

اضطراب گفتنی نیست.
خوردنیه. نوشیدنیه. خوابیدنیه.

وقتی میگن قدیما دخترها آفتاب و مهتاب ندیده بودن، تصورم از آفتاب و مهتاب:

نمیدونم متوجه شدین یا نه ولی یه مدتیه هوش مصنوعی تعداد انگشت‌هامون رو یاد گرفته.

دفترهای فانتزی براق و انیمه‌ای‌ تو رو دیدم. دیگه می‌تونی آروم باشی. حالا من یه دفتر تعاونی ۱۰۰ برگ نو برمی‌دارم و مشق درس‌های خودم رو می‌نویسم.

آره منم میدونم غیرممکن به نظر میرسه. ولی شاید فقط از روی کاناپه اونطوریه. بشین پشت میز کار و دوباره نگاه کن.

کاپ خلاقیت امروز رو میدم به اون کافه کوچیکی که دم درش تابلوی حجاب زده و نوشته: زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم!

حمایت خانواده حتی اگه فقط روانی باشه جوری جلو میندازتت انگار کاری نیست که از پسش برنیای. نمیدونم چرا دریغ کردیم یه عمر.

هیچی مهمتر از "ما" نیست.
حتی "من" و "تو".

دلم می‌خواد آویزون همکارم که استعفا داده و امروز روز آخرشه شم و بگم "منم ببر!"

"خواستن" توانستن نیست. "خواستن" شرط لازمه. کافی نیست. پاشو از روی تخت و کاناپه!

توی BRT نشستم. سرم رو بلند می‌کنم و چشمم می‌افته به دختری که توی قسمت بانوان اتوبوس باهام چشم‌توچشم میشه. غریزه‌‌ی آنی بهم میگه این از اون چهره‌هاست. که خوشابه‌حال عاشقش.

آگاهی بلافاصله بهم یادآوری می‌کنه که دو ساله صبح این چهره رو می‌بینم و شب این چهره رو می‌بینم و دو ساله اون عاشق منم.

اگه این همه‌ی تلاشته که کلاهت پس معرکه‌ست مرد.

آرزوی من برای تو: یک زندگی سرشار از "آخیش!"

گاهی چه کودکانه عشق می‌ورزیم.

ازدواج.

درسته که هیچکس وظیفه‌ش رو درست انجام نمیده. ولی تو هم وظیفه‌ت رو درست انجام نمیدی که به جای فکر کردن به وظیفه‌ی خودت داری به این فکر می‌کنی که هیچکس وظیفه‌ی خودش رو درست انجام نمیده و من هم وظیفه خودم رو درست انجام نمیدم وقتی نشستم دارم اینا رو به تو می‌گم.

می‌تونیم خوب باشیم باهم. آدمیم همه‌مون. یه گونه‌ایم دیگه. چمونه؟