اگه روزمره‌ت باعث استرست میشه باید واقعا یه فکری کرد. یا برای روزمره‌ت یا برای نوع نگاه خودت.

به زندگی ادایی عادت کنیم حداقل یک سوم حقوق میره به قهوه و صبحونه‌ی کافه‌پز!

نزدیک شو به قهرمانت تا بفهمی اونقدرام بد نیستی!

هر ایرانی، یک "من عصبانی نمیشم ولی اگه عصبانی شم..."

عزیزم تو آدم نیستی تو بُردگیمی. تو لازانیایی. تو کتاب و انیمه‌ای. تو سنتورینیِ یونانی. تو یه آدم نیستی، هرچی که من دوست دارمی.

بله آقای سارتر. جهنم دیگرانند.

چند کیلو سیب بخریم از دلت درمیاد؟!

لذتی که یادگیری به آدم میده از زیباترین جنبه‌های زنده بودن به عنوان یک انسانه!

سخته ولی تو ساده بگیر.

دنیا رو سیاستمدارهای ۷۰ سال به بالا دارن به گند می‌کشن و حالاحالاها قصد بازنشستگی ندارن بعد ما تا والدینمون به ۶۰ می‌رسن تن و بدنمون می‌لرزه مبادا بیاد اون روزی که نباشن.

میخوام ویدیوهای یوتیوب رو قورت بدم. می‌خوام مقاله‌ها رو روی چشم‌هام بذارم. میخوام آموزش رو ببلعم‌ و این بینشیه که امروز دارم. ده سال پیش پاییز رو‌ کجا بودم؟ مشغول حروم کردن منابع مالیم برای مهمونی هالوین گرفتن واسه یه مشت آدم که نمی‌شناختم.

واقعا بین ۲۰ ساله‌های الان آدم‌های دردمندتر، عاقل‌تر، پرتلاش‌تر و هدفمندتری پیدا میشه. من تعطیل بودم!

من از جوونیم لذت بردم آره. رفقای قدیمم هم چه اونایی که دیگه نیستن چه اونایی که موندن همیشه برام قابل احترام و عزیزن. ولی وقتی خوب نگاه می‌کنی می‌بینی وقتی خونه مجردی داری توی جوونی، غریبه‌هایی رو راه‌ میدی توی زندگیت که یه شبه میان از روت رد میشن و میرن و‌ حتی اسمت رو هم یادشون نمی‌مونه.

هشتاد درصد زخم‌هامون رو از کسایی خوردیم که نفهمیدن زخم‌ زدن.

امید اسمش روشه. می‌بینمش امید میگیرم. رفیق روز خوب و بد همیم. همه‌ی ما توی زندگیمون به یه امیدی زنده‌ایم!

زندگی بدون قهوه واقعا قهوه‌ایه.

چندلری توی سرم دارم که با صدای بلند سر کارفرمام داد می‌زنه شات آپ! شات آپ! شااااات... آپ!

بغض توی گلو دقیقا مثل یه جسم خارجیه. درد داره. فیزیکی درد داره!

هزاران هزار بزرگسال، کهنسال شدند و مُردند و تجزیه شدند و هرگز ننوشتن "بزرگسالی یعنی...". چه نسل لوسی هستیم ما!

ایکس‌سالته و فکر می‌کنی دیره؟
آینده رو‌ تصور کن. سال ۱۴۱۰.
سالی که می‌گی "من شش ساله توی این کارم" اگه امروز شروع کنی.

عیبی نداره.