دیشب تئاتر "دریاچه‌ی قو" رو دیدم و برای چندمین بار در این یازده‌سال زندگی در مشهد ایمان آوردم که تیم‌های تئاتر این شهر حرفه‌ای، جسور و قدرتمندند. مشهد جایی نیست که بشه بدون ترس توی سالن اصلی تئاتر شهرش با چایکوفسکی رقصید و با این حال، درود و صد درود به تیم دریاچه‌ی قو.

بالاخره فهمیدم منبع انرژی من در چه فعالیتیه: یادگیری. بلعیدن آموزش همچو جاروبرقی.

به سختی قبول کردم، اما بالاخره قبول کردم. دوستی‌ای که تموم شده، هیچوقت نمی‌شه از سر گرفتش.

دیگه حتی نمیگیم با دلار فلان تومنی، بیسار!
ولمون کن خاورمیانه.
یه زندگی داشتیم همونم به گند کشیدی.

"تو باید یازده‌سال پیش این درد رو می‌ذاشتی دم در و می‌رفتی توی خونه."

ولی واقعاً چرا نون و رب می‌خوردیم ما؟

وقتشه بپری رفیق.

چه چیزی در دیدن روزمره‌ی دیگران هست که اینقدر برای ما جذابه؟

پنج‌سالگیت نگهبانی گذشته رو داره و حواس پنجاه‌سالگیت به آینده هست.
بمون همینجا. حال رو به حال خودش نذار.

من‌ پول رو برای پولدار شدن نمی‌خوام.
برای این میخوام که دیگه نخوامش.

اگه خدا دامبلدور بود با این توصیف الان جفت جیب‌هام پر از اسکناس‌های ۱۰۰ هزاردلاری بود.

یه چیزهایی رو نمیشه نادیده گرفت اما میشه ناگفته گذاشت.

دلم سرگیجه‌ی قبل از خواب بعد یه شنای طولانی می‌خواد.

عطسه هم لذتبخشه‌ ها.
حروم نباشه یه وقت؟

یادت نره: بچه‌ها یادشون می‌مونه.

یه‌ دوره‌ای از اسمم بیزار شده‌ بودم‌ انقدر‌ هر کی صدام می‌زد یه‌ کاری باهام داشت. برای همینه که‌ هربار کسی صدام می‌زنه آماده‌ی واکنشم.

عشقم به بُردگیم دوباره برگشته.

"تو مسئول افکار احمقانه‌ی اطرافیانت نیستی."

آقا من ده روز پیش یه بار با ایرپادم یه اپیزود از رختکن بازنده‌ها پلی کردم، از اون موقع هربار این ایرپاد رو از تو لونه‌ش درمیارم صدای قهقهه‌های مژدگانی تو مغزمه. کست‌باکس حتی توی بک‌گراند گوشیم هم ران نمیشه و روزی هفت‌بار باز می‌کنم و می‌بندم و باز ایرپادم یادشه.

حافظه داری مگه ازگل سیاه؟!

کبوتر غنچه‌ کرده،
کاش بودی و می‌دیدی!

ولی اگه بودی واقعا می‌دیدی که قد کبوتری که غنچه کرده، عجیب‌ شدم!