خیلی از تصمیم‌های زندگیت رو اضطرابت میگیره نه تو.

دیشب بارون زد و برق رفت.
برق که رفت گرمایش هم رفت.
آدم‌ها هم رفتن. دلار ۱۳۰ هزارتومنه و سه ماه دیگه که این پست رو بخونم میگم یادش بخیر ۱۳۰ تومن بود فقط.
مملکت یه جوریه از همه جهت انگار هر لحظه ممکنه یکی GAME OVER رو بکوبه روی صفحه‌مون.

امروز یه جوری ناک‌اوتم که مثل نوب‌سایبات احتیاج دارم یه شخصیت دوم زیربغلم رو بگیره و بلندم کنه برای ادامه‌.

نیازمندی‌ها: بی‌نیازی.

آدم‌هایی رو که با افتخار می‌گن "من کتاب نمی‌خونم!" نمی‌فهمم. آدمایی رو که به هر دلیلی دوست ندارن کتاب بخونن رو می‌فهمم ها. اینایی که خیلی ساده بدون خجالت و بدون افتخار، صرفا به عنوان یه فکت میگن که با کتاب ارتباط نمی‌گیرن رو می‌فهمم.
ولی اینایی رو که یه جوری با افتخار میگن "کتاب بخونم؟! عمرا!" انگار دیگه چیزی وجود نداره که بشه از یه کتاب یاد گرفت... اینا رو می‌تونم بهشون مشت بزنم.

بیرون اومدن از منطقه‌ی امن واقعا سخته و‌ هرچقدر سنت بره بالاتر سخت‌تر هم میشه.

گفت: "میدونی مشکل زندگی تو چیه؟
زیادی سخت می‌گیری." و درست گفت. خلاص.

یا راهی خواهم ساخت یا خواهی ساهم راخت.

نمی‌تونم بفهمم اوضاع خوبه یا تحت کنترل؟ فرق بین این دو فرق بین انفعال و عاملیته.

۸۰ درصد اضطراب روزانه‌مون‌ نتیجه‌ی "نه"‌هایی هست که بلد نبودیم بگیم. که‌ ترسیدیم بگیم. که نتونستیم بگیم.‌

چند شبی هست که بعد شب‌بخیر همسر، با چراغ‌خواب کنار تخت، قوانین D&D رو می‌خونم و غرق می‌شم توی دنیای واقعی بچگی‌هام. همین برام کافیه تا بزرگسالی رو دووم بیارم.

هرچی ساکت‌تر، ساکن‌تر.
د بشکن دیوار انزوا رو.

بپر!

اکیپ تا یه جایی.
بعدش بیا خونواده بسازیم.

نیازمندی‌ها: سفر. کمپ. صدای آتیش!

رینگ باشگاه تنها جاییه که توی دعواش حلوا پخش می‌کنن! شیرین. عینهو عسل.
[روی ابرویش یخ می‌گذارد.]

پادکست فارسی دانجن‌ زون رو پیشنهاد می‌کنم به هرکسی که‌ تازه‌کار یا کشته‌کار، player یا DM، به بازی دانجنز اند درگنز علاقه داره‌.

از چی انرژی می‌گیری؟

یه هفته‌ تعطیلات تمام رو چطور باید بگذرونی که شنبه‌ی بعدش با انرژی بری سر کاری که‌ حتی ازش متنفری؟

دوری من از تو غیرمنطقی نیست. الان بی‌آزاری اما زمانی آزارم دادی که پنج‌ساله بودم. اون بچه‌ داره ازت فرار می‌کنه نه من.

سه‌تا مرد گنده دور یه میز جمع شده بودیم و با سه‌تا مرد گنده‌‌ی دیگه بحث می‌کردیم سر اینکه گرگینه‌ رو با نقره می‌کشن نه با چوب.

تنها چیزی که از "شما بگین ما چیکار کنیم!"های رئیس‌جمهور ترحم‌برانگیزتره، تلاش یک مرد برای همخونی با بانو هایده‌ست.