من دوست دارم خونه بمونم، کز کنم تو خودم، آهنگ پلی کنم، چای دم کنم، فیلم ببینم، بنویسم، برم لب پنجره به سکوت شب گوش بدم. من تنهاییِ خودم رو دوست دارم. انگار دست دوستی به خودم دادم، انگار هر لحظه دست می‌کشم رو سرم و خودم رو بغل می‌کنم. چقدر حس خوبی داره از اینکه حواسم به خودمه حواسم به تند و کند شدن نفس‌هام هست، حواسم هست وقتی غم دارم اجازه بدم بچه‌ی درونم چهار زانو تو آغوشم اشک بریزه، حواسم هست وقتی زمین می‌خورم بدون سرزنش زانو‌های خاکی‌ام رو تکون بدم و بلند کنم خودم رو.

با شریف‌ترین افرادی که می‌شناسی هم‌نشینی کن؛ بهترین کتاب‌ها را بخوان، با قدرت زندگی کن، اما یاد بگیر به تنهایی خوشحال باشی.

مشکل اینجاست که من می‌فهمم.

غذایِ من درآوردیِ خوشمزه.

مسئله خوب دیدن نیست، مسئله اینه که چیزهای خوبی برای دیدن وجود ندارن.

درسا می‌گفت: همش منتظرم یه موقعیت سخت پیش بیاد تا آدما خودشون رو بهم ثابت کنن.منم همینطور درسا،منم همینطور.

رجوع به گذشته ميل به آينده رو نابود میكنه.

از آدمایی خوشم میاد که میان میگن “ازت خوشم میاد، ازت بدم میاد، دلم برات تنگ شده، معذرت می‌خوام، اشتباه کردم، الان راحت نیستم حرف بزنم، نمی‌خوام باهات ارتباط داشته باشم”؛ اینا روابط انسانی رو پیچیده نمی‌کنن.

این میل به ناشناخته بودن و فرار کردن از همه و همه چیز از کجا میاد؟

دنیا پر از آدمایی هست که همدیگر را گم‌کرده اند.

عباس معروفی

سرما خوردگی من به جای اینکه بعد مراجعه به دکتر کم کم تموم بشه داره بیشتر و بیشتر می‌شه، حتی ناخن‌های دست و پامم درد می‌کنن.‌

یک جوری احساساتم از حرکت ایستاده‌اند که حس می‌کنم هیچ وقت احساسی در من وجود نداشته.

هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شم آستین بالا می‌زنم و زندگی رو به دوش می‌کشم. اینجاست که باید گفت تکرار غریبانه‌ی روز‌ها.

کی اهمیت می‌ده به غمی که سینه‌ات رو شکافته؟

من چیزی رو فراموش نمی‌کنم، فقط یاد می‌گیرم کمتر بابتش غصه بخورم.