زمان که بگذره، جبران معناشو از دست میده؛چون فرصتِ دیده شدن،‌ همون اول بود.

شادابی روح، سلامت تنه.

شکاف بزرگی بین دنیام با همین چهارتا آدم دور و اطرافم ایجاد شده. انگار هیچ رشته‌ای نمونده که به بقیه وصلم کنه.

ممکنه آهنگ‌ها جای آدم‌های رفته رو بگیرن ولی هیچ چیز جای خاطره‌ها رو نمی‌گیره.

همه چیز با بودن معنا پیدا می‌کنه، نه با داشتن.

می‌تونم هر لحظه توی وجودم حست کنم، حتی وقتی که نیستی.

کاش می‌شد آدم بره پی زندگیش، بدون اینکه به کسی جوابی پس بده. بدون اینکه لازم باشه بقیه رو قانع کنی که آقا جان زندگی اینجا برام سخته، دوره، غیر قابل تحمله. کاش زورمون به دلتنگی و ترس می‌چربید و بدون لحظه‌ای درنگ کردن می‌رفتیم پی زندگیمون.

ما بودیم‌ و اندوهی مداوم که گاه در پسِ تبسمی کوتاه از یادمان می‌رفت.

اگه یه روز من نبودم، شب قبل خوابیدن ستاره‌ها رو فراموش نکنی.

ترسو بودی عزیزم، حیفم کردی.

من همیشه حواسم بهت هست، حتی موقعی که فکر می‌کنی دیگه برام مهم نیستی بیشتر حواسم هست.

این جهان انتخابی نیست، اجبار سفت و سخت بغلش کرده.

«و چه فاصله‌ی سهمگینی است میان آنچه آدمی حس می‌کند و آنچه نمی‌تواند برای دیگران بازگو کند.»

حرکت به سمت قله، دشمن نمی‌آفریند؛
فقط نقاب‌ها را می‌اندازد.