پدرم مارو خیلی کتک میزد، دستهای بزرگی داره و چون بنایی میکرد مثل آجر سفت بودن، با سگک کمربند میزد، با شلنگ میزد، صبح تا شب کار میکرد، محله داغونی داشتیم، به قول خودش میزد که دزد نشیم معتاد نشیم، سالها گذشته ولی دوسش دارم، دستاشو میبوسم. قرار نیست همه مثل من باشن، یادشون بره بعضی پدر مادرها واقعن نوع برخورد با یه نوجوان رو بلد نیستن، رفتار با یه جوان رو بلد نیستن، حرف زدن بلد نیستن، به قول جوونها فقط گیر میدن، ولی از یه سنی به بعد همه اینها یادت میره، دوست داری با پدر و مادرت دمخور بشی، گپ بزنی، ببینیشون و هی پیش خودت با ناراحتی میگی یه روزی میمیرن.
@boiereihan
@boiereihan
چند نکته درباره بورس:
۱- شما با خرید سهام و نگهداری کوتاه مدت( چند هفته تا دو ماه) میتونید با سود مشخصی مثلن ۳۰ تا ۵۰ درصد خارج بشید، چیزی بیش از سود بانک.
۲- میتونید با نگهداری تا ۴ ماه تا ۴۰۰ و حتی ۶۰۰ درصد هم سود کنید.
۳- گاه با ریسک بالا تا یکسال نگهداری میشه ۳۰۰۰ درصد سود.
صنایعی الان توی بورس هستن که اصلن وجود ندارن، مثل سهامهای پتروشیمیهای در حال ساخت فسا، داراب و جهرم که فقط یه زمین خالی هستن ولی طی زمان کوتاهی از ۸۰ تومن رسیدن به ۳۲۰ تومن ولی یهو قفل شدن و شروع به ریزش کردن( هرچند اخیرن باز مثبت شدن) کارخانجاتی هستن که اصلن ارزششون واقعی نیست، یا قیمت سهامشون خیلی بالاتر از ارزش واقعیشونه یا اینکه ارزششون بیشتر از این قیمتیه که الان هستن، سهمی حدود ۸۰۰ تومنه که ارزش واقعیش ۱۰ هزار تومنه و میرسه بهش ولی سهمی هست که ۳۰۰ تومن هم براش زیاده ولی ۷۰۰۰ تومنه. خب حالا چکار باید کرد؟ اگر ریسک پدیر نیستید با همون سود ۳۰ تا ۵۰ درصد خارج بشید و ازش استفاده کنید، اگر کمی ریسکپذیر هستید چند ماه صبر کنید و با سودهای بالاتر از ۱۰۰٪ خارج بشید( طمع نکنید وقتی ۲۰۰٪ سود کردید خارج بشید) اما اگر ریسک پذیر هستید برید سراغ سهام کارخانجات استخواندار و پدر مادر دار که ورشکست نیستن و با صبر بیشتر(۱سال) با سودهای بالاتر خارج بشید( البته ریسک پذیر باشید چون ممکنه سهم مدت زیادی درجا بزنه مثلن ۳ ماه بالا و پایین بشه) سهم رو بخرید بندازید یه گوشه و بهش فکر نکنید، سهم راه خودش رو میره. تا آخر امسال بازار مثبته هرچند ری شهای مقطعی داریم ولی کلیت بازار مثبته، میتونید از تدش نهنگ بگیرید.
من از سال ۸۲ توی بورس فعالیت دارم.
@boiereihan
۱- شما با خرید سهام و نگهداری کوتاه مدت( چند هفته تا دو ماه) میتونید با سود مشخصی مثلن ۳۰ تا ۵۰ درصد خارج بشید، چیزی بیش از سود بانک.
۲- میتونید با نگهداری تا ۴ ماه تا ۴۰۰ و حتی ۶۰۰ درصد هم سود کنید.
۳- گاه با ریسک بالا تا یکسال نگهداری میشه ۳۰۰۰ درصد سود.
صنایعی الان توی بورس هستن که اصلن وجود ندارن، مثل سهامهای پتروشیمیهای در حال ساخت فسا، داراب و جهرم که فقط یه زمین خالی هستن ولی طی زمان کوتاهی از ۸۰ تومن رسیدن به ۳۲۰ تومن ولی یهو قفل شدن و شروع به ریزش کردن( هرچند اخیرن باز مثبت شدن) کارخانجاتی هستن که اصلن ارزششون واقعی نیست، یا قیمت سهامشون خیلی بالاتر از ارزش واقعیشونه یا اینکه ارزششون بیشتر از این قیمتیه که الان هستن، سهمی حدود ۸۰۰ تومنه که ارزش واقعیش ۱۰ هزار تومنه و میرسه بهش ولی سهمی هست که ۳۰۰ تومن هم براش زیاده ولی ۷۰۰۰ تومنه. خب حالا چکار باید کرد؟ اگر ریسک پدیر نیستید با همون سود ۳۰ تا ۵۰ درصد خارج بشید و ازش استفاده کنید، اگر کمی ریسکپذیر هستید چند ماه صبر کنید و با سودهای بالاتر از ۱۰۰٪ خارج بشید( طمع نکنید وقتی ۲۰۰٪ سود کردید خارج بشید) اما اگر ریسک پذیر هستید برید سراغ سهام کارخانجات استخواندار و پدر مادر دار که ورشکست نیستن و با صبر بیشتر(۱سال) با سودهای بالاتر خارج بشید( البته ریسک پذیر باشید چون ممکنه سهم مدت زیادی درجا بزنه مثلن ۳ ماه بالا و پایین بشه) سهم رو بخرید بندازید یه گوشه و بهش فکر نکنید، سهم راه خودش رو میره. تا آخر امسال بازار مثبته هرچند ری شهای مقطعی داریم ولی کلیت بازار مثبته، میتونید از تدش نهنگ بگیرید.
من از سال ۸۲ توی بورس فعالیت دارم.
@boiereihan
۱
الهى!
این بنده چه داند که چه می باید جست، داننده تويی، هَر آن چِه دانی آن دِه.
خواجه عبدالله انصاری
@boiereihan
الهى!
این بنده چه داند که چه می باید جست، داننده تويی، هَر آن چِه دانی آن دِه.
خواجه عبدالله انصاری
@boiereihan
۲
الهی!
مگوی چه آوردهاید ، که درویشانیم.
و مپرس چه کردهاید ، که رسوایانیم.
خواجه عبدالله انصاری
@boiereihan
الهی!
مگوی چه آوردهاید ، که درویشانیم.
و مپرس چه کردهاید ، که رسوایانیم.
خواجه عبدالله انصاری
@boiereihan
درباره کرونا - خلاصه یک سخنرانی
۱. حضرت کووید حالا حالاها مهمونمونه، خطرش تا حدود یکسال دیگه همینقدر هست.
بعدش یکی دو سال کم میشه، بعد دوباره ۲۰۲۴ پیداش میشه. همه تلاش یافتن واکسن مال اون شیوع بعدی تو ۲۰۲۴ ه.
۲. داروی بدرد بخوری پیدا نشده و در آینده نزدیک پیدا نخواهد شد.
۳. حد تحمل اقتصادهای مختلف در مقابل قرنطینه حداکثر ۲-۳ ماه بیشتر نیست. در نتیجه کاملا آماده باشید که علیرغم شیوع گسترده، همه دنیا یکی یکی بگن «دیگه خوب شد ... برگردین سر کار و زندگی»
۴. از قضا قرنطینه طولانی باعث میشه که پیک دوم به جای تابستون بیفته تو پاییز و زمستون که اوضاع بدتره. در نتیجه از نظر مدیریت بحران بهتره که زودتر قرنطینه رو تموم کنند که ملت تو تابستون بگیرند.
طبعا از نظر فردی براتون فرقی نمی کنه که کی بگیرین و سعی کنین هر چه دیرتر بگیرین.
۵. در نتیجه، دولتها هر چی گفتند، شما تا جای ممکن خونه بمونید و همچنان با همین شدت ماسک و دستکش و ضدعفونی و عدم معاشرت رو لااقل تا اردیبهشت بعدی ادامه بدین.
۶. منطقیش اینه که مدارس و دانشگاهها سال بعد هم غیر حضوری باشه.
شیوع بیماری و خطرش در سال تحصیلی آتی خیلی زیاده.
۷. احتمالا چیزی بین ۰.۵ تا ۲ درصد جمعیت کشورها از این بیماری بمیرند. خطر مرگ و میر در بالای ۶۰ سال ۸۵ برابر بیشتر از زیر ۶۰ ساله. در نتیجه خیلی مواظب پدر مادرها تون باشین.
۸. احتمالا تعداد واقعی مبتلایان در ایران تا امروز بیش از ۳ میلیون و تعداد کشته ها بیش از ۲۰ هزار نفر باشه. ما چون کشور نسبتا جوانی هستیم، و اوضاع درمانمون هم به نسبت خوبه، درصد کلی کشتگانمون زیاد نبوده.
۹. تقریبا همه کشورهای دنیا نیاز دارند که ظرفیت سیستم درمانیشون رو به سرعت تا حدود دوبرابر زیاد کنند تا از پیک پاییز و زمستون امسال عبور کنند.
۱۰. احتمالا همه جای دنیا تا ۲۰۲۲ به طور متناوب هی باز و بسته میشه که بتونند کنترل کنند هم اقتصاد یک کمی راه بیفته هم بیماران زیر حد تحمل سیستم درمان باقی بمونند.
۱۱. خبر خوش هم اینکه حدود ۱۰۰ تا مسیر به سوی واکسن داره طی میشه که احتمالا حدود یکسال دیگه حدود ۱۰ تاش به نتیجه میرسه. در نتیجه حدود یکسال و نیم دیگه میشه انتظار داشت واکسن به من و شما برسه.
۱۲. باز خبر خوش دیگه اینکه احتمالا وقتی کسی بگیره، بین ۱ تا ۲ سال بعدش بدنش ایمنی داره. و احتمالا اگه سرماخوردگی ناشی از کروناویروسهای دیگه گرفته باشه هم تا یه مدت در مقابل کووید مصون میشه.
+ از صفحه توییتر نادر شکوفی
@boiereihan
۱. حضرت کووید حالا حالاها مهمونمونه، خطرش تا حدود یکسال دیگه همینقدر هست.
بعدش یکی دو سال کم میشه، بعد دوباره ۲۰۲۴ پیداش میشه. همه تلاش یافتن واکسن مال اون شیوع بعدی تو ۲۰۲۴ ه.
۲. داروی بدرد بخوری پیدا نشده و در آینده نزدیک پیدا نخواهد شد.
۳. حد تحمل اقتصادهای مختلف در مقابل قرنطینه حداکثر ۲-۳ ماه بیشتر نیست. در نتیجه کاملا آماده باشید که علیرغم شیوع گسترده، همه دنیا یکی یکی بگن «دیگه خوب شد ... برگردین سر کار و زندگی»
۴. از قضا قرنطینه طولانی باعث میشه که پیک دوم به جای تابستون بیفته تو پاییز و زمستون که اوضاع بدتره. در نتیجه از نظر مدیریت بحران بهتره که زودتر قرنطینه رو تموم کنند که ملت تو تابستون بگیرند.
طبعا از نظر فردی براتون فرقی نمی کنه که کی بگیرین و سعی کنین هر چه دیرتر بگیرین.
۵. در نتیجه، دولتها هر چی گفتند، شما تا جای ممکن خونه بمونید و همچنان با همین شدت ماسک و دستکش و ضدعفونی و عدم معاشرت رو لااقل تا اردیبهشت بعدی ادامه بدین.
۶. منطقیش اینه که مدارس و دانشگاهها سال بعد هم غیر حضوری باشه.
شیوع بیماری و خطرش در سال تحصیلی آتی خیلی زیاده.
۷. احتمالا چیزی بین ۰.۵ تا ۲ درصد جمعیت کشورها از این بیماری بمیرند. خطر مرگ و میر در بالای ۶۰ سال ۸۵ برابر بیشتر از زیر ۶۰ ساله. در نتیجه خیلی مواظب پدر مادرها تون باشین.
۸. احتمالا تعداد واقعی مبتلایان در ایران تا امروز بیش از ۳ میلیون و تعداد کشته ها بیش از ۲۰ هزار نفر باشه. ما چون کشور نسبتا جوانی هستیم، و اوضاع درمانمون هم به نسبت خوبه، درصد کلی کشتگانمون زیاد نبوده.
۹. تقریبا همه کشورهای دنیا نیاز دارند که ظرفیت سیستم درمانیشون رو به سرعت تا حدود دوبرابر زیاد کنند تا از پیک پاییز و زمستون امسال عبور کنند.
۱۰. احتمالا همه جای دنیا تا ۲۰۲۲ به طور متناوب هی باز و بسته میشه که بتونند کنترل کنند هم اقتصاد یک کمی راه بیفته هم بیماران زیر حد تحمل سیستم درمان باقی بمونند.
۱۱. خبر خوش هم اینکه حدود ۱۰۰ تا مسیر به سوی واکسن داره طی میشه که احتمالا حدود یکسال دیگه حدود ۱۰ تاش به نتیجه میرسه. در نتیجه حدود یکسال و نیم دیگه میشه انتظار داشت واکسن به من و شما برسه.
۱۲. باز خبر خوش دیگه اینکه احتمالا وقتی کسی بگیره، بین ۱ تا ۲ سال بعدش بدنش ایمنی داره. و احتمالا اگه سرماخوردگی ناشی از کروناویروسهای دیگه گرفته باشه هم تا یه مدت در مقابل کووید مصون میشه.
+ از صفحه توییتر نادر شکوفی
@boiereihan
ته نامه نوشته بودم "دوسِت دارم" ساده و بی هیچ کلمه اضافهای، نوشته بودم جواب نمیخواهم، دنبال جواب نبودم، فقط دوستش داشتم، ساده و آرام، شبیه خنکی یک عصر اردیبهشتی، نامه را لای کتاب جغرافی گذاشتم، ما ظهری بودیم و آنها صبحی، چندبار قبلتر خواسته بودم برایش بنویسم، دست و دلم میلرزید، صورتم گر میگرفت، سه ماه میشد هربار میدیدمش قلبم چنان میکوبید که انگار اسیری قرار است از قفس سینهام فرار کند، آخرش نوشتم، آخرش یک روز توی پارک نشستم و نوشتم، با یکی از این خودکارهای عطری که از مسعود قرض گرفته بودم. ظهر توی راه پیچیدم سمت دبیرستان دخترانه، پیدایش نکردم، روز بعد، روز بعدتر، دو هفته شد، نیامد، نبود، یکبار دنبال یکی از دخترهایی که با هم برمیگشتند رفتم، یکجا از جلویش درآمدم، ترسید، به امام هشتم قسمش دادم که فقط میخواهم بدانم فریبا کجاست، دخترک من و منی کرد و گفت عقد کرده، عقد کرده و مدرسه نمی آید، چهار ماه است عقد کرده، تکیه دادم به دیوار، نامه هنوز لای کتاب جغرافی بود.
+ داستانک
@yekbashar
+ داستانک
@yekbashar