اشک رازی‌ست
لبخند رازی‌ست
عشق رازی‌ست
اشکِ آن شب لبخندِ عشقم بود.
قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی...
من دردِ مشترکم
مرا فریاد کن.
درخت با جنگل سخن می‌گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می‌گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه‌های تو را دریافته‌ام
با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌هایت با دستانِ من آشناست.
در خلوتِ روشن با تو گریسته‌ام
برایِ خاطرِ زندگان،
و در گورستانِ تاریک با تو خوانده‌ام
زیباترینِ سرودها را
زیرا که مردگانِ این سال
عاشق‌ترینِ زندگان بوده‌اند.
دستت را به من بده
دست‌های تو با من آشناست
ای دیریافته با تو سخن می‌گویم
به‌سانِ ابر که با توفان
به‌سانِ علف که با صحرا
به‌سانِ باران که با دریا
به‌سانِ پرنده که با بهار
به‌سانِ درخت که با جنگل سخن می‌گوید
زیرا که من
ریشه‌های تو را دریافته‌ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست...

می‌خوام زود بخوابم.

تو چه دانی که پسِ هر نگهِ ساده ی من،
چه جنونی
چه نیازی،
چه غمی‌ست؟

من از همیشه
سرشکسته‌ترم.
روح سرکشم
درگوشه‌ای از
زندان تنم
عبوس‌وارانه
خَموش مانده.
او دیگر
از این رنجور نیست
که پر نمی‌کشد.
او فقط می‌خواهد
همچو قبل
بالی نداشته باشد
که حسرتی برایش نباشد.

من این ویدیو مسیج رو می‌پرستم

باشه.

موهای مهیار>موهای من با کلی اتو و سشوار کشیدن ماسک و واکس مو زدن.

از باغ تو
جز سرزنش خار
نبردیم...

آدمی‌زاد،
این حجمِ غمناک.

ای تمامیِ دروازه‌های جهان،
مرا به بازیافتنِ فریادِ
گم شده‌ی خویش
مددی کنید...