یه لحظاتی سوگوار میشی، ناراحت میشی، نگران میشی، عصبانی میشی، بی‌اعتماد میشی...تهش به یجایی می‌رسی که دیگه همه این حس‌ها برات تکراریه؛ ناامید و خسته میشی...احساس من اینه که اونجا دیگه ته قضیه‌س چون انگار دیگه هیچکدوم از اون حسای منفی دردتو ارضا نمی‌کنن

یه گربه توی خیابون نیم ساعته داره جیغ می‌زنه و واقعا منم

به یجایی می‌رسی که می‌تونی اشک بریزی، فریاد بزنی و سعی کنی با بقیه این درد رو به اشتراک بذاری اما هیچکدوم رو انجام نمیدی. دیگه از درون به یه پوچی رسیدی که نمی‌دونی چی می‌تونه درستش کنه

به یه جایی می‌رسی که دیگه روزمر‌ه‌ها برات مهم نیست؛ ورزش، بوس این به اون، درس و عشق...نبایدم باشه. من وقتی این دغدغه‌ها رو دارم که یه استانداردهای اولیه‌ای رو داشته باشم. وقتی رو صفحه گوشی‌ام چیزی که می‌شنوم و می‌بینم فریاد "تیر نزن" و فرار هستش چطور می‌تونم فکر و ذهنمو بذارم روی چهار تا فرمول و فیلم و سریال؟

نمی‌دونم این میون چی شد که میرزا حمید برام یه عکس فرستاده

من آدمی بودم که همیشه امید داشت، هر بار که از اطرافیام جمله‌هایی مثل "دیگه اینجا درست‌بشو نیست" می‌شنیدم سعی می‌کردم قانعشون کنم که بابا اینو نگو در نومیدی بسی امید است و پایان شب سیه سفید است و نترس بالاخره درستش می‌کنیم اما هی چرخیدم و گشتم و به یجایی رسیدم که نه، مث که یه روز خوبه که یکی پرونده بود به ما نیومده

تلخی حافظه‌ی ما آدما در ارتباط با وقایع رو که می‌خوان نشون بدن میگن "نیم ساعت بعد خاک کردنت رفیقت داره بین نوشابه مشکی و نارنجی تصمیم می‌گیره".
تلخی واقعی اونجاییه که وضعیت حاکم یه طوریه که تو مدام به خودت گوشزد می‌کنی "یادت نره‌ها" ، "حواستو پرت نکننا"

از راهنمایی که با شعر نو بیشتر درگیر شدم بیشتر از همه با اخوان ارتباط گرفتم. شاعری که تخلص امید رو برای خودش انتخاب کرده بود و نومیدی بیشترین چیزی بود که از اشعارش دریافت می‌کردی

وز هرچه بود و هست و خواهد بود،
دیگر بیزارم و بیزار و بیزار
نومیدم و نومید و نومید
هر چند می‌خوانند امیدم

از دیشب تا مدت نامشخصی حال دلم طوریه که برعکس همیشه شوخی‌ها و طنزپردازی‌ها اذیتم می‌کنه تا اینکه حس بهتر یا کمتر بدتری بهم بده پس پوزش اگه سیاهی رو بازتاب میدم

غم دل با تو گویم غار
بگو آیا مرا دیگر امید رستگاری نیست؟
صدا نالنده پاسخ داد
آری نیست؟

OBJECTION YOUR HONOR HEARSAY

اون که به ابلهیت جرأت می‌گه
بهش هویت میده، حرفش حجت میشه
نکتش اینه بی‌رحم جلوه دادن این آدم‌ها
داره برعکس بهشون حس قدرت میده

کله‌از از اول کی-

من برنامه داشتم فردا رو پارتی کنم که دیگه چاره چیه می‌شینم به خاطر وجود شما سوگواری

به قول مهیار بامزه فقط اینا که میگن نه من خبر ندارم. برای سلامت روانم اخبار رو دنبال نمیکنم

الان متوجه شدم خورشت کرفس داریم و دیگه بعید می‌دونم چیزی جلودارم باشه

هر وقت اینایی که به خورشت کرفس هیت میدن رو می‌بینم

الان نوید محمد زاده یه عکس دیگه از اونایی که تو استادیوم هم رو بوس کردن می‌ذاره و می‌نویسه "بوسه در ورزش".

زنشه‌...دوست داشته ماچش کرده واکنشام که شکر خدا مثبت..‌.تو این روزایی که کسی حواسش به کسی نیست باید تو همین استادیوما همو بوسید

نوید محمدزاده از ایناس که تو استادیوم کیس‌کم که میاد روش به زنش نگاه می‌کنه که یعنی بکنم؟؟؟ اونم با بی‌میلی بیاد جلو پیمان معادی هم ردیف بالاشون نشسته هی به دوربین دست تکون میده