تو در خوابی و من، با همین زلفک ممنوعه‌ی خود نردبانی به بلندای سحر می‌بافم تا برآرم خورشید.

تقریبا هر چیزی که روزانه می‌بینیم و استفاده‌ می‌کنیم یادآور یک شخص یا واقعه‌ست که قلبمونو مچاله می‌کنه‌. حالا اوج دغدغه خارجیه اینه که به چهارشنبه که فکر کنه یاد سریالش می‌افته.

راستش ما ز سر بریده می‌ترسیم
اما عقب هم نمی‌کشیم و می‌جنگیم.

طبق قانون اول نیوتن و اینرسی ما تمایل داریم که لخت شیم و حالت لختی‌مونو حفظ کنیم.

الان اونایی که پشت قاب گوشی‌شون یه دلاری می‌ذاشتن می‌تونن درش بیارن برن سرمایه‌گذاری کنن.

نه داش سفر چیه ببین دلار داره نگهم می‌داره بمونم پس بگیرم.

زمان جنگ جهانی هر وقت یکی از افسرای وینی رو می‌کشتن برش می‌گردونن می‌گفتن طرف شنیسل شد.

الان خانواده مسیحی دور میز نشستن بابائه داره دعا می‌خونه مامانه در سینی غذا رو برمی‌داره توش به مناسبت سال تحویل سبزی پلو با ماهیه. بچه‌های خونواده هی ریز می‌خندن یاد جمله معروفش می‌افتن.

در دایره قسمت ما نقطه گاییم

یکی از پنجره سرو اورد بیرون داد زد هپی نیو یر:)))))))

به عنوان بوسه‌ی سال نو تحصیل رو بوسیدم گذاشتم کنار.

کل شهر بو گرفته‌. بوی تیرگی و آلودگی و البته، کتلت.

نامه حامد اسماعیلیون به پریسا
~رادیو بندر تهران - قسمت صد و پنجم

قضیه چیه چرا دوباره اینترنتا اینطوری شد؟ نکنه دوباره توییت مشترک زدن؟

پرواز همای خیلی ازت بدم میاد. آب طلب‌نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه‌ایست که بگیرم مثل سگ بزنمت.

این خارجیا توی این سریال چهارشنبه یه موجودی داشتن به اسم ثینگ. اما نمی‌دونن که ما در واقعیت هم یه ‌تک‌دست بسیار مشهور داریم. تازه برای ما یه انگشترم داره.