در دل کردی قصد بداندیشی ما
ظاهر کردی عیب کمابیشی ما

ای جسته به اختیار خود خویشی ما
بگرفت ملالتت ز درویشی ما

#سنایی
- دیوان اشعار
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳

دیوانه شدم زلف تو زنجیر کنم
به زان که هوای عقل دلگیر کنم

در عشق تو هر حیله که میاندیشم
از پیش نمیرود چه تدبیر کنم

#عطار
- مختارنامه
- باب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوق
- شمارهٔ ۱۸

آن کس که خطای خویش بیند که رواست
تقریر مکن صواب نزدش که خطاست

آن روی نمایدش که در طینت اوست
آیینهٔ کج جمال ننماید راست

#سعدی
- مواعظ
- رباعی شمارهٔ ۳

ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی
سرمست هوی و پای‌بند هوسی

ترسم که به یاران عزیزت نرسی
کز دست و زبان خویشتن در قفسی

#سعدی
- دیوان اشعار
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷

@AShaarMandgar

گوئیکه به تن دور و به دل با یارم
زنهار مپندار که من دل دارم

گر نقش خیال خود ببینی روزی
فریاد کنی که من ز خود بیزارم

#رباعی_مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹۹

@AShaarMandgar

غم کی خورد آنکه شادمانیش تویی
یا کی مرد آنکه زندگانیش تویی

در نسیهٔ آن جهان کجا بندد دل
آنرا که به نقد این جهانیش تویی

#سنایی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۲

نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود
حال من از اقبال تو فرخنده شود

وز غیر تو هر جا سخن آید به میان
خاطر به هزار غم پراگنده شود

#رودکی
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳

گه میگردم بر آتش هجر کباب
گه سر گردان بحر غم همچو حباب

القصه چو خار و خس درین دیر خراب
گه بر سر آتشم گهی بر سر آب

#ابوسعید_البوالخیر
- رباعی شمارهٔ ۲۹

عشقی که ز من دود برآورد این است
خون می‌خورم و به عشق درخورد این است

اندیشهٔ آن نیست که دردی دارم
اندیشه به تو نمی‌رسد درد این است

#خاقانی
- دیوان اشعار
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۷۱

افلاک که جز غم نفزایند دگر
ننهند به جا تا نربایند دگر

ناآمدگان اگر بدانند که ما
از دهر چه می‌کشیم نایند دگر

#خیام
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۰۱

ای داده بنان گوهر ایمانی را
داده بجوی قلب یکی کانی را

نمرود چو دل را به خلیلی نسپرد
بسپرد به پشه، لاجرم جانی را

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۲۰

درویش که اسرار جهان می‌بخشد
هردم ملکی به رایگان می‌بخشد

درویش کسی نیست که نان می‌طلبد
درویش کسی بود که جان می‌بخشد

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۶۸۵

بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم
مشتاقِ بندگیّ و دعاگویِ دولتم

زان جا که فیضِ جامِ سعادت فروغِ توست
بیرون شدی نُمای ز ظلماتِ حیرتم

هر چند غرقِ بحرِ گناهم ز صد جهت
تا آشْنایِ عشق شدم ز اهل رحمتم

عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم
کاین بود سرنوشت ز دیوانِ قسمتم

مِی خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار
این موهبت رسید ز میراثِ فطرتم

من کز وطن سفر نَگُزیدَم به عمرِ خویش
در عشقِ دیدن تو هواخواهِ غربتم

دریا و کوه در رَه و من خسته و ضعیف
ای خِضْرِ پِی خجسته مدد کن به همتم

دورم به صورت از درِ دولتسرایِ تو
لیکن به جان و دل ز مقیمانِ حضرتم

حافظ به پیشِ چشم تو خواهد سِپُرد جان
در این خیالم اَر بدهد عمر مهلتم

#حافظ
- غزلیات
- غزل شمارهٔ ۳۱۳

@AShaarMandgar

مال و زر سر را بود همچون کلاه
کل بود او کز کله سازد پناه

آنک زلف جعد و رعنا باشدش
چون کلاهش رفت خوشتر آیدش

#مثنوی_مولانا
_ دفتراول

تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
سودی ندهد یاری هر یار که هست

تا زحمت سرمای زمستان نکشد
پر گل نشود دامن هر خار که هست

#ابوسعید_البوالخیر
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۲۷

دنیا طلبان ز حرص مستند همه
موسی کش و فرعون پرستند همه

هر عهد که با خدای بستند همه
از دوستی حرص شکستند همه

#ابوسعید_ابوالخیر
- رباعی شمارهٔ ۶۱۸

از سوز غم تو آتش میطلبم
وز خاک در تو مفرشی میطلبم

از ناخوشی خویش به جان آمده‌ام
از حضرت تو وقت خوشی میطلبم

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳۲