صادق هدایت تو کتاب بوفِ کور
خیلی خوب نوشته که :
افسوس که تمام روابط انسانی
نیاز به نوعی نقاب دارد
و تنهایی آخرین گریزگاه انسان های صادق است.

📚 @Academic_Library

همه‌ی امورِ شخصی را باید چون رازی نگاه‌داریم به‌طوری که آشنایان جز آنچه به چشم می‌بینند، به آن واقف نشوند. زیرا آگاهیِ آنان از امورِ بسیار بی‌اهمیت هم ممکن است در زمان و شرایط خاص، باعث زیانِ ما شود.

به طور کلی صلاح در این است که آدمی شعورِ خویش را با نگفتن نشان دهد، نه با گفتن؛ زیرا سکوت از هوشمندی است و گفتن از خودپسندی.

امکانِ پیش آمدنِ هر دو به یک اندازه است، اما غالبا ارضای گذرایی را که گفتن به همراه می‌آورد، به فایده‌ی دراز مدتی که سکوت ضامنِ آن است رجحان میدهیم.

حتی به منظور سبک کردنِ بارِ دل، نباید فکر خود را به صدای بلند گفت -کاری که اشخاصِ پر تحرک می‌کنند- مبادا که عادت شود. زیرا در اثر این‌کار، فکر و گفتار چنان با یکدیگر عجین میشوند که به تدریج، سخن گفتن با دیگران به فکر کردن با صدای بلند تبدیل میشود، حال آنکه اقتضای هوشمندی است که میانِ فکر و گفتار شکافی عمیق نگه داشته شود.
‌
📕 #در_باب_حكمت_زندگی
✍🏻 #آرتور_شوپنهاور

📚 @Academic_Library

کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می‌داشت
تا به جانش می‌خواندی
نام کوچکی
تا به مهر آوازش می‌دادی،
همچون مرگ
که نام کوچک زندگی‌ست.

#احمد_شاملو

📚 @Academic_Library

روز پزشک بر همه تلاشگران عرصه سلامت مبارک باد❤️

📚 @Academic_Library

ما نیازمند شجاعت حذف‌کردن هستیم.
حذف جزئیات، حذف گذشته، حذف نامه‌ها، حذف صداها، حذف دلتنگی و همچنین حذف برخی از افراد ...

#جبران_خلیل_جبران

📚 @Academic_Library

#تلنگر 📚

پدری برای پسرش تعریف میکرد که:
گدایی بود که هر روز صبح وقتی از این کافه ی نزدیک دفترم می‌اومدم بیرون جلویم را می‌گرفت.

هر روز یک بیست و پنج سنتی می‌دادم بهش... هر روز.

منظورم اینه که اون قدر روزمره شده بود که اون حتی به خودش زحمت نمی‌داد پول رو طلب کنه. فقط براش یه بیست و پنج سنتی می‌انداختم.

چند روزی مریض شدم و چند هفته ای زدم بیرون و وقتی دوباره به اون جا برگشتم می‌دونی بهم چی گفت؟

پسر: چی گفت پدر؟

گفت: «سه دلار و پنجاه سنت بهم بدهکاری...!»

پ.ن: بعضی از خوبی ها و محبت ها، باعث بدعادتی و سوءاستفاده میشه!

📚در اینستاگرام هم ما رو دنبال کنید👇

https://www.instagram.com/Academic_Library

📚 @Academic_Library

من از آدم‌هایی كه بلد نيستند بخندند می‌ترسم. هميشه عاشق قهقهه زدن‌ها بوده‌ام، همان‌هایی كه روحت را تمام و كمال به نمايش می‌گذارند ...

#ژان_كوكتو

📚 @Academic_Library

چیزهایی که
سرنوشت انسان را می‌سازد
استعدادهایش نیست،
انتخاب‌هایش است.

#جی_کی_رولینگ

📚 @Academic_Library

چطور از لحاظ روانی قوی باشیم

📚 @Academic_Library

متأسفانه بیشتر مردم «تحمل کردن» را آسان‌تر از «تغییر دادن» می‌پندارند.
‌‌
#سوزان_سانتاگ

📚 @Academic_Library

آدم‌هایی هستند در زندگيتان؛
نمی‌گویم خوبند يا بد...
چگالى وجودشان بالاست...
افکار، حرف زدن، رفتار،محبت داشتنشان
و هر جزئى از وجودشان امضادار است...
يادت نمی‌رود "هستن هايشان را"
بس که حضورشان پر رنگ است.
ردپا حک می‌کنند، اينها روى دل و جانت!
بس که بلدند "باشند" اين آدم‌ها را، بايد قدر بدانى! وگرنه دنيا پر است از آن ديگرهاى بى امضايى که شيب منحنى حضورشان، هميشه ثابت است.
بعضی از آدم‌ها ترجمه شده اند
بعضی از آدم‌ها فتو کپی آدم های دیگرند.
بعضی از آدم‌ها با چند درصد تخفیف به فروش می رسند.
بعضی از آدم‌ها فقط جدول و سرگرمی دارند.
بعضی از آدم‌ها خط خوردگی دارند
بعضی از آدم‌ها را چند بار باید بخوانیم تا معنی آنها را بفهمیم.
و بعضی از آدم‌ها را باید نخوانده کنار گذاشت.
از روی بعضی از آدم‌ها باید مشق نوشت و از روی بعضی از آدم ها جریمه...

👤 #قیصر_امین_پور

📚 @Academic_Library

اگر تنش و استرس زیاد دارید، هماهنگ با این تصویر، هنگام بازشدن شکل نفس عمیق و هنگام بسته شدنش بازدم کنید!

📚 @Academic_Library

اجازه نده باهات مثل یه گزینه‌ی دم دستی برخورد کنن در حالی که لیاقتت اینه که تو اولویت باشی...

📚 @Academic_Library

آدم هربار كمى می‌میرد...

📚 @Academic_Library

حتی با قرصامم نمیخوابم (: 🥀

🎶🌙
تو را به‌شدت دوست داشتم؛ البته همهٔ این‌ها تمام شده. می‌دانم. می‌دانم که دیگر هیچ‌وقت به چیزی یا کسی برنمی‌خورم که سودایی در من برانگیزد. می‌دانی، دل بستن به دیگری کار بزرگی است. حتی، درست در اول کار، لحظه‌ای می‌رسد که باید از روی پرتگاهی پرید. اگر بهش فکر کنی، نمی‌پری. می‌دانم که من دیگر هیچ‌وقت نخواهم پرید...

🎵 شوخی نکن
👤 دانیال هندیانی

همه موجودات زنده حق دارن که آزاد باشن پس بذارید آزاد باشن، ولی اگه برگشت مطمئن باشید با شما بودن از آزادی براش لذت‌بخش تره …

📚 @Academic_Library

بیلبورد مریم میرزاخانی در کنار خوارزمی در فرودگاه استانبول

📚 @Academic_Library

واسه آدم‌های زندگیتون همون آدمی باشید که:
هم بتونن باهاتون بخندن، هم گریه کنن،
هم خوش بگذرونن، هم وقتی گره به کارشون میفته به شما رجوع کنن
هم بتونن باهاتون درباره ی همه‌چیز حرف بزنن و قضاوت نشن،
هم بتونن باهاتون بحث و دعوا کنن طوریکه بعدش هیچی خراب نشه و نقطه امنِ زندگیشون باقی بمونین...

این اسمش رابطه ی درسته

📚در اینستاگرام هم ما رو دنبال کنید👇

https://www.instagram.com/Academic_Library

📚 @Academic_Library

شما صاحب خانه اید یا مهمان ؟

نمی‌دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می‌آورد سرد است، چه می‌کنید.

نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می‌شوید و می‌بینید کولر را روشن نکرده، چه می‌کنید.

نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه‌ای از آن کثیف است چه می‌کنید.

نمی‌دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می‌کنید و متوجه می‌شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می‌کنید.

نمی‌دانم وقتی در کافی‌شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می‌آورند کمی مانده است، چه می‌کنید.

من معمولاً چیزی نمی‌گویم، مگر اینکه مجبور شوم
(مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آنجا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می‌گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم).

قدیم‌ها چنین اخلاقی نداشتم.
اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم
«مهمان دنیا» آشنا کرد.

او گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب‌خانه‌اند و برخی مثل مهمان.

وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، به کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی‌کنیم.

انگار «پیچِ پذیرش»‌مان را چرخانده‌اند و روی سطحِ دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان‌های دنیا.

یادم هست به او گفتم:

اگر هیچ‌کس اعتراض نکند، هیچ‌چیز بهتر نمی‌شود. همه‌چیز بد می‌ماند. این نسخه‌ی تو، نسخه‌ی سقوط و قهقراست.

اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند.
دنیا، صاحبان فراوان دارد.
چیزی که کم است، مهمان است.

نگاه طلبکارانه – حتی وقتی حق با توست – بر روی روش و منش تو تأثیر می‌گذارد و از تو انسانی دیگر می‌سازد و تو را از جمع «اقلیت مهمان» به «اکثریت صاحب‌خانه» می‌راند.

دوستم دیگر بین ما نیست.
او از مهمانی دنیا رفته است.

اما حرفش هنوز گوشه‌ی ذهنم مانده.

دنیا، بازی بزرگی‌ست که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر.

#محمدرضا_شعبانعلی

📚 @Academic_Library

پخته که بشی تازه اینارو میفهمی؛

-نباید حرف و دعوای تو خونه رو بیرون ببری، چون بقیه سو استفاده میکنن
-با همکارات زیادی صمیمی نشو، ممکنه زیر آبتو بزنن
-همه ی آیندتو روی یه انتخاب سرمایه گذاری نکن
-آدم یه دونه از غریبه میخوری 10 تا از خودی
-چیزی که قعطی نشده رو به کسی نگو
-زیادی با دوستات درد و دل نکن
-دوست امروزت میتونه دشمن فردات باشه
-خوشحالی و موفقیتت رو جار نزن
-فامیل رو شریک خودت نکن
-با آشنا معامله نکن.

📚در اینستاگرام هم ما رو دنبال کنید👇

https://www.instagram.com/Academic_Library

📚 @Academic_Library

همه آدم‌ها ظرفیت بزرگ شدن را ندارند؛
اگر بزرگشان کنیم، گم می‌شوند و دیگر نه شما را می‌بینند و نه خودشان را ...

بیاییم به اندازه آدم‌ها دست نزنیم ...

📚 @Academic_Library