گاهی بزرگ‌ترین جنگجوها هم پیشانی‌شان را به زمین می‌چسبانند و نجوا می‌کنند: «شجاعتم را برای زندگی کردن بیشتر کن.»
 
📚 @Academic_Library

می‌شود رفت و زودتر به مقصد رسید
می‌شود با شتاب رفت
و گل‌های کنار جاده را ندید؛
اما حیف است
کمی آهسته‌تر برو
اینجا زندگیست...

لذت مسیر از مقصد بیشتر است ...

📚 @Academic_Library

‏سلاماً على من أجبرتنا الحياة أن نمضي بدونهم، وهم في القلب اجمل حكاية.

سلام بر آنان که زندگی مجبورمان کرد بی‌ آنها روزگار بگذرانیم، حال‌ آنکه آنها‌، در قلبمان، زیباترین داستان‌ها بودند ..❤️‍🩹

📚 @Academic_Library

بعد از دیدن این نگاهت به زندگی
تغییر میکنه...

📚 @Academic_Library

گفت: من و همسالانم جوانی نکرده پیر میشویم.
گفتم: آینده پاداش این مشقت‌ها را خواهد داد.
گفت: سالهایی را که از دست‌مان رفته چه کسی به ما پس می‌دهد؟

#سیمون_دوبووار

📚 @Academic_Library

یک دروغ کوچک
با خود هزار و یک دروغ دیگر می‌آورد؛
زیرا تو مجبور می‌شوی از آن دفاع کنی
و از دروغ نمی‌توان با حقیقت دفاع کرد.

#اشو

📚 @Academic_Library

#تلنگر 📚

آنتونی برجس ٤۰ ساله بود که دکترها به وی گفتند یک سال دیگر بیشتر زنده نیست، زیرا توموری در مغز خود دارد.

وی بیشتر از خود نگران همسرش بود، که پس از وی چیزی برایش باقی نمی‌گذاشت.

آنتونی قبل از آن هرگز نویسنده‌ی حرفه‌ای نبود، اما در درون خود میل و کششی به داستان‌نویسی حس می‌کرد و می‌دانست که استعداد بالقوه‌ای در وی وجود دارد.

بنابراین تنها برای باقی گذاشتن حق‌الامتیاز نشر برای همسرش پشت میز تحریر نشست و شروع به تایپ کرد.

او حتی مطمئن نبود که آیا ناشری حاضر می‌شود داستان وی را چاپ کند یا نه؛ ولی می‌دانست که باید کاری انجام دهد.

در ژانویه ١٩٦۰ وی گفت:
من فقط یک زمستان، بهار و تابستان دیگر را پشت سر خواهم گذاشت، و پاییز آینده همراه با برگ‌ریزان خواهم مرد.

در این یک سال، وی پنج داستان را به انتها رساند و یکی دیگر را تا نیمه نوشت.

بهره‌وری او در این یک سال برابر با بهره‌وری نصف عمر فورستر (رمان‌نویس معروف انگلیسی) و دوبرابر سلینجر (نویسنده‌ی معاصر آمریکایی) بود.

اما آنتونی برجس نمرد!
وى ٧٦ سال عمر کرد و طی این سال‌ها ۷۰ کتاب نوشت.

مشهورترین کتاب وی پرتقال‌کوکی است.بدون سرطان شاید وی هیچ‌گاه نمی‌نوشت، هیچ‌گاه به چنین پیشرفتی نمی‌رسید.

بسیاری از ما نیز استعدادهایی پنهان داریم، مانند آن‌چه که در برجس بود و گاه منتظریم که یک وضع اضطراری بیرونی آن را بیدارکند.

اما بهتر است منتظر آن وضعیت اضطراری نشویم، و هم‌اکنون از خودمان بپرسیم که اگر من در وضعیت آنتونی برجس بودم، چه می‌کردم
چگونه زندگی روزمره‌ی خود را تغییر می‌دادم؟

📚 @Academic_Library

زمان...
سکه زندگی تو است
آن تنها سکه‌ای است که داری
و فقط تو می‌توانی
تعیین کنی چگونه خرج شود...
مراقب باش که مبادا ...
دیگران آن را برای تو خرج کنند.

#کارل_سندبرگ

📚 @Academic_Library

همه می‌تونن از روزهای خوب لذت ببرن اما این نحوه‌ی تاب آوری روزهای سخته که آدمارو متمایز می‌کنه...🪴

📚 @Academic_Library

بزرگترین لذت در زندگی، انجام دادن کاری ست که دیگران می‌گویند :

" تو نمی‌توانی ... ! "

#رومن_پولانسکی

📚 @Academic_Library

این سکانس خودِ زندگی خیلی از ماهاست؛
انگار زندگی اینجوریه که خیلی وقتا که چیزیو میخوای و دنبالش هستی بهت نمیده و حتی ازت میگیرش، اما درست وقتی که از داشتن و خواستنش قطع امید میکنی و دیگه دنبالش نیستی اون موقع اتفاق میفته و بهت میدش...
‌
سکانسی‌ از فیلم تحسین شده
«رستگاری در شاوشنگ»

📚 @Academic_Library

برخی از زخم‌ها، خود به خود، کاری نیستند امّا وقتی روی زخمی قدیمی می‌نشینند که عمیق بوده و سوزان، تازہ جلوہ پیدا می‌کنند!
این تلنبار شدن درد تازه و قدیمی، می‌سوزد و می‌سوزاند! اینگونه است که زخم‌ها هرگز کهنه نمی‌شوند.

#اینگرید_برگمن

📚 @Academic_Library

آزادی ما از سفرکردن هایمان
معلوم می‌شود
کسی که دارایی اش را برای
سفر خرج می‌کند
در واقع دارد آزادی ذخیره می‌کند
برای روزهای حسرت نخوردن ...

#آلبر_کامو

📚 @Academic_Library

مضرات بیش از حد
آروم و سازگار بودن ...

📚 @Academic_Library

سلام بر آنان که بدون هیچ نسبت خونی
در حضورشان امنیت مطلق داریم...

📚 @Academic_Library