مرغ شاخدار کلاهدار و مرغ شاخدار کاکل دار

نوع وحشی این پرنده سالی یک یا دو بار اقدام به لانه سازی کرده و حدود ۱۰ تخم نیز می گذارد. این راندمان ناچیز در نوع اهلی آن به طور قابل ملاحظه ای افزایش داده شده است.

مخصوصا در این مورد، فرانسوی ها و ایتالیایی ها به طور گسترده ای کار کرده اند. تفکیک جنس در جوجه های یکروزه براساس فرم رویش پرها و نیز به روش ژاپنی امکان پذیر است. مرغ های شاخدار در سن ۷ ۶ ماهگی به سن بلوغ رسیده و در این سن وزنی حدود ۲ ۷/۱ کیلوگرم خواهند داشت. آنها را اغلب با روش بستر و یا نسبت ۴ ماده به یک نر نگهداری می کنند.
لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

تغذیه و مواد مغذی

مطالعات کمی بر روی احتیاجات مواد مغذی مرغ شاخدار صورت گرفته است. فرض کلی بر این است که احتیاجات پروتئینی مرغان شاخدار بیشتر از مرغ های محلی است.

بلام ایتال، مقدار پروتئین را برای دوره ۰ تا ۴ هفتگی ۲۴ تا ۲۶ درصد، ۴ تا ۸ هفتگی ۱۹ تا ۲۰ درصد، ۸ تا ۱۲ هفتگی ۱۶ درصد و یا کمتر از این مقدار را توصیه کرده در حالی که هوقوز و جان حداقل میزان ۲۱ درصد پروتئین در جیره ی استارتر و مقدار ۱۷ درصد پروتئین جیره ی پس دان را توصیه کردند. تعداد زیادی از مواد غذایی مانند ذرت، کنجاله ی بادام زمینی، کنجاله ی تخم پنبه و غیره را می توان در فرمول غذایی جیره مرغان شاخدار در روش پرورش متراکم جای داد.

تحقیقات نشان داده است که عمده غذای موجود در چینه دان مرغ شاخدار وحشی ذرت است و می توان ذرت را در فرمول غذایی جیره ی مرغان شاخدار محسوب شده به نسبت ۲۰ درصد در جیره ی پیش دان، ۲۵ درصد جیره ی پس دان، ۳۰ درصد جیره ی رشد، ۵۰ درصد جیره ی خروس های بالغ و ۷۰ درصد جیره ی مرغ های بالغ جایگزین کرد.

جدول زیر می تواند به عنوان راهنمایی برای جیره بندی غذای مرغ های شاخدار مورد استفاده قرار گیرد.

نیاز مرغ های شاخدار به مواد غذایی بر حسب (کالری ۱۹۸۳)

برای جلوگیری از حیف و میل غذا توصیه می شود که آن را به صورت پلت درآورده و کنترل شده توزیع کنند. میزان مصرف غذا در دوره تخمگذاری بین ۱۱۰ ۱۰۰ گرم در روز برای هر قطعه است. مرغ های شاخدار تا سن ۲۵ هفتگی تقریبا ۱۲ ۵/۱۱ کیلوگرم در ماده ها و ۱۰ ۸/۹ کیلوگرم در نرها غذا مصرف می نمایند. ضریب مصرف غذایی در نرها ۴ ۱ است.

معمولا درصد تلفات مرغان شاخدار ناچیز و در حدود ۳ ۱ درصد است. در این رابطه تفاوت معنی دار بین دو جنس وجود ندارد. براساس تحقیقات دی بست جنس نر تا سن ۶ ۴ هفتگی رشد سریعتری نسبت به جنس ماده داشته و در بین ۱۴ ۱۰ هفتگی این امر برع؟ شده و ماده ها رشد سریعتری خواهند داشت. از سن ۱۵ هفتگی تفاوت رشد در دو جنس کاملا مشخص گشته و به طوری که همانند بلدرچین، که جنس ماده سنگین تر است، در سن ۳۰ هفتگی مرغ های شاخدار حدودا ۳۰۰ گرم سنگین تر از جنس نر هستند.

لاشه مرغ های شاخدار را،تازه یا منجمد به بازار عرضه می کنند. در فرانسه این پرنده را در سنین مختلف برای اهداف گوناگون ذبح و به بازار می فرستند. ارتباط با ما

@amin19951
@Sobhan0095
@moha9mma9d

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

مدیریت پرورش 
  مرغ های شاخدار پرورشی از لحاظ جنس تفكیك شده و در سالن های نیمه تاریك بر روی بستری از سبوس گندم یا مواد دیگر نگهداری می شوند. تعداد 8-6 قطعه آن را می توان در واحد سطح جای داد. از سن 6-5 هفتگی از چوب های خواب و جعبه فضولاتی كه 30 درصد از سطح سالن را اشغال می نمایند استفاده می كنند. برای هر 6 قطعه مرغ شاخدار یك متر چوب خواب منظور می شود. معمولا سعی می نمایند كه سن بلوغ را در آنها به تعویق بیندازند تا درصد باروری را افزایش داده و اندازه تخم ها را به حالت یكنواخت در آورده و تعداد آنها را فزونی بخشند. با اجرای برنامه های نوری به این هدف دست می یابند كه به نمونه ای از آن اشاره می گردد . ارتباط با ما

@amin19951
@Sobhan0095
@moha9mma9d

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

پرورش و تولید

نوع وحشی این پرنده سالی یک یا دوباره اقدام به لانه سازی کرده وحدود 10 تخم نیز

میگذارند . این راندمان ناچیز در نوع اهلی آن به طور قابل ملاحظه ای افزایش داده شده است . مخصوصاٌ در این مورد ، فرانسویها و ایتائیها به طور گسترده ای کارکرده اند . تفکیک جنس در جوجه های یکروزه بر اساس فرم رویش پرها و نیز به روش ژاپنی امکان پذیر است . مرغهای شاخدار در سن 7-6 ماهگی به سن بلوغ رسیده و در این سن وزنی حدود 2-1/7 کیلو گرم خاهند داشت . آنها را اغلب با روش بستر و با نسبت 4 ماده به یک نر نگهداری می کنند .

ارتباط با ما

@amin19951
@Sobhan0095
@moha9mma9d

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

بیماری ها و تلفات


نشان داده شده است که مرغان شاخدار بالغ نسبت به طیور دیگر مقاومت بیشتری نسبت به تعداد زیادی از بیماری های ویروسی و باکتریایی دارند، اما در یک گلر وارداتی از پلاسترای شیوع بیماری نیوکاسل در نیجریه گزارش شده است. بیماری نیوکاسل در جوجه های گوشتی بهتر از مرغ شاخدار ظاهر می گردد. بیماری نیوکاسل در مرغان شاخداری که در شرایط روستایی پرورش داده می شوند ۱۳۰۷ درصد شیوع داشته است.

ویروس بیماری نیوکاسل که از جوجه ها، مرغ ها و مرغان شاخدار گرفته شده بود به دو گروه از مرغان شاخدار تزریق شد. نتایج نشان داد که مرغان شاخدار حساسیت بیشتری به سویه گرفته شده از مرغان نسبت به سویه های گرفته شده از مرغان شاخدار نشان دادند و این آزمایش منجر به این نتیجه شد که احتمالا ممکن است مرغان شاخدار به همه ی سویه های ویروس نیوکاسل حساس نباشند. سویه های لننوژنیک و مزوژنیک بارامیکسوویروس یک اثری روی مرغ شاخدار ندارند در حالی که نوع ولوژنیک بر روی مرغ شاخدار اثر می گذارد.

مرغ شاخدار بالغ به طور نسبی در مقایسه با مرغ ها و جوجه های بومی بیماری های کمتری دارد. مرغان شاخدار جوان به بیماری ها به خصوص در طول هفته های اول زندگی مقاوم نیستند.

فاکتورهای مدیریتی در هر دو نوع سیستم پرورش آزاد و متراکم نشان دادند که تاثیر مهمی در ایجاد تلفات دارند. مدیریت ضعیف سبب ایجاد استرس، شرایط آب و هوایی بد و صدماتی به پرندگان می شود.

چهارده نوع بیماری (ویروسی، باکتریایی، انگلی و کمبود تغذیه ای) که دلایل مرگ و میر جوجه ها در شرایط پرورش متراکم بودند تشخیص داده شده اند.

بیماری های شناخته شده اصلی عبارت بودند از: کوکسیدیوز، هلمینتازیس، سالمونلوز، امفالیتیز و سندرم خمیدگی انگشتان پا (کمبود ویتامین B۲) مشاهده شده اند. در شرایط پرورش آزاد مرگ جوجه ها قبل از سن ۸ هفتگی بحرانی و وخیم است، تلفات تا قبل از این سن می تواند به ۶۰ درصد هم برسد.

از بین آزمایشات باکتریایی و میکروبیولوژی، تعدادی از باکتری های بیماری زایی که از بدن پرندگان مرده جدا شده بودند عبارتند از: ایکولای، سالمونلا، گلبسیلا، پزودوموناس، پرتوزوآ و کاندیداآلبیکن بودند.

عواملی که سبب تلف شدن جوجه ها می شدند شامل بیماری های دستگاه گوارش (۸۰ درصد)، بیماری های دستگاه تنفسی (۵۷ درصد)، بیماری های دستگاه ادراری (۲۷ درصد) بودند، در حالی که بیماری های کوکسیدیوز (۴۸ درصد)، هلمیاتوس (۳۹ درصد)، کلی باسیلوس (۲۴ درصد)، سالمونلوز (۲۳ درصد)، بورسیتز (۲۰ درصد) و تریکوموناس (۶ درصد) از عوامل اصلی تلفات در مرغ شاخدار جوان می باشند. ارتباط با ما

@amin19951
@Sobhan0095
@moha9mma9d

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

مرغ شاخدار اقدام به زندانی کردن جفتش می کند 

مرغ شاخــدار پرندهء عجیبی است، که در افریقا و قسمتی از آسیا زندگی می کند. این مــرغ منقار بزرگی دارد ، و بالای آن یک قطعه استخوان قرار گرفته است، که به کــــلاه شباهت دارد. در نوعی از این پرنده ، که به مرغ شاخدار کــــرگدنی مشهور است، این استخوان کمی تغیر شکل یافته، و به صورت شاخ کرگدن – در ابعاد کوچک – بیرون شده است.
مرغهای شاخـــــدار معمولاً لانه خود را در سـاقه درختان که وسط اش خالی است درست می کنند. در لانه ، ماده روی تخمها مـی نشیند، و نر ورودی خانه را با گل می پوشاند، تــا دست حیوانات شکـارچی به آنها نرسد. فقط دریچهء کوچکی این خانه را به محیط بیرون مرتبط می سازد. سپس پرندهء نر از این سواخ کوچک هفته ها به ماده خود غــــذا می رساند. مدتی بعد ، وقتی چـــوچه ها از تخم بیرون شدند، و کمی بزرگ گردیدند ، نیازی بـــه ماندن در این لانه احساس نمی شود. آن وقت است که جوجه ها و مادر آنها با منقار های قوی خود دیوار درب ورودی را خراب کرده، و خود را آزاد می سازند. ارتباط با ما

@amin19951
@Sobhan0095
@moha9mma9d

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

نام های رایج

مرغ فرعون،مرغ مصری ، مرغ غرغره

این پرنده حدود ۱۰-۱۵ عدد تخم می گذارد ودر دمای ۵/۳۷ ودر حدود ۲۵-۲۸ روز تخم ها تبدیل به جوجه می شوند .
ممکن است هرجایی روی زمین تخم بگذارند و تقریبا مانند کبوترپرواز می کنند و جلد هم می شوند اول که شما این پرنده راخریداری می کنید بال های آن را قیچی کنیدتا نتواند پرواز کند.در خانه های آپارتمانی نمی شود از این پرنده نگه داری کرد محل نگهداری آن حتما باید در باغ و فضای باز باشند.

ارتباط با ما

@amin19951
@Sobhan0095
@moha9mma9d

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

تشخیص جنسیت

نرهای این نوع از پرنده هیکل بزرگی دارند نسبت به ماده ها وصدا هایی که از خود تولید می کنند تندتند و آرام تر است.اما ماده ها هیکل ظریف تری دارند وصدایشان گوش خراش است. در تصویرزیر "نر" این پرنده را می بینید.

اصولا حیوانات دست آموزی نیستند و اصلا به نزدیک شدن به انسان ها علاقه ای ندارند و سزعت عمل بالایی دارند بگونه ای که در فضای باز به هیچ عنوان نمی شود توسط انسان بدون وسیله شکار شوند.
ارتباط با ما

@amin19951
@Sobhan0095
@moha9mma9d

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

نشانه های خارجی در تشخیص بیماریهای طیور :
بیماریهای مختلف پرندگان ، نشانه های وسیعی را ایجاد میکنند . این نشانه ها و ضایعات ، در بخشهای مختلف پرندگان مشاهده میشود . در متن فراهم شده حاضر ، بسیاری از بیماریها و نشانه های مشاهده شده در بخشها و ارگانهای مختلف فهرست شده اند . امید است که مورد استفاده شما قرار گیرد . در بخش نخست این فهرست به نشانه های موجود در اندامهای خارجی خواهیم پرداخت.
بدن
لاغری: عدم مصرف غذا ، کمبود تغذیه ، Lymphoid Leukosis ، التهاب روده ، فشار به سنگدان ، سل ، دلایل ناشناخته دیگر
گیج بودن و رشد ناهماهنگ: فشار به سنگدان ، بیماری تاج آبی ، مسمومیت با آفلاتوکسین ، Synovitis ، جوجه آلوده شده در مرحله تفریخ
تورم: پارگی کیسه های هوایی ، ادم
انقباض و تشنج عضلات: لرزش مسری ، encephalitis ( آسیب مغزی )
فلجی: بوتولیسم ، بیماری مارک ، التهاب مفاصل ، مسمومیت با آفلاتوکسین ، لرزش مسری
دهیدراتاسیون : کمبود شدید آب ، کوکسیدیوزیس ، گامبورو ، عدم تعادل نمک در غذا
افتادن بر روی شکم ، فلجی پاها: مسمومیت با جلبک ، کمبود شدید آب ، مسمومیت با یاس زرد ، بوتولیسم ، مسمومیت دارویی
پرها:
مرطوب بودن زیر پرها: کوریزای عفونی
ریزش پرها: تولک بری
تراکم پرها در پایه محور: وجود شپش یا کرم ( Mite )
کثیف شدن و آشفتگی پرها: کوریزای عفونی ، عفونت چشم
ریزش کامل پرها: شپش ، کمبود های تغذیه ایی ،
از بین رفتن رنگ پرها: کمبودهای تغذیه ایی ، کمبود لیزین ، آهن یا اسیدفولیک
شکستگی پرها در نقاط انتهایی: خودخوری
خوردن پرها: کمبود متیونین در جیره غذایی
پوست:
تجمع بیش از اندازه رنگدانه: تولید ضعیف ، دریافت بیش از اندازه رنگدانه
وجود ندول ، بخصوص در پاها: بیماری مارک
وجود ندول در اطراف مخرج: زمین گیر بودن پرنده ( ندرتا مشاهده میشود )
مرطوب یا نکروزه بودن ، وجود ادم: Necrotic dermatitis یا بروز حساسیت
تیره یا ارغوانی شدن پوست: بادسرخ یا وبای مرغان
نواحی سخت و خشک شده: باد سرخ ، جرب ، آماس پوست قانقاریایی
التهاب مخرج: کرم پرندگان شمالی ، شپش ( گاهی اوقات )
کم رنگ بودن : کم خونی ، کمبود مواد غذایی آهن ، مس یا ویتامین B12
سر:
تورم ، باد کردن: پارگی کیسه های هوایی ، کوریزای عفونی ، ضرب خوردگی ، بیماری نیوکاسل
تاج:
لکه دار شدن ، خطوط سفید و قرمز: سرمازدگی
وجود جوش و ندول: آبله پرندگان
سفید شدن ، پودری و فلس مانند: بیماری قارچی
چشمها:
آبکی: کوریزای عفونی
کوری: آبله ، درگیری با آسپرژیلوس ، Arizona paracolon ، پاراتیفوئید
آبکی ، قرمز ، ملتهب و بسته: لارنگوتراکئیت ، سوختگی با آمونیاک ، بیماری نیوکاسل ، کمبود ویتامین A
آب مروارید: لرزش مسری

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

کلیپی در مورد میکروبها و روش تخمیر در شکمبه ی نشخوارکنندگان


Rumen microbes and fermentation
با تــــــــــشکر از

veterinary_hamedan
👇👇👇👇👇

اصلاح نژاد گوسفند و

بررسی ژن های عمده موثر بر چند قلوزايی در گوسفندان

مقدمه:

 در سالهای اخیر بهبود صفات تولید مثلی در گوسفند توسط تولیدکنندگان مورد توجه زیادی قرار گرفته است از جمله این صفات، تعداد نتاج در هر زایش(Litter Size)  می باشد.انسان، گاو، بز و میش معمولا یک یا دو نتاج در هر زایش تولید می کنند در حالیکه سایر پستانداران مثل جوندگان، سگ و خوک شدیدا چند قلوزا هستند (بیشتر از 4 قلو) اما در گوسفند چه در داخل نژادها و چه در بین نژادهای مختلف، تنوع زیادی از لحاظ چند قلوزایی دیده می شود نرخ بالای تخمک گذاری(High Ovulation Rate) در نژادهای چندقلوزا (Prolific Sheep Breeds) یا ناشی از تعداد زیادی ژن با اثرات جزئی (Genes With Small Effects) مثلا در نژاد های رومانوف (Romanov) و نژاد فین (Finn) بوده و یا ناشی از اثربخشی ژن های عمده  (Major Genes) در قالب ژن چندقلوزایی (Fecundity (Fec) Genes) مثلا در نژادهای بوروولا و اینوردال می باشد

 وراثت پذیری این صفت در مطالعات مختلف کمتر از 0.1 گزارش شده است. با این وجود انتخاب مستقیم برای این صفت در برخی از گله ها منجر به پیشرفت ژنتیکی بسیار زیادتر از مقدار مورد انتظار شد. دلیل این پدیده در این گله ها وجود ژن عمده که تاثیر سایر ژن ها ی کوچک اثر را تحت تاثیر قرار می دهد پیشنهاد شد. صفت تعداد نتاج در هر زایش رابطه مستقیمی با نرخ تخمک گذاری داشته و با افزایش تعداد تخمک های رها شده در هر سیکل فحلی تعداد نتاج متولد شده در هر زایش نیز زیاد می شود. وراثت پذیری برآورد شده برای نرخ تخمک گذاری در گوسفندان با چند قلو زایی متوسط تا زیاد، زیادتر از وراثت پذیری صفت تعداد نتاج در هر زایش برآورد می شود. بعبارتی نرخ تخمک گذاری یک معیار مناسب تری نسبت به چند قلوزایی برای مشخص کردن ژن های عمده است نرخ تخمک گذاری در واقع حد بالای چند قلوزایی را مشخص می کند.

در سال 1980 چند قلوزایی زیاد در نژاد بورولامرینو(Booroola Merino)  را مرتبط با عملکرد یک ژن عمده دانستند که بر روی میزان تخمک گذاری موثر است(یک ژن عمده ژنی است که تفاوت بین عملکرد دو هموزیگوس حداقل 0.5 انحراف معیار از کل واریانس فنوتیپی را شامل شود).

 

ژن های عمده موثر بر چند قلوزایی:

 تاکنون جهش در سه ژن، عامل ایجاد چند قلوزایی و یا عقیمی گوسفندان گزارش شده است. ژن بورولا (BMPR-1B) و یا (ALK6)اتوزومی (روی کروموزوم غیر جنسی) بوده که وجود یک جهش در این ژن برای صفت نرخ تخمک اندازی اثر افزایشی و برای صفت چندقلوزایی  دارای اثر غالبیت ناقص می باشد. ژن GDF9 اتوزومی بوده که در حالت هوموزيگوس منجر به ایجاد عقیمی شده و در حالت هتروزیگوس چند قلوزایی را ایجاد می کند. هشت جهش در این ژن شناسایی شده که تاثیر هر آلل جهش یافته از 0.3 تا 1.2 بره در هر زایش گزارش شده است. ژن BMP15 وابسته به جنس بوده که بسیار مشابه ژن GDF9 عمل می کند . وجود همزمان آلل های جهش یافته ازBMP15 و GDF9 و همچنین BMPR-1B وBMP15 منجر به افزایش چند قلوزایی نسبت به حالت جهش های منفرد آنها می شود.

الف : ژن BMP15

این ژن بر روی کروموزوم X  واقع شده  و در نژاد های اینوردال (Inverdale) و حنا(Hanna)، کمبریج (Cambridge)، بلکیر (Belclare)، لاکون(Lacaune) و راسا آرگونزا  (Rasa Aragonesa) مشاهده شده است.

1- اینوردال  و حنا :

نحوه توارث ژن اینوردال (FecXI) در سال 1990 در یک گله چند قلوزا که نتاج یک میش از نژاد رامنی (Romney) بودند که در 11 بار زایش خود 33 بره زاییده بود کشف گردید. در گوسفندان اینوردال و حنا یک قوچ حامل این ژن ،آنرا به تمامی بره های ماده خود منتقل کرد ولی آنرا به هیچکدام از بره نر خود منتقل نکرد  این نخستین مدرکی بود که نشان داد ژن چند قلوزایی در هر دو گله بر روی کروموزوم جنسیx وجود دارد در عوض میش های ناقل این ژن آنرا به نیمی از نتاج نر و ماده خود منتقل کرده بودند. یک کپی از ژن اینوردال (FecXI) یا حنا(FecXH)، تعداد نتاج کل را 0.6 بره در هر زایش افزایش می دهد ولی میش های هموزیگوس  که از هر دو والد خود این آلل ها را دریافت کرده بودند دارای تخمدان های بسیار کوچک و رشد نیافته بوده که عقیم بودند.گوسفندان اینوردال دارای یک جهش در ژن GDF9 و یا  BMP15است جالب این است که هر دو نژاد گوسفندان اینوردال و حنا دارای یک جهش در ژن BMP15بودند ولی آلل حنا دارای جهش متفاوت از آلل اینوردال در ژن BMP15 بود. افراد FecXI دارای یک جابجایی تک نوکلئوتیدی در توالی کد کننده ژن بوده در حالیکه افراد دارای ژن   FecXHدارای یک جابجایی تک نوکلئوتیدی متفاوتی که منجر به ایجاد کدون توقف پیش از ایجاد هورمون بالغ و کامل می شود بودند. کشف جهش های واقعی باعث شد تا یک آزمون DNAبا صحت 100% برای تشخیص افراد حامل این ژن و بدون نیاز به اطلاعات والدینی و تست نتاج بدست آید. با استفاده از یک نمونه که شامل چند قطره خون از فرد است

استفاده از آزمون DNA با صحت 100% برای ژن اینوردال در صنعت گوسفند نیوزیلند از طریق قوچهای رامنی و تکسل  (Texel) ناقل این ژن در حال افزایش است.میش هایی که این ژن را از هر دو والد خود دریافت می کنند عقیم بوده و بنابراین برای استفاده تجاری از این ژن، دختران حامل این ژن را با قوچ هایی که فاقد این ژن هستند آمیزش می دهند. این دختران در گله مشخص شده و بعنوان میش های دارای چند قلوزایی بالا مدیریت می شوند و با نرهای انتهایی(Terminal Sires) که فاقد ژن هستند آمیزش داده می شوند در یک گله تجاری در نیوزیلند میش های اینوردال در یک دوره چهار ساله بطور متوسط از هر 100 میش در هر سال 30 بره زیادتر از معمول تولید می کنند. طبق آمار 1998 در شرایط معمول مدیریت ارزش اقتصادی یک قوچ اینوردال حامل در مقایسه با قوچ اینوردال غیر حامل 3350 دلار نیوزیلند زیادتر است. در حیوانات هتروزیگوس اینوردال ظاهر تخمدان ها کاملا شبیه تیپ وحشی بوده ولی فولیکول های تخمدانی ممکن است با قطر کمتری تخمک اندازی شوند (کمتر از 4 میلی متر) در حالیکه قطر فولیکول های تخمک اندازی شده در تیپ وحشی بیشتر از 5.5 میلی متر است علاوه بر این در فولیکول های انترال(AntralFollicle)  تعداد سلول های گرانولوزا در اندازه های مشابه فولیکولی در میش های FecXI  کمتر از تیپ وحشی است. در حالیکه در میش های هموزیگوس برای این آلل تخمدان ها چروکیده و نواری شده و فرد عقیم است در این میش های هموزیگوت به نظر می رسد که فولیکول ها بزرگ می شوند ولی سلول های گرانولوزا زیاد نمی شوند سپس اووسیت (تخمک) بزرگ شده شروع به دژنره شدن (تحلیل رفتن) می کنند و منجر به ایجاد ساختارهایی بنام نودال(Nodule) می کنند این نودال ها باهم ممزوج شده و ایجاد ساختارهای تومور شکل در تخمدان می کنند.

2- کمبریج:

میانگین تخمک اندازی و چند قلو زایی در گوسفندان نژاد کمبریج زیاد بوده و اختلاف بین میش های داخل این نژاد نیز بسیار گزارش شده است. یک ژن عمده  موثر بر چند قلوزایی در این جمعیت وجود دارد که یک کپی از این ژن تخمک اندازی را 0.7 افزایش می دهد و این ژن نتیجه بروز جهشی در ژن BMP15 (بر روی کروموزوم جنسی X) به نام FecXG است که با جهش های اینوردال و حنا متفاوت است علاوه بر این مشخص شد که یک ژن غیر جنسیGDF9 (روی کروموزوم شماره 5)  به نامFecGH دچار جهش شده و باعث افزایش میزان تخمک اندازی در میش های هتروزیگوت و عقیمی در هموزیگوس ها می شود یک کپی ازFecXG میزان تخمک اندازی را 1.41 افزایش می دهد.

3- بلکلیر:

در این نژاد نیز میزان تخمک اندازی و چند قلوزایی بالا می باشد. میزان تخمک اندازی بالا و تکرار پذیری (Repeatability) بالای این صفت وجود یک  ژن عمده را در این گله گزارش کرد دو جهش در ژن  BMP15 به نام هایFecXG و FecXB   و همچنین یک جهش در ژنGDF9 به نام  FecGHنیز مشخص شد. میش های هموزیگوس برای هر کدام از این سه ژن عقیم بودند و نیز میش هایی هم که یک کپی ازFecXG و یک کپی از FecXB  را داشتند عقیم بودند. حیوانات هتروزیگوس در هر تخمک گذاری به طور متوسط 2 تخمک بیشتر از حیوانات تیپ وحشی داشتند.

4- لاکون:

این نژاد یک نژاد گوشتی در فرانسه می باشد که طی مطالعاتی معلوم شد که وراثت پذیری(Heritability) صفت تعداد نتاج در هر زایش معادل 0.4 بوده و برخی میش ها دارای بیش از 4 بره در هر بار زایش، بودند. برای برخی از گوسفندان نژاد لاکون میانگین میزان تخمک اندازی معادل 5.8 بود و برخی از آنها دارای رکوردهای فردی 3 تا 14 تخمک بوده و این صفت از تکرار پذیری بالا یی (0.87) برخوردار بود. آزمون نتاج و آنالیز تفرق آنها، وجود یک ژن عمده اتوزومی را که یک کپی از آنها 1.03 تخمک در هر تخمک اندازی افزایش می دهد را مشخص می کند. در سال 2002 جایگاه ژن مربوط به لاکون را بر روی کروموزوم 11 پیشنهاد کردند. جهش شناسایی شده را FecXLنامیدند که وابسته به جنس (بر روی کروموزم جنسی ) بوده و داخل ژن BMP15 رخ داده است. افراد هموزیگوس برای این آلل دارای تخمدان های نواری مشابه ژنوتیپ هموزیگوس برای آلل اینوردال بودند و مجاری جنسی آنها نیز رشد نیافته بود فولیکول ها غیر طبیعی بوده و دارای تخمک بزرگ با زنوپلوسیدای بسیار ضخیم بوده که نشان می دهد که آنها در مرحله اولیه فولیکوژنژ(فولیکول زایی)متوقف شده اند. میانگین تخمک گذاری در میش ها دارای آلل لاکون از 4.4 تا 12.4 و میانگین میش های غیر حامل ژن 1.9 در هر سیکل فحلی بوده و تکرار پذیری این صفت 0.65 گزارش شده. وجود چندقلوزایی بالا در میش های غیرحامل برای آلل لاکون دلالت بر تاثیر جایگاه ژنی دیگری علاوه بر BMP15 است که بر چند قلوزایی این نژاد موثر است این نژاد ممکن است همان ژن پیشنهاد شده بر روی کروموزوم 11 باشد .

5- راسا آرگونزا

نژاد راسا آرگونزا در کشور اسپانیا با متوسط تعداد 1.2 تا 1.5 بره در هر زایش است. جهش در ژن BMP15 و بر روی کروموزوم جنسی Xرخ

داده و بنام FecXR  نام گذاری شده.

ب: ژن GDF9

برخلاف ژن بورولا که دارای اثر افزایشی بر نرخ تخمک اندازی است، ژن  GDF9 روی کروموزوم شماره 5 فقط در حالت هتروزیگوت منجر به افزایش تخمک اندازی شده و ژنوتیپ هموزیگوس برای این آلل ، عقیم هست. وجود همزمان دو ژن GDF9 و BMP15 در گوسفند به عنوان فاکتورهای لازم جهت تکمیل فولیکوژنز ضروری شناخته شده اند. تاثیر جهش در ژنGDF9 بسیار زیادتر از تاثیر جهش در ژنBMP15 گزارش شده است.

ب-1 :توکا

در یک نژاد گوسفند در ایسلند بنام توکا متوسط چند قلوزایی 1.83 گزارش شده و میزان اثر ژن جهش یافته 0.6 بره در هر زایش است. جهش در ژن GDF9  اتفاق افتاده و به نام FecGT نام گذاری شده است.

ج: ژن ALK6 یا بورولا

در سال 1980 در نژاد بورولامرینو و دورگه های آنها وجود یک ژن عمده غیر جنسی FecBB با اثر افزایشی بر نرخ تخمک اندازی و غالبیت ناقص بر چند قلوزایی، شناسایی شد.گوسفندانی که یک کپی از ژن بورولا را از هر کدام از والدین خود دریافت کردند 1.5 تخمک و یک بره زیادتر از سایر گوسفندان در هر زایش ایجاد می کنند.  نرخ تخمک اندازی معمولا بزرگتر از 5 بوده و در برخی موارد به 15 عدد نیز رسیده است . در حیوانات هتروزیگوس برای جهش (B+) میانگین میزان تخمک اندازی حدود 3 بوده که حد واسط نژادهای تیپ وحشی (++) و هموزیگوس (BB) بود. این ژن روی کروموزوم شماره 6 قرار گرفته است گوسفندان حامل ژن بورولا دارای یک جهش در (گیرنده پروتئین مورفوژنیک استخوان)BMPR1-B که در تخمدان ها بیان می شود می باشند. کشف ژن واقعی جهش یافته باعث شد که یک آزمون DNA تجاری با 100% صحت و بدون نیاز به اطلاعات والدینی برای تمامی گوسفندان داران قابل دسترس باشد این ژن از گوسفندان نژاد گارول (Garole) کوتوله در شمال هند ناشی شده است که در سال 1792 گوسفند گارول یا بنگالی وارد استرالیا شدند که به احتمال زیاد بورولامرینو نتاج مستقیم این گوسفندان باشد. گوسفندان چند قلوزایی جاوه ای در اندونزی  که قبلا با FecJ شناخته شده بودند نیز ناقل ژن بورولا هستند. فنوتیپ تخمدان در حیوانات BB کاملا متفاوت از حیوانات هموزیگوس برای BMP15 و GDF9 است مهمترین وجه مشخصه گوسفندان BBاندازه بزرگتر و تعداد زیادتر فولیکول های تخمدانی نسبت به سایر ژنوتیپ ها است. فولیکول های بالغ و تخمک اندازی شده در حیوانات BB و B+ دارای قطر بسیار کوچکتری نسبت به حیوانات ++ (تیپ وحشی) هستند. فولیکول های تخمدانی کوچک تر، در میش BBدارای سلول های گرانولوزای کمتری نسبت به میش های ++ بوده و میش های هتروزیگوت +Bحد واسط آنها هستند. مهمترین تاثیر ژن بورولا را می توان در افزایش هورمون FSH دانست که در میش های هموزیگوت بسیار زیادتر از تیپ وحشی بوده و در میش های هتروزیگوت  نیز متوسط بود. میزان افزایش در نرخ تخمک اندازی میش های حامل ژن بورولا در کشور نیوزیلند 0.15 در هر سال است در حالیکه برای میش های نژاد رامنی حدود 0.04 در هر سال گزارش شده است.

د: ژن های موثر بر چند قلوزایی که هنوز توالی آنها شناسایی نشده است

وودلندز (Woodlands)

این حیوان از تلاقی نژاد بوردرلیسستر(Border Leisester) و رامنی (Romney) در سال 1960 ایجاد شد یک کپی از این ژن تعداد نتاج را 0.25 بره در هر زایش بیشتر از حیوانات تیپ وحشی افزایش می دهد. این ژن بر خلاف اینوردال و حنا ، اگر از مادر دریافت شود غیرفعال بوده و به همین دلیل نشانه مادری گفته می شود. اگر میش ها، این ژن را از پدر خود دریافت کنند (توارث پدری) آنگاه این ژن بروز خواهد کرد و باعث افزایش تعداد نتاج در هر زایش می شود، ولی هنگامیکه از مادر دریافت می شود (توارث مادری) اثر ژن ظاهر نشده و هیچ افزایشی در تعداد نتاج در هر زایش ایجاد نمی شود علاوه بر این قوچ هایی که این ژن را از مادر خود (که ژن را بیان کرده است) دریافت می کنند دختران این قوچ ها این ژن را بروز نمی دهند. در عوض قوچ هایی که این ژن را از مادرانی که ژن را بروز نکرده است دریافت کرده اند دختران آنها این ژن را بروز خواهند داد. میش های هموزیگوس این ژن، دارای تخمدان های فعال و سالم هستند و عقیم نمی باشند. وجود نامشخص این ژن در برخی از میش ها باعث شده است تا ارزیابی ارزش اصلاحی برای برخی از بره های آنها اریب باشد چون ارزش اصلاحی آنها برای توارث پلی ژنیک (تعداد زیادی ژن با اثرات جزئی) برآورد شده است و اثر ژن عمده در نظر گرفته نشده است.

 شال ایران:

این نژاد ایرانی یک نژاد گوشتی بوده که به طور عمده در استان قزوین نگهداری می شود درصد دوقلوزایی این نژاد نسبت به نژادهای دیگر ایرانی زیادتر است و در حدود 20 درصد دوقلوزایی دارد. بز های ایرانی نیز دارای دوقلو و سه قلوزایی بالایی هستند ولی تا بحال ژن موثر بر این دو قلوزایی ها شناسایی نشده است. تاکنون وجود جهش در ژنهای GDF9 و BMP15 در گوسفندان نژادهای ایرانی تایید شده است با این وجود هیچکدام از این جهش ها تاث

یر معنی داری بر روی چندقلوزایی نداشتند.

اثر ترکیبی ژن های موثر بر چند قلوزایی

میانگین تعداد بره در هر زایش برای میش هایی که فقط برای ژن بورولا دارای جهش بودند 2.2، میش هایی که فقط برای ژن BMP15 دارای جهش بودند 1.4، میش هایی که حامل هر دو جهش بودند 2.8 و میش های فاقد این دو ژن بودند 1.1 بود. بنابراین حضور ژن بورولا در کنار ژن BMP15 نه تنها منجر به افزایش چندقلوزایی زیادتر از حالت منفرد آنها گردید بلکه نسبت به مجموع اثرات افزایشی ژن های منفرد (مقدار مورد انتظار 2.5 بره در هر زایش بود) نیز زیادتر بود که نشان دهنده تاثیر مثبت همزمان این دو ژن بر روی یکدیگر بود. وجود همزمان جهش در ژن های GDF9 و BMP15 در نژادهای بلکیر و کمبریج منجر به عقیمی این میش ها نشده، بلکه تاثیر آنها بر یکدیگر افزایشی بوده و منجر به چند قلوزایی زیادتر نسبت به حالت جهش منفرد در یک ژن شده است که بیانگر این است که مکانیسم فعالیت دو عامل GDF9 و BMP15 از یکدیگر مستقل هست.

تاثیر سن بر چند قلو زایی

به طور کلی چند قلوزایی در زایش اول کمتر از زایش دوم و سوم گزارش شده است. در گوسفندان نژاد بورولا با افزایش تعداد دفعات زایش تا سن 4 سالگی تعداد گوسفندان چند قلوزا افزایش یافت که این مورد می تواند از افزایش ظرفیت تولید مثلی، شامل افزایش گنجایش غدد و مجاری تناسلی باشد. همچنین ممکن است در زایش اول برخی از ژن ها به خوبی بیان نشوند. با وجود این ، با افزایش چند قلو زایی، میزان بقاء بره ها کاهش می یابد.

 در میش های حامل ژن بورولا نسبت به میش های معمولی، تعداد فولیکول های بالغ شده و تخمک گذاری شده با اندازه کوچک تر بیشتر و نیز غلظت FSH زیادتر است. همچنین تاثیر سن بر نرخ تخمک اندازی در میش های حامل ژن و غیرحامل، معنی دار نبود و بین میش های مسن و جوان از این لحاظ تفاوت زیادی دیده نمی شد. میانگین اندازه فولیکول ها و جسم زرد در قبل از مرحله تخمک اندازی و نیز اندازه فولیکول های بزرگ در مرحله اول رشد در افراد حامل و غیر حامل و در سنین مختلف متفاوت نبود با این وجود تفاوت های بسیار زیادی بین میزان ترشحات هورمونی و نحوه رشد فولیکولی در مرحله قبل از تخمک اندازی بین میش های مسن و جوان وجود داشت. اندازه فولیکول ها در زمان قبل از تخمک اندازی در میش های مسن و جوان مشابه بود ولی در تخمک رها شده از میش های مسن نسبت به میش های جوان دارای قطر کمتری بودند که این اختلاف در میش های حامل و غیر حامل هر دو دیده می شد.

لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015