هچ یا (جوجه گیری) ناموفق را می توان در ۲ عامل تخم بدون نطفه و دیگری مرگ جنین جویا شد.
به طوری که هر یک از این عوامل می تواند بعد از مرحله هچ یا با روش کندلینگ تشخیص داده شود. بدین منظور باید تخم های هچ نشده را جمع آوری و آنها را بررسی نمود.

باید توجه داشت که ثبت تعداد دفعات مرگ جنین در تخم ها می تواند در تغییر و اصلاح روش کنونی جوجه کشی و نهایتا افزایش بهره وری موثر واقع شود.
مرگ جنین به طور قطع در دو زمان متفاوت از دوره جوجه کشی روی می دهد. یکی در ۳ روز اول جوجه کشی و دیگری در ۳ روز آخر مانده به زمان هچ.
مرگ ناگهانی جنین قبل از زمان هچ در پی تغییر وضعیت زیستی جنین از محیط داخل تخم به فضای بیرون میباشد.
در این حالت جوجه ممکن است با مشکلاتی همانند تنفس و جذب کیسه زرده مواجه گردد که گاهی اوقات کنترل رطوبت لازمه رفع این موانع میباشد.
به طور نرمال از میان تخم های نطفه دار %۹۳ - %۸۸ و در حالت کلی هچ %۹۰ - %۸۵ تخم ها باید به جوجه تبدیل شوند. نظر به اینکه مرگ زودرس جنین در زمان شکل گیری ارگان های جنینی روی می دهد, رشد مناسب جنین در داخل تخم همراه با مشخصه های بارزی اعم از قرار گرفتن سر در زیر بال راست, بزرگی سلول هوا به اندازه کافی جهت قرار گرفتن جوجه در حالت مناسب برا ی هچ و عدم خشکی لایه و پوسته تخم (شالاز) در مدت زمان هچ جوجه می باشد.
شایان ذکر است که باید به علائم خشکی, وضعیت نوک و فرم صحیح بال و پا توجه داشت و در صورت مشاهده هرگونه مورد غیر معمول, آن را به منظور تشخیص علل و اخذ راهکار های مطلوب در مراتب آتی, ثبت نمود.
زیرا به موجب آن می توان درصد نطفه داری, جوجه گیری و همچنین درصد کلی تخم های هچ شده را محاسبه نمود. در پایان ذکر این نکته حائزاهمیت است که هرگونه تغییر در مقادیر ثبت شده یا پراکندگی میزان مرگ جنین می تواند به عنوان زنگ هشداری برای اصلاح به موقع مشکلات جزئی و جلوگیری از شیوع و تشدید آن تا حد بحرانی در نظر گرفته شود.


لینک کانال

https://telegram.me/Animalscience2015

رطوبت
کنترل رطوبت در سالنهای پرورش طیور اهمیت زیادی دارد زیرا اگر رطوبت سالن کاهش پیدا کند باعث افزایش گرد وخاک در سالن می شود و همچنین اگر رطوبت افزایش پیدا کند باعث رشد میکروب ها ، کاهش توانایی دفع حرارت حیوان ، کاهش ظرفیت تنفس طیور و در کل ناراحتی حیوان می شود در سالن های مرغداری معمولا مشکل کمبود رطوبت پیش نمی آید در صورتی که چنین مشکلی وجود داشته باشد با آب پاشی کردن و یا تبخیر آب با دستگاه های مه پاش می توان رطوبت را بالا برد اما معمولا مشکل بالا بودن رطوبت وجود دارد رطوبت مناسب هوای سالن به دمای هوا و شرایط پرنده بستگی دارد یعنی در حدود 60 تا 70 درصد ، رطوبت مناسب بستر برای جوجه های در حال رشد 20 تا 40 و برای پرندگان بالغ 10 تا 30 درصد است توانایی نگهداری بخار آب رطوبت هوا در دماهای مختلف متفاوت است و هرچه دمای هوا بالاتر باشد این توانایی بیشتر خواهد شد . هر گاه درجه حرارت هوا کاهش پیدا کند ویا هوا با جسم سردی تماس پیدا کند بخار اب موجود در خود را به صورت مایع ازادمی کند که این موضوع در سالن های مرغداری چون باعث بالا رفتن رطوبت محیط و سطوح می شود مناسب نیست بنابراین سالن های پرورش طیور باید به طور کلی بامصالحی ساخته شوند که حرارت در سطوح داخلی آنها از نقطه شبنم پایین تر نرود تا باعث تشکیل قطرات آب در سقف یا دیوارهای سالن شود که در این خصوص مواد با قابلیت جذب حرارت بالا مثل فلزات و مواد سیاه رنگ مناسب نیست به منظور جلوگیری از این مشکل ، دیوارها و سقف را عایق می کنند و سطح داخلی آنها را با مواد عایق و دارای رنگ روشن و براق می پوشانند و هوای سالن را گرم می کنند .
    

لینک کانال

https://telegram.me/Animalscience2015

راههای منشا رطوبت سالن عبارت است از :

- هوای سالن : کاهش دمای هوا و تشکیل شبنم در سطوح سالن سبب بالارفتن رطوبت می شود که برای رفع این مشکل میتوان ضمن استفاده از مواد عایق دمای سالن را بالا برد .

2- نفوذ رطوبت از کف سالن : برای جلوگیری از آن می توان اقدام به عایق کاری رطوبتی کف سالن کرد.

3- ریختن آب از آبخوری : لازم است به طور مرتب آبخوری ها کنترل شود .

4- تنفس : دفع آب به وسیله تبخیر تنفسی

5- دفع آب به وسیله مدفوع : این مقدار حدود دو برابر مصرف خوراک در روز است و به عوامل متعددی بستگی دارد که در موارد زیر مصرف و دفع آب در طیور افزایش می یابد و در نتیجه رطوبت سالن بالامی رود :

1- هوای گرم

2- بالابودن نمک جیره

3- بالا بودن پروتئین جیره

4- بالابودن الیاف خام جیره

5- پایین بودن انرژی جیره

6- بالابودن مواد محلول در آب

7- وجود میکروارگانیسم در اب

8- در صورتی که خوراک به صورت پلت باشد

9- طیور دچار اسهال باشند

10- نگهداری طیور در قفس که مصرف و ریخت و پاش آب بالا می رود .

بهترین راه خروج رطوبت اضافی سالن به وسیله تهویه است .

 هوای سالن های پرورش طیور :

هوای سالن های پرورش طیور بر روی سلامت و آسایش حیوان تاثیر فراوانی دارد به علت متابولیسم بالای طیور ضروری است اکسیژن به مقدار کافی دراختیار آنها قرار گیرد وجود بعضی گازهای سمی که به وسیله حیوان ، وسایل گرم کننده و میکروارگانیسم های سالن تولید می شوند نیز می تواند باعث عدم آسایش حیوان و حتی مرگ آن شود به طورعمده این گازهای شامل دی اکسید کربن ، منواکسید کربن ، متان ، سولفید هیدروژن و آمونیاک است .


لینک کانال

https://telegram.me/Animalscience2015

آمونیاک

مهمترین گاز سمی موجود در سالن های پرورش طیور آمونیاک است بالارفتن تراکم گاز آمونیاک در سالن باعث حالت تهوع و سوزش چشم کارگران می شودو به طیور آسیب می رساند میزان گاز آمونیاک بر اساس قسمت در میلیون بیان می شود و برای اندازه گیری آن از کاغذهای معرف استفاده می شود به این ترتیب که آنها را مرطوب می کنند و در سالن نگه می دارند تغییر رنگ آن از نارنجی تا آبی بیانگر میزان غلظت آمونیاک در سالن است غلظت آمونیاک تا 15 PPm قابل حس نیست اگر به 20 PPm تا 25 برسد قابل حس خواهد شد در غلظت 30 PPm تا 50 باعث تحریک وسوزش چشم ها ودر غلظت 50 PPm تا 100 باعث عوارض تنفسی می شود و رشد و تولید کاهش می یابد و اگر غلظت آن به 100 PPm برسد باعث ایجاد تاول روی سینه و اگربه 500 PPm برسد باعث مرگ حیوان می شود به طور کلی ضروری است که غلظت آمونیاک در سالن از 25 قسمت در میلیون بیشتر نشود آمونیاک از تجزیه اسید اوریک و سایر مواد حاوی نیتروژن مدفوع طیوربه وسیله میکروارگانیسم های بستر تولید می شود .افزایش دفع مواد حاوی نیتروژن به وسیله طیور ، بالارفتن رطوبت بستر ،گرمای محیط ، وجود میکروارگانیسم ها در بستر وقلیایی بودن بستر می تواند باعث افزایش تولید آمونیاک در سالن شود برای کاهش غلظت گاز آمونیاک در سالن می توان موارد زیر را  رعایت کرد . PH بستر به کمتر از 7 ، برای این کار    می توان از 2 لیتر فسفریک یا یک کیلوگرم سوپر فسفات برای هر مترمربع بستراستفاده کرد .

1- افزایش تهویه سالن

2- تعویض بستر و خشک نگه داشتن آن

3- تنظیم جیره و کاهش دفع پروتئین ، نیتروژن و آب به وسیله طیور

4- کاهش

 تهویه

هوای سالن های پرورش طیور برای تامین اکسیژن ، دفع رطوبت ، آمونیاک ونگهداری درجه حرارت مناسب باید به طور مرتب جریان داشته باشد حرکت هوا در سالن باید در تمام نقاط آن یکنواخت باشد و جریان هوا نیز همیشه به یک سمت باشد این کار با انجام تهویه در سالن های پرورش طیور تشکیل می شوداین دو جز باید به صورتی تنظیم شوندکه در زمان استفاده اثر یکدیگر رااز بین نبرند و خنثی نکنند .


لینک کانال

https://telegram.me/Animalscience2015

سیستم های تهویه سالن های پرورش طیور :

برحسب مکانیسم ، سیستم های تهویه به انواع زیر تقسیم می شوند .

1- تهویه طبیعی ( آزاد ) : در این نوع تهویه از نیروهای طبیعی و آزاد نظیر صعود هوای گرم و جایگزین شدن آن با هوای سرد وهمچنین جریان طبیعی هوا (باد) استفاده می شود و به این ترتیب هوای آلوده و کثیف سالن به خارج هدایت می شود به منظور تهویه معمولا از دریچه های سقفی یا پنجره در سالن استفاده می کنند مساحت این دریچه ها بایدطوری طراحی شود که تهویه به میزان مناسب انجام گیرد چگونگی تهویه دراین روش بستگی به جهت قرار گرفتن سالن و پنجره های آن و جهت وزش باشد دارد در این نوع تهویه نباید پنجره های دو طرف سالن روبه روی هم باشند و برای بهبود کیفیت تهویه معمولا پنجره های جنوبی سالن را نزدیک سقف درنظر می گیرند و ضروری است دراین حالت نسبت سطح ورودی هوا به خروجی آن کمتر از 2 به 1 باشد این روش تهویه برای سالن های با عرض زیاد وپرورش صنعتی طیور چندان مناسب و کارآمد نیست و کمتر مورد استفاده قرار می گیرد .

2- تهویه مصنوعی با فشار منفی ( مکنده ) : در سیستم تهویه با فشار منفی یا سیستم مکنده ، خروج هوای سالن از راه هواکش ها صورت می گیرد ودر اثر کاهش فشار هوای داخل سالن ، هوای تازه به درون سالن مکیده می شود در این سیستم با در نظر گرفتن میزان هوای مورد نیاز نباید منافذ دیگری در سالن وجود داشته باشد از طرفی باید راه های ورود هوا طوری تعبیه شود که هیچ گاه مانعی در مسیر جریان هوا وجود نداشته باشد مزیت این سیستم این است که هوای الوده و کثیف میتواند به راحتی از سالن خارج شود و فرصت نفوذ به قسمت های مختلف و محوطه مجاور را پیدا نکند ولی عیب آن این است که چون هواکش ها به طور مستقیم با هوای سالن درتماس هستند دراین صورت امکان کثیف شدن و کاهش مدت زمان بهره دهی آنها وجود دارد .

3- تهویه مصنوعی با فشار مثبت ( دمنده ) : در سیستم تهویه با فشار مثبت یا سیستم دمنده ، هوای تمیز به وسیله هواکش ها به طور مستقیم به داخل سالن هدایت می شودکه در اثر این عمل یک فشار مثبت ولی خفیف ایجاد می شود و با این روش از ایجاد کوران در اثر وجود منافذ احتمالی جلوگیری می شود و امکان توقف حرکت هوا در سالن از بین می رود مزیت روش بالا این است که هوای آلوده به گازهای سمی ، رطوبت و گرد و خاک سالن به طور مستقیم با هواکش ها درتماس نیست و از طرف دیگر هوای ورودی می تواند قبل از ورود بر حسب نیاز گرم ، سرد ، خشک ویامرطوب و ضد عفونی شود امامشکل آن این است که در اثر فشار زیاد ، هوای سالن میتواند به محوطه های مجاور ، منافذ و مصالح ساختمانی نفوذ کند و باعث ایجاد رطوبت و تخریب شود .

4- تهویه مصنوعی با فشار مساوی : در این نوع تهویه هم ورود و هم خروج هوا به وسیله هواکش ها انجام می گیرد و مزیت ها و مشکلات دو روش قبل در خصوص این روش هم وجوددارد .

 روش های تهویه سالن های پرورش طیور

با توجه به نوع سالن و شرایط اقلیمی روش های تهویه به شرح زیر وجود دارد :

 1- تهویه عرضی : در این روش تهویه ، هواکشها و هواده ها در دیوار طولی سالن نصب می شوند و به این ترتیب تهویه بصورت عرضی انجام می گیرد این روش مناسب تهویه به صورت عرضی انجام می گیرد این روش مناسب تهویه ، سالن های با عرض 8 تا 12 متر است زیرا اگر عرض سالن از 12 متر بیشتر باشد امکان تهویه مناسب سالن مقدور نخواهد بود در این روش ضروری است هواکش ها و هواده ها رو به روی هم نباشد تا نقطه کور و کوران هوا بوجود نیاید .

2- تهویه طولی : در این روش دریچه های ورود هوا در انتهای یک طرف سالن در منتهی الیه دیوارهای طولی و هواکشها در انتهای دیگر سالن در منتهی الیه دیوارهای طولی قرار دارند این نوع تهویه در سالنهای با طول کمتر از 60 متر قابل اجرا است چنانچه طول سالن بیشتر باشدمی توان دریچه های ورود هوا را در دو انتهای سالن و هواکش ها را در وسط سالن و یا برعکس نصب کرد در هر حال فاصله هواکش ها و هواده ها نباید بیش از 60 متر باشد اگر طول سالن بیشتر باشد ضروری است هواکش ها و هواده ها با فاصله ذکر شده در چند قسمت نصب شوند .

3- تهویه سقفی : در این روش می توان دریچه های ورود یا خروج هوا را در سقف و دیوارها در نظر گرفت این نوع تهویه برای منطقه های بسیار سرد یا بسیار گرم ویا سالن های با عرض بیشتر از 12 متر مناسب است در منطقه های گرمسیر باید هواکش ها در سقف در نظر گرفت تا هوای گرم سقف را به علت سبکی به قسمت بالا صعود میکند براثر واکنش  هواکش ها بر روی طیور جریان پیدا کند .

4- تهویه فن جت : میتوان کانال هایی به نام فن جت در ارتفاع 30 سانتی متری از سقف در مرکز سالن نصب کرد و این کانال ها معمولا از پلاستیک یا ورقه آهن گالوانیزه به شکل استوانه و به قطر 50 تا 100 سانتی متر ساخته می شوند و دارای سوراخ هایی به قطر 5 تا 20 سانتی متر در اطراف بدنه هستند انتهای این کانال بسته و در ابتدای آن یک فن قوی

هوا را به شدت به داخل کانال هدایت می کند تا هوای دمیده شده از سوراخ های کانال به طرف کف سالن خارج شود و باعث جریان هوای گرم زیر سقف مرغداری به طرف پایین شود مزیت روش بالا این است که هوای ورودی در صورت لزوم گرم ، سرد ، ضدعفونی یا مرطوب می شود و تهویه در کل سالن به صورت یکنواخت صورت می گیرد.



لینک کانال

https://telegram.me/Animalscience2015

پیامبر اکرم(ص):

«‌هرکس شب قدر را با ‌ایمان و محاسبه بیدار ماند

تمام گناهان گذشته و آینده­اش بخشیده میشود»

انواع آبخوری در سالن های پرورش طیور 👇👇👇👇👇

● آبخوریهای دستی کله قندی 
برای جوجه های جوان از این نوع آبخوریها استفاده می شود که توسط کارگر قابل کنترل بوده و کلیه عملیات پر کردن ، خالی کردن ، شستشو و ضد عفونی آنها توسط نیروی کارگر انجام می گیرد . نمونه این آبخوریها ، آبخوریهای کله قندی است که به اسانی آب در اختیار جوجه قرار می گیرد . برای اینکه این عمل بهتر انجام گیرد ، باید داخل حصار و اطراف مادر مصنوعی ، تعدادی آبخوری کوچک از این نوع قرار داده شود . 
حداقل ظرفیت آبخوریهای کله قندی دو لیتر و حداکثر ۴ لیتر است ؛ ولی باید توجه داشت که از نظر مدیریتی استفاده از تعداد زیاد تر آبخوری کوچک بهتر از تعداد کم آبخوری بزرگ است

. 
● آبخوری های دستی ناودانی 
این آبخوری ها که بیشتر در سیستم پرورش مرغ تخمگذار در قفس مورد استفاده قرار می گیرد ، به طوری سرتاسری در جلو قفس نصب شده و مقطع آن به صورت u و v می باشد . جنس آن از آهن سفید ، یا آلومینیوم و یا پلاستیک بوده و معمولا به تانکر آب و یا سیستم لوله کشی وصل است . در این نوع آبخوری ، آب تازه همیشه به طیور ملایم جریان داشته و اب اضافی از دریچه ای در انتهای آن سرازیر می شود . 
در این روش مصرف اب زیاد است و همچنین مرتبا باید آبخوری ضد عفونی و شستشو شود . ضمنا خطرات ناشی از قطع آب نیز عیب دیگر این نوع آبخوریهاست که از این نظر نیاز به پیش بینی هایی در این خصوص می باشد . 
چنانچه از این نوع آبخوری در سیستم بستر استفاده شود ، جهت جلوگیری از ورود طیور به داخل ظرف آب ، بر روی هر ناودان یک میله گردان نیز نصب می شود . 


● آبخوریهای اتوماتیک قطره ای (نیپل) 
این سیستم به طور وسیعی در روش قفسهای اتوماتیک مورد استفاده قرار گرفته و کاملاً بهداشتی بوده و احتیاج به ضد عفونی مکرر ندارد . به علاوه از نظر صرفه جویی در مصرف آب بسیار مناسب می باشد . در این سیستم جریان آب از لوله می گذرد و در کنار هر قفس ۲ تا ۳ سرپوش (سوپاپ یا والو) مخصوص تعبیه شده است که آب به صورت قطره قطره از آن خارج می شود . طیور نیز با نوک زدن متناوب با این سوپاپ ها ، موجب می شوند که آب از دهانه سوپاپ ، به طرف پایین جریان پیدا کند . این نوع ابخوریها برای جوجه های قبل از سن یک هفتگی قابل استفاده نیست . 

https://telegram.me/Animalscience2015

● آبخوریهای اتوماتیک سیفونی یا پلاسون 
این آبخوریها از یک قسمت مدور و یک بشقاب تشکیل شده است . جنس آنها اغلب از پلاستیک و دارای دستگاه تنظیم بوده و به وسیله لوله ای نازک به لوله اصلی جریان آب که از زیر سقف می گذرد وصل و آویزان گردیده است. هنگامی که میزان آب آبخوری از حد معینی کاهش یابد ، به علت سبکی ، فنر متصل به آن بالا رفته و شیر تنظیم باز می شود و آب به داخل آبخوری جریان می یابد . و زمانی که میزان آب به حد معینی (لازم) رسید، دوباره به علت سنگین شدن آبخوری فنر به پایین کشیده شده و شیر تنظیم بسته می شود ؛ بدین ترتیب ، همیشه به مقدار کافی آب تمیز و خنک در اختیار مرغها قرار می گیرد . ارتفاع ابخوری را با توجه به سن مرغها می توان کم یا زیاد نمود . 
استفاده از این آبخوریها معمولا بهداشتی تر بوده و در مصرف آب نیز تا حدی صرفه جویی می شود ؛ ولی این کار در مقایسه با انواع دیگر آبخوری نیاز به سرمایه گذاری بیشتری دارد . باید توجه داشت که ابخوریها را نباید مستقیما به جریان آب (آب شهر یا آب چاه) وصل نمود . زیرا در صورت قطع جریان آب ، لطمه بزرگی به مرغها وارد می شود . 
از سوی دیگر در نقاط سردسیر ، خطر یخ زدگی لوله های آب وجود دارد ؛ از این رو شایسته است برای هر سالن یک منبع ذخیره آب (جداگانه) نصب و جریان آب مورد نیاز سالن به منبع مذکور وصل شود که برای این منظور می توان از بشکه های معمولی و یا تانکهای کوچک استفاده نمود . 
همچنین هنگام دادن دارو نیز می توان مقدار معینی از دارو را در آب مخزن حل نموده ، به داخل آبخوریهای سالن هدایت نمود . یک فایده دیگر استفاده از این بشکه ها ، گرم نگهداشتن آب در فصل سرماست تا از این طریق حداقل دمای آب ، یعنی ۱۲ درجه سانتی گراد به خوبی تامین شود . 


● آبخوریهای اتوماتیک فنجانی 
آبخوریهای کوچکی هستند که ۵ تا ۱۵ سانتی متر قطر و ۵/۲ تا ۶/۷ سانتی متر عمق دارند و بر اساس روشی که آب در داخل آنها وارد می شود ، به انواع مختلف زیر تقسیم می شوند : 

۱) نوع معلق – یک فنجان نسبتا بزرگی به انتهای یک لوله عمودی یا لوله خرطومی متصل است و در داخل فنجان سوپاپی قرار دارد که بر اساس وزن آب داخل فنجان باز و بسته می شود . 

۲) نوع ماشه ای – معمولا فنجانها در قسمت بالای یک لوله افقی در طول سالن قرار دارند و سوپاپی در قسمت پایین فنجان تعبیه شده است که توسط ماشه ای باز و بسته می شود . ماشه توسط خود مرغ عمل می کند و فنجان این نوع آبخوری بسیار کوچک است . همچنین لوله افقی را می توان بالا و پایین کشید ؛ از این رو بر اساس سن جوجه ارتفاع آن تغییرمی یابد 

بیماری های طیور 👇👇👇👇👇

مروری بر سالمونلوز طیور

سالمونلوز به بیماری ناشی از باکتریهای جنس سالمونلا اطلاق می شود . سالمونلاها باکتریهای گرم منفی ، غیرهاگزا و اغلبتاژکدار می باشند که بر اساس تاژکدار بودن یا نبودن به دو گروه عمده تقسیم می شوند:

1) سالمونلاهای بدون تاژک( غیر متحرک): میزبان اختصاصی این اجرام، طیور می باشند. طیف میزبانی این گروه محدود است و بندرت برای انسان و سایر حیوانات بیماریزا هستند. این گروه شامل سالمونلا پلوروم و گالیناروم می باشند که بترتیب عامل بیماریهای پلوروم ( اسهال سفید جوجه ها) و تیفوﺌید مرغان هستند.

2) سالمونلاهای تاژکدار( متحرک): ازویژگیهای مهم آن می توان به تنوع زیاد ، پراکندگی وسیع، عدم اختصاصی بودن نسبت به میزبانی خاص ، اهمیت زیاد از لحاظ بهداشت عمومی، بیماریزایی برای انسان، طیور و سایر حیوانات اشاره نمود وبه سالمونلاهای پاراتیفوﺌیدی هم معروف هستند که از مهمترین آنها سالمونلا تیفی موریوم و انتریتیدیس می باشند.

بیماری پلوروم و تیفوﺌید مرغان:

میزبانهای اصلی این دو بیماری ماکیان ( مرغ و خروس)هستند. ولی پرندگانی نظیر بلدرچین، قرقاول، بوقلمون، مرغابی، کبوتر ، گنجشک، طوطی، قناری، کلاغ و... نسبت به عفونت حساس می باشند . این باکتریها از پرندگان به ظاهر سالم نیز جدا شده است .

در میان پستانداران موش ، گربه، راسو، خرگوش، گاو، سگ و روباه از جمله حیوانات حامل یا مخزن به شمار می روند.

سن ابتلا

 مرگ و میر ناشی از بیماری پلوروم در2 الی 3 هفته اول زندگی طیور رخ می دهد. جوجه ها و پولت ها نسبت به سالمونلا پلوروم و گالیناروم حساس هستند در حالیکه در مورد طیور مسن تر سالمونلا گالیناروم حاﺌز اهمیت است. طیور نژاد سبک نظیر لگهورن مقاومت ترند و پرندگان ماده از اهمیت بیشتری در انتشارعفونت برخوردار هستند.

انتقال بیماری

مهمترین عامل انتقال بیماریهای پلوروم و تیفوﺌید مرغان، طیورحامل هستند که با استقرار باکتری در تخمدان و تولید تخم مرغهای آلوده ، عفونت را به نسلهای بعدی منتقل می کنند ( انتقال عمودی) در یک پرنده آلوده تا 33 درصد تخم مرغهای تولید شده می توانند حامل باکتری سالمونلا باشند. آلوده شدن تخم مرغها از طریق تماس پوسته با مواد یا سطوح آلوده و نفوذ باکتری بداخل تخم مرغ نیز صورت می گیرد.
کانیبالیسم ، خوردن تخم مرغهای عفونی، نوک زدن به بستر آلوده ، مصرف دان یا آب آلوده ،افراد بازدید کننده ، حشرات بویژه سوسکها و مگسها که بصورت حامل مکانیکی و نیز از طریق تولید نسلهای آلوده سببانتشار این باکتری می شوند، کارگران ( چکمه- لباس-دستکش)، کارتن حمل جوجه ها ، مدفوع پرندگان حامل یا بیمار از عواملانتشار عفونت محسوب می شوند.

عوامل این بیماریها به مدت 121 روز در مدفوع موش ، 11 روز در مدفوع پرنده ، 31 تا 35 روز روی پوسته تخم مرغ ، 9ماه در خاک مرطوب و مدفوع انسان ، 18 ماه در بستر و 16 ماه در جیره طیورقادر به ادامه حیات است.

https://telegram.me/Animalscience2015

نشانه های بالینی
در جوجه ها: مرگ جنین در داخل تخم مرغ یا ظرف مدت کوتاهی پس از خروج از تخم مرغ ( آلوده بودن تخم مرغها)- ضعف – کم اشتهایی- کندی رشد و رشد نا متناسب با سن- خواب آلودگی- چسبیدن مواد گچی اطراف مخرج- پرهای کثیف و بالهای آویزان- تورم کف پا و مفاصل ( بویژه مفاصل خرگوشی و آرنج)- کوری و اشکال تنفسی

در طیور بالغ و یا در حال رشد: کاهش ناگهانی مصرف دان - پرهای ژولیده- تاج چروکیده و رنگ پریده – کاهش تولیدتخم مرغ- کاهش قابلیت باروری و جوجه درآوری – افزایش دمای بدن به میزان 1 تا 3 درجه سانتیگراد در طی 2 تا 3 روز بعد از عفونت – بی اشتهایی- اسهال و دهیدراتاسیون

تلفات و واگیری

 با توجه به سن، نژاد گله ، تغذیه ، مدیریت و حضور همزمان سایر بیماریها، میزان تلفات و واگیری متغیر است. در بیماری پلوروم الگوی خاصی برای تلفات نمی توان تعیین کرد بطوریکه از صفر تا 100 درصد در نوسان می باشد. برای مثال در برخی موارد جوجه ها طی 5 الی 10 روز اول زندگی هیچگونه علاﺌمی از خود نشان نداده ولی بیماری طی 7 تا 10 روز بعد بروز می نماید و تلفات ظرف 3 هفته به حداکثر خواهد رسید اما در بیماریتیفوﺌید مرغان تلفات 10 تا 93 درصد و میزان واگیری بیشتر از مرگ و میر است

https://telegram.me/Animalscience2015

علايم كالبد گشايي
در جوجه ها: تورم کبد، طحال و کلیه- کبد رنگ پریده ودارای لکه های خاکستری به قطر 2 تا 3 میلیمتر - غیر طبیعی بودن محتویات کیسه زرده- علاﺌم تنفسی- مشاهده علاﺌم آسیت- دانه های سفید یا خاکستری رنگ روی ریه ها – دانه های سفید رنگ روی عضلات سنگدان ، دیواره سکوم و عضله قلب- تجمع مایعات در حفره قدامی چشم و افزایش ضخامت روده ها
در طیور بالغ::فولیکولهای رنگ پریده و بد شکل تخمدانی – پری هپاتیت ( شکل گیری یک لایه زرد رنگ روی کبد) – پری کاردیت ( التهاب بافت همبند اطراف قلب) و پری تونیت



تشخیص تفریقی
ضایعات ریوی ذکر شده مشابه آسپرژیلوس است
تورم مفاصل درعفونت با مایکو پلاسما سینوویه، پاستورلا مولتی سیدا، استافیلوکوکوس اورﺌوس نیز قابل رویت است.
 برجستگیهای سفید رنگ روی قلب مشابه ضایعات ایجاد شده در بیماری مارک است.
ضایعات تخمدانی مشابه درعفونتهای باکتریایی نظیر استافیلوکوکوزیس و عفونت با کلی فرمها مشاهده می شود.
https://telegram.me/Animalscience2015

عفونتهای پاراتیفوﺌیدی ( عفونتهای ناشی از سالمونلاهای تاژکدار متحرک)

میزبانهای عوامل انتقال عفونتهای ناشی از سالمونلا انتریتیدیس و تیفی موریوم بعنوان یک بیماری مشترک ( زﺌونوز) مطرح هستند و طیف میزبانی آنها علاوه بر در برگرفتن میزبانهای سالمونلاهای غیر متحرک ، شامل حشرات ( سوسکها ، مگس ها ، جربها و ...) و انسانها (بطور معمول) نیز می باشند.

ارتباط تنگاتنگی میان حیوانات میزبان وجود دارد مثلا موش با خوردن زباله ، حشرات یا سایر مواد آلوده عفونی می شود در صورتیکه موش توسط گربه شکار شود گربه نیز عفونی خواهد شد. ذرات معلق هوا ، کرک پرها، پوسته تخم مرغهای آلوده ، تماس جوجه ها در هچری و نفوذ باکتری داخل تخم مرغ ( انتقال عمودی) ازعوامل انتقال و گسترش عفونت می باشند.

نشانه های بالینی
عفونت با سالمونلا پاراتیفی در جوجه ها بیماریزا است و در تخم مرغهای آلوده سبب مرگ جنین یا جوجه های چند روزه می شود ، تلفات کمتر از 20 درصد است و علاﺌم بندرت در پرندگان بالای سن 4 هفته و نشانیهای بالینی بطور معمول قبل ازسن 2 هفتگی مشاهده می شود و عمده تلفات و واگیری درهمین دوره به وقوع می پیوندد.علاﺌم درشکل حاد مشابه بیماری پلوروم و تیفوﺌید مرغان است ولی بطور معمول نشانه های عمومی ( بی حالی ، بی اشتهایی، لاغری و ...) هستند. گله های جوان بدلیل شکل نگرفتن فلور طبیعی دستگاه گوارش حساس ترند و با افزایش سن این مشکل حل خواهد شد.

تشخیص

 قابل اعتماد ترین راه جدا سازی باکتری است ولی از روشهای سرولوژیک نظیر الیزا هم استفاده می شود.

https://telegram.me/Animalscience2015