کزاز علفی در گوسفند
@animalscience2015
کزاز علفی در اثر کاهش شدید منیزیم به ویژه در گله های مرتع حادث می شود.این بیماری بخصوص در ۴-۶ هفته ابتدای شیردهی به علت تولید شیر زیاد و کم بودن ذخایر منیزیم بدن و اغلب در میش های مسن و دوقلوزا دیده می شود.
اولین علامت شیوع این بیماری در گله مرگ ناگهانی یک یا چند میش است. عواملی نظیر تنش حاصل از فعالیت ٬ حمل و نقل٬ حضور سگ ها و افراد ناشناس و تغییر ناگهانی جیره بروز کزاز علفی را تشدید می کند. علائم این بیماری شامل کاهش اشتها٬ عصبی بودن٬ تلو تلو خوردن سریع٬ لرزش به ویژه در ماهیچه های صورت ٬ وجود کف در دهان ٬ جاری شدن بزاق زیاد و سرانجام مرگ است. در کالبد گشایی بره های پرواری٬ کلسیمی شدن بافت های نرم(نظیر کبد و کلیه) مشاهده می شود.
برای پیشگیری از کمبود منیزیم باید علل کاهش سطوح منیزیم بدن مورد توجه قرار گیرد. این کاهش ممکن است به علت کاهش منیزیم جیره و یا کاهش جذب آن توسط عوامل دیگر باشد.
احتمالا مهمترین علت بروز بیماری مربوط به زیاد بودن پروتئین جیره غذا٬ کم بودن مواد فیبری جیره کم بودن ماده خشک علوفه های جوان است. از مکمل های دارای مقادیر زیاد پتاسیم نباید در مراتع و چراگاه ها (بخصوص در هنگام بهار استفاده کرد٬ زیرا مقادیر زیاد پتاسیم علاوه بر کاهش مقدار منیزیم علف مرتع٬ سبب کاهش جذب و مصرف منیزیم علوفه نیز می شود.
@Animalscience2015
@animalscience2015
کزاز علفی در اثر کاهش شدید منیزیم به ویژه در گله های مرتع حادث می شود.این بیماری بخصوص در ۴-۶ هفته ابتدای شیردهی به علت تولید شیر زیاد و کم بودن ذخایر منیزیم بدن و اغلب در میش های مسن و دوقلوزا دیده می شود.
اولین علامت شیوع این بیماری در گله مرگ ناگهانی یک یا چند میش است. عواملی نظیر تنش حاصل از فعالیت ٬ حمل و نقل٬ حضور سگ ها و افراد ناشناس و تغییر ناگهانی جیره بروز کزاز علفی را تشدید می کند. علائم این بیماری شامل کاهش اشتها٬ عصبی بودن٬ تلو تلو خوردن سریع٬ لرزش به ویژه در ماهیچه های صورت ٬ وجود کف در دهان ٬ جاری شدن بزاق زیاد و سرانجام مرگ است. در کالبد گشایی بره های پرواری٬ کلسیمی شدن بافت های نرم(نظیر کبد و کلیه) مشاهده می شود.
برای پیشگیری از کمبود منیزیم باید علل کاهش سطوح منیزیم بدن مورد توجه قرار گیرد. این کاهش ممکن است به علت کاهش منیزیم جیره و یا کاهش جذب آن توسط عوامل دیگر باشد.
احتمالا مهمترین علت بروز بیماری مربوط به زیاد بودن پروتئین جیره غذا٬ کم بودن مواد فیبری جیره کم بودن ماده خشک علوفه های جوان است. از مکمل های دارای مقادیر زیاد پتاسیم نباید در مراتع و چراگاه ها (بخصوص در هنگام بهار استفاده کرد٬ زیرا مقادیر زیاد پتاسیم علاوه بر کاهش مقدار منیزیم علف مرتع٬ سبب کاهش جذب و مصرف منیزیم علوفه نیز می شود.
@Animalscience2015
بیماری مشمشه در دام
@Animalscience2015
مشمشه یکی از قدیمی ترین بیماریهای عفونی واگیر دار و قابل انتقال بین حیوانات و انسان است. بیشتــر تک سمیان (اسـب، الاغ و قاطر ) به این بیماری حساس بوده و ابتلاء به مشمشه می تواند منجر به مرگ آنها شود.
عامـل ایـن بیمـاری، باکتـــری بورخولــدریا مالئی (mallei Burkholderia(است که سابق بر این به عنوان پسودوموناس مالئی شناخته می شد.
بیماری مشمشه از چه زمانی وجود داشته است ؟
مشمشه از دوران هــای قدیم شناخته شده و از زمان توصیف آن توسط بقراط تحت عنوان بیمـاری وخیم اسب سـانان همیـشه به عنوان یکی از مهمترین بیماریهای تک سمیان مطرح بوده است . تا قبل از انقلاب صنعتی که از تک سمیان به عنوان وسـایل ترابری و باربری استفاده می شد و اسب و قاطر جایگاه ویژه ای در قوای نظامی داشتند، مشمشه از شیوع بالا و اهمیـت وافـری برخوردار بود. طوریکه در گذشته دور علاوه بر موارد فراوان وقوع طبیعـی بیمـاری درتـک سـمیان و انـسان، از بـاکتری عامـل مشمشه به عنوان سلاح میکروبی در جنگ های جهانی نیز استفاده شده است. از قدیم الایام مشمشه بـه عنـوان بیمـاری مهـم مشترک بین انسان و دام در دامپزشکان و تیمارگران اسب سانان دیده می شد. اما در سالهای اخیر با اجرای برنامه هـای کنتـرل و ریشه کنی این بیماری در حیوانات توسط دامپزشکی کشورها، میزان شیوع جهانی آن در حیوانات به مقدار زیادی کاهش یافته و موارد نادری از بیماری در انسانها گزارش شده است
@Animalscience2015
@Animalscience2015
مشمشه یکی از قدیمی ترین بیماریهای عفونی واگیر دار و قابل انتقال بین حیوانات و انسان است. بیشتــر تک سمیان (اسـب، الاغ و قاطر ) به این بیماری حساس بوده و ابتلاء به مشمشه می تواند منجر به مرگ آنها شود.
عامـل ایـن بیمـاری، باکتـــری بورخولــدریا مالئی (mallei Burkholderia(است که سابق بر این به عنوان پسودوموناس مالئی شناخته می شد.
بیماری مشمشه از چه زمانی وجود داشته است ؟
مشمشه از دوران هــای قدیم شناخته شده و از زمان توصیف آن توسط بقراط تحت عنوان بیمـاری وخیم اسب سـانان همیـشه به عنوان یکی از مهمترین بیماریهای تک سمیان مطرح بوده است . تا قبل از انقلاب صنعتی که از تک سمیان به عنوان وسـایل ترابری و باربری استفاده می شد و اسب و قاطر جایگاه ویژه ای در قوای نظامی داشتند، مشمشه از شیوع بالا و اهمیـت وافـری برخوردار بود. طوریکه در گذشته دور علاوه بر موارد فراوان وقوع طبیعـی بیمـاری درتـک سـمیان و انـسان، از بـاکتری عامـل مشمشه به عنوان سلاح میکروبی در جنگ های جهانی نیز استفاده شده است. از قدیم الایام مشمشه بـه عنـوان بیمـاری مهـم مشترک بین انسان و دام در دامپزشکان و تیمارگران اسب سانان دیده می شد. اما در سالهای اخیر با اجرای برنامه هـای کنتـرل و ریشه کنی این بیماری در حیوانات توسط دامپزشکی کشورها، میزان شیوع جهانی آن در حیوانات به مقدار زیادی کاهش یافته و موارد نادری از بیماری در انسانها گزارش شده است
@Animalscience2015
نشانه های بالینی بیماری مشمشه
@Animalscience2015
بطور کلی مشمشه به سه شکل بالینی شامل: شکل پوستی (بیماری فارسی یا سراجه با بروز ندول ها و قرحه های پوستی)، شکل نازال (درگیری قسمت بالائی دستگاه تنفسی و بروز زخم های بینی) و شکل ریوی (ابتلاء قسمت پائینی دستگاه تنفسی) در حیوانات دیده می شود.
روند بیماری در تک سمیان می تواند به سه شکل حاد با علائم شدید تنفسی، تورم عقده های لنفاوی و طناب لنفی؛ شکل مزمن با علائم بیماری در پوست و بینی، شکل مخفی (بدون علائم بالینی و تنها ابتلاء ریه ها) بروز کند. شکل حــاد بیماری بیشتر در الاغ و قاطـــر اتفاق می افتد و نشانه های آن اغلب شامل تب بالا و علائم تنفسی است. در اسب معمولاً بیماری به شکل مزمن بوده و حیوانات آلوده می توانند چندین سال زنده بمانند. شکل دماغی و ریوی مشمشه اغلب بصورت حاد بوده اما شکل پوستی مشمشه (فارسی) روند مزمن دارد.
بروز دانه (ندول) هـا و زخم هـا در بینی موجب ترشحـات زرد چسبناک از مجاری بینی گردیده و جای زخم ستاره ای شکل پس از بهبود زخم ها باقی می مانند. با ایجاد ندول های ریوی شاهد سرفه افزاینده در حیوان مبتلا بوده و حیوان هر روز ضعیف تر می شود. عروق لنفاوی در شکل پوستی مشمشه درشت و طنابی شکل گردیده و در امتداد آنها ندول های آبسه ای ایجاد شده که به مرور زمان قرحه ای شده و چرک زرد از آنها خارج می گردد. معمولا ندول های آبسه ای در احشاء داخلی حیوان مبتلا از جمله کبد و طحال نیز ایجاد می شوند که باعث لاغری و مرگ حیوان می گردند. مشمشه در انسان می تواند به اشکال بالینی موضعی، ریوی، سپتی سمی، منتشر و مزمن ظهور کند و ممکن است شـکلی از بیماری به اشکال دیگر آن پیشرفت کند .
نشانه های عمومی متداول بیماری عبارت است از تب، لرز ، سردرد شدید، بیقراری، کسالت، دردهای عضلانی، سرگیجه، تهوع، استفراغ، اسهال، تنفس سریع و تعریق . امکان بروز دانه ها و بثورات جلدی و سر باز کردن آنها در هر نقطه از بدن بیمار وجود دارد . انتشار عفونت به اندام های داخلی موجب بروز آبسه هایی در اندامهای مختلف بدن می گردد.
@Animalscience2015
@Animalscience2015
بطور کلی مشمشه به سه شکل بالینی شامل: شکل پوستی (بیماری فارسی یا سراجه با بروز ندول ها و قرحه های پوستی)، شکل نازال (درگیری قسمت بالائی دستگاه تنفسی و بروز زخم های بینی) و شکل ریوی (ابتلاء قسمت پائینی دستگاه تنفسی) در حیوانات دیده می شود.
روند بیماری در تک سمیان می تواند به سه شکل حاد با علائم شدید تنفسی، تورم عقده های لنفاوی و طناب لنفی؛ شکل مزمن با علائم بیماری در پوست و بینی، شکل مخفی (بدون علائم بالینی و تنها ابتلاء ریه ها) بروز کند. شکل حــاد بیماری بیشتر در الاغ و قاطـــر اتفاق می افتد و نشانه های آن اغلب شامل تب بالا و علائم تنفسی است. در اسب معمولاً بیماری به شکل مزمن بوده و حیوانات آلوده می توانند چندین سال زنده بمانند. شکل دماغی و ریوی مشمشه اغلب بصورت حاد بوده اما شکل پوستی مشمشه (فارسی) روند مزمن دارد.
بروز دانه (ندول) هـا و زخم هـا در بینی موجب ترشحـات زرد چسبناک از مجاری بینی گردیده و جای زخم ستاره ای شکل پس از بهبود زخم ها باقی می مانند. با ایجاد ندول های ریوی شاهد سرفه افزاینده در حیوان مبتلا بوده و حیوان هر روز ضعیف تر می شود. عروق لنفاوی در شکل پوستی مشمشه درشت و طنابی شکل گردیده و در امتداد آنها ندول های آبسه ای ایجاد شده که به مرور زمان قرحه ای شده و چرک زرد از آنها خارج می گردد. معمولا ندول های آبسه ای در احشاء داخلی حیوان مبتلا از جمله کبد و طحال نیز ایجاد می شوند که باعث لاغری و مرگ حیوان می گردند. مشمشه در انسان می تواند به اشکال بالینی موضعی، ریوی، سپتی سمی، منتشر و مزمن ظهور کند و ممکن است شـکلی از بیماری به اشکال دیگر آن پیشرفت کند .
نشانه های عمومی متداول بیماری عبارت است از تب، لرز ، سردرد شدید، بیقراری، کسالت، دردهای عضلانی، سرگیجه، تهوع، استفراغ، اسهال، تنفس سریع و تعریق . امکان بروز دانه ها و بثورات جلدی و سر باز کردن آنها در هر نقطه از بدن بیمار وجود دارد . انتشار عفونت به اندام های داخلی موجب بروز آبسه هایی در اندامهای مختلف بدن می گردد.
@Animalscience2015
بیماری تب برفکی در آستارا مشاهده نشد
@Animalscience2015
رئیس شبکه دامپزشکی آستارا گفت: با پایان یافتن مرحله دوم واکسیناسیون دام سنگین علیه بیماری تب برفکی در آستارا، کانونی از این بیماری در میان دام های این شهرستان مشاهده نشد.
بهرام پورضرب گفت: اجرای مرحله دوم طرح رایگان واکسیناسیون سراسری دام علیه بیماری تب برفکی حدود دو ماه در آستارا طول کشید.
وی با اشاره به اینکه در این طرح دامداران روستاهای بخش مرکزی و لوندویل نهایت همکاری را با عوامل شبکه دامپزشکی نشان دادند، افزود: از اول مهر ماه تا پایان آبان ماه امسال در قالب این طرح دو هزار و ۶۵۰ راس از جمعیت دامی شامل گاو و گوساله توسط پنج نفر از همکاران واکسینه شدند.
وی با اشاره به اینکه گاو، گاو میش، گوسفند، بز، خوک، گوزن و آهو به بیماری تب برفکی حساس هستند، افزود: کنترل بیماری منوط به واکسیناسیون، مراقبت شدید نقل و انتقال، قرنطینه کردن حیوانات مبتلا و اعمال محدودیت در خرید و فروش دام است.
به گفته پورضرب در مرحله نخست طرح واکسیناسیون دام سنگین علیه بیماری تب برفکی هفت هزار و ۴۶۸ راس دام در آستارا واکسینه شدند.
تب برفکی بیماری عفونی، بسیار مسری و گاهی کشنده است و بعنوان طاعون صنعت دامداری موجب بیمار شدن حیوانات زوج سم نظیر گاو اهلی و اعضای خانواده گاوسانان می شود.
آستارا در غرب استان گیلان قرار دارد و دامداران این شهرستان ۱۸ هزار و ۵۰۰ راس گاو و گوساله و ۱۶ هزار راس گوسفند و بز را به روش های سنتی و نیمه سنتی نگهداری می کنند.
@Animalscience2015
@Animalscience2015
رئیس شبکه دامپزشکی آستارا گفت: با پایان یافتن مرحله دوم واکسیناسیون دام سنگین علیه بیماری تب برفکی در آستارا، کانونی از این بیماری در میان دام های این شهرستان مشاهده نشد.
بهرام پورضرب گفت: اجرای مرحله دوم طرح رایگان واکسیناسیون سراسری دام علیه بیماری تب برفکی حدود دو ماه در آستارا طول کشید.
وی با اشاره به اینکه در این طرح دامداران روستاهای بخش مرکزی و لوندویل نهایت همکاری را با عوامل شبکه دامپزشکی نشان دادند، افزود: از اول مهر ماه تا پایان آبان ماه امسال در قالب این طرح دو هزار و ۶۵۰ راس از جمعیت دامی شامل گاو و گوساله توسط پنج نفر از همکاران واکسینه شدند.
وی با اشاره به اینکه گاو، گاو میش، گوسفند، بز، خوک، گوزن و آهو به بیماری تب برفکی حساس هستند، افزود: کنترل بیماری منوط به واکسیناسیون، مراقبت شدید نقل و انتقال، قرنطینه کردن حیوانات مبتلا و اعمال محدودیت در خرید و فروش دام است.
به گفته پورضرب در مرحله نخست طرح واکسیناسیون دام سنگین علیه بیماری تب برفکی هفت هزار و ۴۶۸ راس دام در آستارا واکسینه شدند.
تب برفکی بیماری عفونی، بسیار مسری و گاهی کشنده است و بعنوان طاعون صنعت دامداری موجب بیمار شدن حیوانات زوج سم نظیر گاو اهلی و اعضای خانواده گاوسانان می شود.
آستارا در غرب استان گیلان قرار دارد و دامداران این شهرستان ۱۸ هزار و ۵۰۰ راس گاو و گوساله و ۱۶ هزار راس گوسفند و بز را به روش های سنتی و نیمه سنتی نگهداری می کنند.
@Animalscience2015
#پرواربندی #کنسانتره ای #بره و #بزغاله #زود از #شیر گرفته شده
@animalscience2015
در این روش طول دوره ی شیرخوارگی حدود ۸-۶ هفته است .در این مدت نیز بره و بزغاله به مصرف مواد خوراکی با کیفیت خوب عادت داده می شوند.
سپس بره بزغاله ی زود از شیر گرفته شده با جیره های متعادل پروار می گردد. وزن بره ها در شروع تغذیه حدود ۲۵-۱۸ کیلوگرم و وزن بزغاله ها حدود ۱۲-۱۰ کیلوگرم می باشد .در این روش وزن نهایی بره ها حدود ۵۰-۴۲ کیلوگرم و بزغاله ها حدود ۲۵-۲۰ کیلوگرم بوده و طول مدت پروار بندی حدود ۱۲۰ روز می باشد .
در روش زود از شیر گیری ،بره و بزغاله باید تا سن دو هفتگی همراه با مادر نگهداری شوند .درابتدا هفته سوم بره و بزغاله تا سن دو هفتگی همراه با مادر نگهداری شوند .در ابتدا هفته سوم بره و بزغاله روزی دوبار و هر دفعه حدود سه ساعت از مادر جدا شوند و در محل مخصوص بره و بزغاله قرار بگیرند .در این محل بره و بزغاله باید به تدریج با جیره های جانشین شونده شیر تغذیه شوند. از هفته سوم تا هفتم با روش اشاره شده به تدریج از زمان همراه بودن بره و بزغاله به طور کامل کاسته شود در روش زود از شیر گیری باید حداقل تا سن دو هفتگی بره و بزغاله همراه مادر تغذیه شوند.این عمل از این رو حائز اهمیت است که اولا بره و بزغاله قبل از این زمان قادر به مصرف مواد جایگزین شونده شیر نیست و ثانیا مادر قادر به شناسایی بره اش در گله باشد .مصرف شیر با جیره جایگزین شونده رابطه عکس دارد بنابراین عادت دادن هر چه زودتر بره سبب بهتر شدن نتیجه عمل می گردد .به خاطر آن که مصرف این جیره تحت تاثیر خوشخوراکی شکل و ترکیب یره است استفاده از مواد خوش خوراک نظیر کنجاله سویا و سبوس گندم در جیره بره و بزغاله مفید است .در بره و بزغاله ی شیرخوار رشد شکمبه ناچیز و بیشترین حجم معده را شیردان تشکیل میدهد.از آنجاییکه یکی از فاکتورهای مهم برای از شیرگیری و پرواربندی ،میزان رشد شکمبه است بنابراین مصرف خوراک جامد برای برآوردن این رشد ضروری است. برای جلوگیری از کاهش زیاد شکمبه و افزایش قدرت بافری جیره می توان از بافرهایی نظیر بی کربنات ،سدیم ،اکسید منیزیم و فیره استفاده کرد.
در این روش هر چه زودتر بره و بزغاله با مواد علوفه و کنسانتره تغذیه شوند مقرون به صرفه تر خواهد بود .به همین منظور در روزهای ابتدایی عادت دادن بره و بزغاله به جیره خشک ،مقداری شیرخشک روی آن میریزیم تا موجب جلب بره و بزغاله به مصرف کنسانتره شود. این دام ها پس از عادت کردن به مواد غذایی غیر مایع که معمولا مخلوط کنسانتره و علوفه خوب است کمتر نیاز به چرا در مرتع دارند .
@Animalscience2015
@animalscience2015
در این روش طول دوره ی شیرخوارگی حدود ۸-۶ هفته است .در این مدت نیز بره و بزغاله به مصرف مواد خوراکی با کیفیت خوب عادت داده می شوند.
سپس بره بزغاله ی زود از شیر گرفته شده با جیره های متعادل پروار می گردد. وزن بره ها در شروع تغذیه حدود ۲۵-۱۸ کیلوگرم و وزن بزغاله ها حدود ۱۲-۱۰ کیلوگرم می باشد .در این روش وزن نهایی بره ها حدود ۵۰-۴۲ کیلوگرم و بزغاله ها حدود ۲۵-۲۰ کیلوگرم بوده و طول مدت پروار بندی حدود ۱۲۰ روز می باشد .
در روش زود از شیر گیری ،بره و بزغاله باید تا سن دو هفتگی همراه با مادر نگهداری شوند .درابتدا هفته سوم بره و بزغاله تا سن دو هفتگی همراه با مادر نگهداری شوند .در ابتدا هفته سوم بره و بزغاله روزی دوبار و هر دفعه حدود سه ساعت از مادر جدا شوند و در محل مخصوص بره و بزغاله قرار بگیرند .در این محل بره و بزغاله باید به تدریج با جیره های جانشین شونده شیر تغذیه شوند. از هفته سوم تا هفتم با روش اشاره شده به تدریج از زمان همراه بودن بره و بزغاله به طور کامل کاسته شود در روش زود از شیر گیری باید حداقل تا سن دو هفتگی بره و بزغاله همراه مادر تغذیه شوند.این عمل از این رو حائز اهمیت است که اولا بره و بزغاله قبل از این زمان قادر به مصرف مواد جایگزین شونده شیر نیست و ثانیا مادر قادر به شناسایی بره اش در گله باشد .مصرف شیر با جیره جایگزین شونده رابطه عکس دارد بنابراین عادت دادن هر چه زودتر بره سبب بهتر شدن نتیجه عمل می گردد .به خاطر آن که مصرف این جیره تحت تاثیر خوشخوراکی شکل و ترکیب یره است استفاده از مواد خوش خوراک نظیر کنجاله سویا و سبوس گندم در جیره بره و بزغاله مفید است .در بره و بزغاله ی شیرخوار رشد شکمبه ناچیز و بیشترین حجم معده را شیردان تشکیل میدهد.از آنجاییکه یکی از فاکتورهای مهم برای از شیرگیری و پرواربندی ،میزان رشد شکمبه است بنابراین مصرف خوراک جامد برای برآوردن این رشد ضروری است. برای جلوگیری از کاهش زیاد شکمبه و افزایش قدرت بافری جیره می توان از بافرهایی نظیر بی کربنات ،سدیم ،اکسید منیزیم و فیره استفاده کرد.
در این روش هر چه زودتر بره و بزغاله با مواد علوفه و کنسانتره تغذیه شوند مقرون به صرفه تر خواهد بود .به همین منظور در روزهای ابتدایی عادت دادن بره و بزغاله به جیره خشک ،مقداری شیرخشک روی آن میریزیم تا موجب جلب بره و بزغاله به مصرف کنسانتره شود. این دام ها پس از عادت کردن به مواد غذایی غیر مایع که معمولا مخلوط کنسانتره و علوفه خوب است کمتر نیاز به چرا در مرتع دارند .
@Animalscience2015
✅#جمع آوری و #نگهداری #تخم در #گله #مولد ( part 1)
@animalscience2015
در هر فصل تخم گذاری و در نژاد های مختلف بوقلمون هر پرنده ماده بین 80 تا 100 تخم تولید می نماید. تولید تخم در سال اول بالاترین راندمان را دارد و سالانه حدود 20 درصد کاهش می یابد. وزن تخم بوقلمون بین 80 تا 100 گرم است و رنگ آن قهوه ای مایل به زرد همراه با لکه های قهوه ای است. هر بوقلمون ماده تقریبا در هر روز یک تخم تولید می کند. در پروش بوقلمون مولد باید هر چه زودتر تخم ها را از محل پرورش جمع آوری کرده و پس از ضدعفونی آن ها را در محل دیگری، نگهداری کرد. جمع آوری سریع تخم ها برای جلوگیری از دهیتراته شدن (از دست دادن آب) از طریق منافذ پوسته و جلوگیری از آلودگی ثانویه آن ها است که در نهایت باعث مرگ جنین می شود. بنابراین تخم ها باید سریعاً جمع آوری و ضد عفونی و در محیطی خنک، مرطوب و با تهویه مطلوب نگهداری شوند.
به صورت معمول تعداد دفعات جمع آوری تخم ها سه بار در روز است ولی چنان که هوا گرم باشد می باید این دفعات به 5 تا 10 بار در روز افزایش یابد.
@Animalscience2015
@animalscience2015
در هر فصل تخم گذاری و در نژاد های مختلف بوقلمون هر پرنده ماده بین 80 تا 100 تخم تولید می نماید. تولید تخم در سال اول بالاترین راندمان را دارد و سالانه حدود 20 درصد کاهش می یابد. وزن تخم بوقلمون بین 80 تا 100 گرم است و رنگ آن قهوه ای مایل به زرد همراه با لکه های قهوه ای است. هر بوقلمون ماده تقریبا در هر روز یک تخم تولید می کند. در پروش بوقلمون مولد باید هر چه زودتر تخم ها را از محل پرورش جمع آوری کرده و پس از ضدعفونی آن ها را در محل دیگری، نگهداری کرد. جمع آوری سریع تخم ها برای جلوگیری از دهیتراته شدن (از دست دادن آب) از طریق منافذ پوسته و جلوگیری از آلودگی ثانویه آن ها است که در نهایت باعث مرگ جنین می شود. بنابراین تخم ها باید سریعاً جمع آوری و ضد عفونی و در محیطی خنک، مرطوب و با تهویه مطلوب نگهداری شوند.
به صورت معمول تعداد دفعات جمع آوری تخم ها سه بار در روز است ولی چنان که هوا گرم باشد می باید این دفعات به 5 تا 10 بار در روز افزایش یابد.
@Animalscience2015
✅#جمعآوری و #نگهداری #تخم در #گله #مولد (part 2)
@aninalscience2015
نگهداری تخم ها قبل از جوجه کشی باید در فضایی کاملا بهداشتی، با تهویه مطلوب و در مکانی با دیوار ها و سقف عایق کاری شده باشد. در واحد های بزرگ، یک بخش مجزا برای ضدعفونی کردن تخم ها وجود دارد، و تخمها پس از ضدعفونی اولیه در انبار باقی می مانند و سپس به سالن جوجه کشی منتقل می شوند. نظافت تخم ها، خطر نفوذ میکروب ها از طریق پوسته تخم را کاهش می دهد. در سیستم بستر این احتمال بیشتر از سیستم پرورش در قفس می باشد. میکروب های موجود دربستر در شرایط مطلوب دما و رطوبت، بهتر رشد و تکثیر پیدا می کنند و احتمال آلودگی تخم بوقلمون افزایش می یابد. میکروب ها تکثیر یافته و عموماً باعث مرگ جنین شده یا درصد تولد جوجه ها را کاهش می دهند. بعضی اوقات نیز سبب ترکیدن تخم می شوند. برای جلوگیری از خطر آلوده شدن دیگر تخم ها نباید تخم ها را به تعداد زیاد روی هم گذاشت. از تخم های کثیف نباید برای جوجه کشی استفاده کرد.
قبل از قرار دادن تخم ها در داخل ماشین و همچنین 12 ساعت بعد از قرار دادن در ماشین باید آن ها را به روش ذیل ضدعفونی کرد. ابتدا تخم ها را در سبد ها یا در سینی های توری قرار می دهند به طوری که هوا بتواند به راحتی از میان آن ها بگذرد. سپس سبد ها و سینی ها را در سالن مخصوص قرار می دهند. برای تولید گاز فرمالدئی 20 سی سی فرمالین را به آرامی بر روی 10 گرم پرمنگنات (برای هر متر مکعب فضای سالن) می ریزند.
@Animalscience2015
@aninalscience2015
نگهداری تخم ها قبل از جوجه کشی باید در فضایی کاملا بهداشتی، با تهویه مطلوب و در مکانی با دیوار ها و سقف عایق کاری شده باشد. در واحد های بزرگ، یک بخش مجزا برای ضدعفونی کردن تخم ها وجود دارد، و تخمها پس از ضدعفونی اولیه در انبار باقی می مانند و سپس به سالن جوجه کشی منتقل می شوند. نظافت تخم ها، خطر نفوذ میکروب ها از طریق پوسته تخم را کاهش می دهد. در سیستم بستر این احتمال بیشتر از سیستم پرورش در قفس می باشد. میکروب های موجود دربستر در شرایط مطلوب دما و رطوبت، بهتر رشد و تکثیر پیدا می کنند و احتمال آلودگی تخم بوقلمون افزایش می یابد. میکروب ها تکثیر یافته و عموماً باعث مرگ جنین شده یا درصد تولد جوجه ها را کاهش می دهند. بعضی اوقات نیز سبب ترکیدن تخم می شوند. برای جلوگیری از خطر آلوده شدن دیگر تخم ها نباید تخم ها را به تعداد زیاد روی هم گذاشت. از تخم های کثیف نباید برای جوجه کشی استفاده کرد.
قبل از قرار دادن تخم ها در داخل ماشین و همچنین 12 ساعت بعد از قرار دادن در ماشین باید آن ها را به روش ذیل ضدعفونی کرد. ابتدا تخم ها را در سبد ها یا در سینی های توری قرار می دهند به طوری که هوا بتواند به راحتی از میان آن ها بگذرد. سپس سبد ها و سینی ها را در سالن مخصوص قرار می دهند. برای تولید گاز فرمالدئی 20 سی سی فرمالین را به آرامی بر روی 10 گرم پرمنگنات (برای هر متر مکعب فضای سالن) می ریزند.
@Animalscience2015