دود نیشکرهای سوخته هوای خوزستان را آلوده کرد

🔻چتر سیاه بر آسمان اهواز

| نادره وائلی‌زاده |

◇ آسمان اهواز بازهم «دودی» شده است. این‌بار اما دود غلیظ از خودسوزی‌های هورالعظیم نیست که بر برخی شهرهای خوزستان سایه انداخته، حالا سوزاندن مزارع نیشکر است که آسمان را تیره و تار کرده است.

آلودگی هوای خوزستان، از اوایل آبان‌ماه شروع شده و در روزهای اخیر شدت یافته است. بیشترین آلودگی در اهواز، مرکز این استان، گزارش شده است.

شرایط «ناسالم» هوا که از هفتۀ گذشته در اهواز تداوم داشته، در روزهای جمعه و شنبه افزایشی بوده و به شرایط «بسیار ناسالم» رسیده است.

از سوی دیگر تعطیل نشدن مدارس توسط کارگروه شرایط اضطرار آلودگی هوای خوزستان، نارضایتی بسیاری از شهروندان را به‌دنبال داشته است.

گزارش کامل را این‌جا بخوانید.

@payamema

◾مارکس، انگلس و اکولوژی

🖋️میشل لووی / ترجمه روژان مظفری

✔️ازمتن:

آنچه در نوشته‌های اولیه مارکس قابل توجه است طبیعت‌گرایی آشکار او، نگاهش به انسان به‌عنوان یک ساختار طبیعی و جزئی جدایی‌ناپذیر از جهان طبیعت است. مارکس در دست‌نوشته‌های خود در سال 1844 تاکید می کند که: «حیات جسمانی و معنوی انسان با طبیعت پیوند خورده است؛ چرا که انسان بخشی از طبیعت است». درست است که مارکس متفکری اومانیست است، اما کمونیسم را به‌عنوان نوعی از اومانیسم تعریف می‌کند که «همزمان یک طبیعت‌گرایی تام و تمام، و راه حل واقعی درگیری و کشمکش بین انسان و طبیعت است». به لطف از بین رفتن مالکیت خصوصی، جامعه بشری تبدیل به جامعه ای می‌شود که در آن «یگانگی کامل ذات انسان با طبیعت، رستاخیر واقعی طبیعت، طبیعت‌گرایی واقعی انسان و انسان‌گرایی واقعی طبیعت» اتفاق می‌افتد. این عبارات بطور مستقیم با مباحث زیست‌محیطی و تهدیدهای مربوط به آن سر و کار ندارد، اما منطق این نوع طبیعت‌گرایی به رویکردی اجازه بروز و ظهور می‌دهد که می‌گوید رابطه انسان با طبیعت رابطه‌ای یک‌طرفه نیست.

بسیاری از اکولوژیست‌ها مارکس و انگلس را به «تولیدگرایی» متهم می‌کنند. آیا این اتهام درست است؟ نه! تا آنجا که هیچکس به‌اندازه مارکس منطق سرمایه‌داری تولید را به دلیل تولید نفی نکرد؛ یعنی انباشت سرمایه، ثروت و کالاها، به مثابه هدف. ایده بنیادین اقتصاد سوسیالیستی- برخلاف کاریکاتورهای بورکراتیک‌ آن، ارزش مصرف تولید شده است؛ یعنی تولید کالاهایی که برای برآوردن نیازهای بشر ضروری است. علاوه بر این، اهمیت پیشرفت فنی نزد مارکس به معنی رشد نامحدود کالاها («داشتن») نیست، بلکه به معنای کاهش زمان کار روزانه و افزایش وقت آزاد («بودن») است. تضاد بین «داشتن» و «بودن» اغلب در کتاب مانیفست به بحث گذاشته شده است. در جلد سوم سرمایه، مارکس بر زمان آزاد به‌عنوان بنیان و اساس «پادشاهی آزادی» سوسیالیستی تاکید می‌کند. همانطور که بارکت با ادراک نشان داده است، تاکید مارکس بر خودسازی کمونیستی به معنای وقت آزاد جهت فعالیت‌های هنری، فعالیت‌های اروتیک یا فکری بر خلاف وسواس سرمایه‌داری جهت مصرف بیشتر و بیشتر کالاهای مادی، منجر به کاهش قاطع بر روی محیط زیست می‌شود.

روح کلی سرمایه‌داری که به سمت دستیابی به پول سوق پیدا کرده است، مغایر با نوعی از کشاورزی است که می‌بایست تمامی نیازهای دائمی زندگی مورد نیاز زنجیره‌ای از نسل‌های متوالی بشر را فراهم کند.

به گفته مارکس یک نمونه بارز از این تضاد، جنگل‌ها هستند که از مالکیت خصوصی در امان مانده است و تحت کنترل عمومی اداره می‌شود. مساله نابودی جنگل‌ها، در کنار فرسودگی خاک‌ها، نمونه اصلی بلایای زیست محیطی است که توسط مارکس و انگلس مورد بحث قرار گرفته است. این موضوع اغلب در کتاب سرمایه مورد بحث قرار گرفته است: مارکس می‌نویسد «کشاورزی و صنعت در نابودی جنگل‌ها چنان فعال بوده‌اند که هر کاری برای محافظت از آن‌ها انجام شود در مقایسه با ویرانی و نابودی آن ناچیز است». این دو پدیده یعنی تخریب جنگل‌ها و زمین بطور مستقیم با یکدیگر در ارتباطند. انگلس در عبارتی از کتاب دیالکتیک طبیعت از تخریب جنگل‌های کوبا توسط تولیدکنندگان بزرگ اسپانیایی قهوه و بیابان زایی حاصل از خاک به‌عنوان نمونه‌ای از نگرش کوتاه‌بینانه و غارتگرایانه نسبت به «شیوه‌های جاری تولید» و بی‌تفاوتی آن نسبت به پیامدهای مضر بلندمدت بر محیط زیست یاد می‌کند.

🖇️متن کامل⬅️ اینجا

#مارکس
#اکوسوسیالیسم

@Azegaar

🔻شناسایی بیش از ۶۰۰ ترکیب سمی در پلاستیک‌های بازیافتی

🔹 تحقیقات دانشمندان بر روی گرانول‌های پلاستیک بازیافت شده و جمع‌آوری شده از ۱۳ کشور نشان می‌دهد که صدها ماده شیمیایی سمی از جمله سموم آفت‌کش و داروها در آن‌ها وجود دارد. نتایج این مطالعه با مسئولیت دانشمندان دانشگاه «گوتنبرگ» منتشر شده است. به همین دلیل، دانشمندان پلاستیک‌های بازیافتی را برای اکثر مصارف نامناسب دانسته و آن را مانعی در مسیر ایجاد اقتصاد چرخشی می‌دانند.

🔹یک مطالعه که با مسئولیت آلمروت انجام شده و مجله Data in Brief نتایجش را منتشر کرده، نشان می‌دهد گرانول‌های پلاستیک بازیافتی از کارخانه‌های بازیافت ۱۳ کشور مختلف در آفریقا، آمریکای جنوبی، آسیا و اروپای شرقی حاوی صدها ماده شیمیایی از جمله تعداد زیادی سموم آفت‌کش بسیار سمی بودند. در مجموع ۴۹۱ ترکیب آلی در این گرانول‌ها شناسایی و اندازه‌گیری شد. همچنین ۱۷۰ ترکیب دیگر نیز به طور موقت شناسایی شدند. این ترکیبات شامل انواع مختلفی از سموم آفت‌کش، داروها، مواد شیمیایی صنعتی و افزودنی‌های پلاستیکی بودند

متن کامل این مقاله را اینجا بخوانید

@payamema

◾افزایش سن بازنشستگی؛ جمع کردنِ بحران به جایِ حل آن

🖋️ خسرو صادقی‌بروجنی

✔️ آن چه این روزها در مجلس شورای اسلامی تصویب شد و واکنش نیروی کار شاغل و بازنشسته کشور را برانگیخته نتیجه سال‌ها تبلیغ و توجیهِ اتاق فکر دولت‌های گذشته است. اتاق فکری که عادت دارد برای رفع بحران، با تعرض بیشتر به کار و معیشت کارگران، آن را «جمع کند».

✔️ برای طرح‌ریزی و توجیه این طرح مقایسه‌های زیادی بین سن بازنشستگی در ایران و کشورهای دیگر انجام شد. در این مقایسه آن چه غایب بود میزان دستمزد شاغلان و کیفیت زندگی در ایران و دیگر مناطق جهان بود. به موانع اشتغال در ایران توجهی نشد. همانطور کسی به این سوال پاسخ نداد که دلیل کاهش نرخ موالید در ایران چیست؟ چه موانع ساختاری در اقتصاد کلان ایران موجب نرخ بیکاری بالا در ایران شده است؟ چرا خانواده‌ها تمایلی به بچه‌دار شدن ندارند و چرا برای فارغ التحصیلان دانشگاهی کاری وجود ندارد؟ هیچ یک از اقتصاددان حامی دولت به هیچ یک از این سوالات ساختاری پاسخ بنیادی نداد و ساده‌ترین راه را انتخاب کردند: افراد بیشتر کار کنند و پس از بازنشستگی کمتر حقوق بگیرند تا دخل و خرج صندوق‌های بازنشستگی همتراز شود.

🖇️متن کامل را اینجا بخوانید.

#قانون_بازنشستگی
#برنامه_هفتم_توسعه

@Azegaar

◾ برنامه هفتم توسعه به مثابه سرمایه‌داری واقعی
◽هجوم به طبقه کارگر

#برنامه_هفتم_توسعه
#قانون_بازنشستگی

@Azegaar

لایحه‌ی «برنامه‌ی هفتم توسعه» به ما چه می‌گوید؟

☑️ @karkhane_org

◾چند داده درباره اطلاعات‌ گمراه‌کننده پیرامون اصلاح قانون بازنشستگی

🖋️علیرضا خیراللهی / توییتر

✔️‏یک. تعداد افراد بالای ۶۰ سال ما از کشورهای اصطلاحاً توسعه‌یافته بیشتر نیست و در آینده هم بیشتر نخواهد شد.

دو. قراردادهای موقت و بی‌ثبات ما ۹۳ درصد و در کشورهای به اصطلاح‌ توسعه‌یافته ۳۶ درصد است.

سه. بدهی دولت به سازمان تامین اجتماعی بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ هزار میلیارد تومان است.

‏چهار. نرخ مشارکت اقتصادی در ایران زیر ۴۰ درصد است.

پنج. تعداد افراد فعال (۱۵ تا ۶۵) ساله‌ی تحت پوشش بیمه‌های اجباری در کشورهای توسعه‌یافته ۷۰ درصد و در ایران ۱۹ درصد است.

شش. افزایش مزدهای واقعی (با کسر تورم از مزدهای اسمی) پس از انقلاب در بهترین حالت صفر بوده است.

➖ ‏با این شش گزاره فکر می‌کنم هر آدمی که بهره‌ی هوشیِ متعارف داشته باشه می‌فهمه که مشکل مالی صندوق‌ها پیری جمعیت (یا صرفاً پیری جمعیت) نیست و راه اصلاحش هم تغییر رویه‌های اقتصادی در بخش خصوصی و دولته، نه به بیگاری کشیدن پیرمردها و پیرزن‌ها.

‏مزدها رو بالا ببر، به وضعیت قراردادها سر و سامان بده، روی اجرای قانون تامین اجتماعی و بیمه‌ی اجباریِ تمام افراد فعال نظارت کن، زمینه‌های افزایش نرخ مشارکت اقتصادی رو فراهم بیار، بدهی‌های دولت به تامین اجتماعی رو تماماً تسویه کن، بعد بیا در مورد پیری جمعیت هم حرف می‌زنیم.

‏این جماعت از اصلاح‌طلب تا اصول‌گراشون نه که ندونن، یا از درک واقعیت عاجز باشن، مسئله‌شون اینه که منافع طبقه‌ای که نمایندگیش می‌کنن جنس دیگه‌ای از ادراک رو طلب می‌کنه.

#قانون_بازنشستگی
#برنامه_هفتم_توسعه

@Azegaar

رشدزدایی واقعی به معنای سازماندهی مجدد جامعه است تا تولید مخرب و بی‌فایده پایان یابد و در عین حال از رفاه همگانی در صنایع آسیب دیده محافظت شود. بازطراحی کلی جامعه می‌تواند با یک هفته‌ی کاری کوتاه‌تر آغاز شود و سپس به ایجاد روابط جدید، چه در یک اداره، یک مرکز بهداشتی یا کارخانه گسترش یابد. رشدزدایی محقق خواهد شد تا طبقه‌ی کارگر کنترل اقتصاد را در دست بگیرد و آن را دگرگون کند.
_____________
👈متن کامل

بیانیهٔ جمعی از کارگران عسلویه و جنوب کشور علیه طرح افزایش سن بازنشستگی در لایحهٔ برنامهٔ هفتم توسعه

ارائهٔ طرح افزایش سن بازنشستگی در مجلس و تصویب ناگهانی این طرح در روز ۲۸ آبان ۱۴۰۲، موجب واکنش‌هایی به این طرح میان کارگران گردید؛ این بیانیه قصد دارد از زاویه‌ای دیگر موضوع را واکاوی کند. تصویب این طرح به منظور کاهش ناترازی صندوق‌های بازنشستگی و تقویت توان صندوق‌ها در انجام تکالیف محوله اعلام گردیده…

https://www.akhbar-rooz.com/225106/1402/09/09/

◽اگرچه آلودگی پلاستیکی گرداگردمان را فراگرفته، اما وضعیت امروزدر مقایسه با تولید پیش‌بینی‌شده پلاستیک در آینده که انتظار می‌رود طی 30 سال آینده، تولید پلاستیک چهار برابر شود، چیزی نیست.
میراث انسان برای سیاره به شکل پلاستیک خواهد بود.

#آلودگی_پلاستیک

@Azegaar

◽وارد کردن میزان انتشار کربن در کشورهای استعماری و مستعمره، به طور اساسی مسئولیت تاریخی اقلیم را تغییر می‌دهد:

«سهم قدرت های استعماری سابق به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. سهم فرانسه از انتشار تاریخی گازهای گلخانه‌ای ۵۰درصد، بریتانیا تقریباً دو برابر، هلند تقریباً سه برابر و پرتغال بیش از سه برابر می‌شود.»

#تغییراقلیم

@Azegaar

◾راهی دگر بباید: دموکراسی برای آلودگی

🖋️ محمدرضاجعفری | پیام‌ما

✔️حکمرانیِ محیط زیست یا حکمرانیِ محیط زیستی فرعِ حکمرانی سیاسی است. این یک اصلِ اساسی است. ساختار، ماهیت و گرایش ساختار درهم تنیده‌ی سیاسی و اقتصادی و اقتصادسیاسی است که مشخص می‌کند پیامدها و تأثیرات سیاست‌های کلان بر ناحیه‌ی مشترک جامعه و طبیعت، یعنی همان محیط زیست انسانی چه خواهد بود. این امری کلی است که تبعاتش همه‌ی اجزا را متأثر و درگیر می‌کند. از این رو بحث آلودگی هوا، که هر پاییز و زمستان به اوج می‌رسد را باید فارغ از دعواهای جناحی به داوری و بررسی نشست. دعواهای جناحی کارکردی فرصت‌طلبانه به سمت تصاحب قدرت دارند تا آنکه بخواهند دردی، معضلی یا روند ناصحیحی را اصلاح کنند.

با تکیه بر این اصل، آلودگی گسترده به لحاظ جغرافیایی و به لحاظ چگالش در کشور راه‌حلی فوری و جهادی ندارد. کوچک‌ترین و کم‌آوازه‌ترین شهرها، که البته پرمنفعت‌ترین‌ها به لحاظ ذخایر زیرزمینی نفت و گاز هستند که تغذیه‌ی مالی کشور را انجام می‌دهند، عمدتاً به هزینه‌ی محلی ولی پرسود برای کلان‌شهرها، نیز با معضل آلودگی هوای شدید مواجه‌اند. برای حل آلودگی هوا، و اصولاً همه‌ی آلودگی‌ها، «مجموعه‌ای» از اقدامات توسعه‌ای، زیرساختی و اقتصادی می‌بایست اجرا شود که «مجموعه‌ی»‌ سیاست‌گذاران و تصمیم‌گیران و منتفعان وضع موجود که واکنش بدیهی‌شان به معضلات و ماجراها انکار و تحریف و فرافکنی است توانایی ساختاری به اجرای این اقدامات زیربنایی و گسترده و درازدامن را نخواهند داشت. در کنار این جایگزینی تخصص‌گرایی، مردم‌اندیشی، کارآیی و شایستگی با هماهنگی با ساختار و وفاداری سیاسی و همبستگی اقتصادی، توان ذاتی و ذهنی و ماهوی را از ساختار سلب کرده است. همه‌ی این عوامل وقتی جدی‌تر می‌شوند که راه نقد و اعتراض و انتخاب آزاد بسته باشد. سیستمی درخودمانده به عدم کفایت میل می‌کند با نتیجه‌ی خودویرانگری نهایی و البته هزینه‌زا برای مردم.

@Azegaar

➖در تولید، در ساخت‌وساز، در صنایع، در خودرو، درتولید نیروگاهی، رانت و انحصار وجود دارد. هر انحصار وابسته به بخش‌هایی از قدرت است. شرکت‌های دولتی، نیمه‌دولتی، خصوصی و پیمانکاران بزرگ بخشی از زنجیره‌ی تولید ارزش را در نبود «نظارت‌های دموکراتیک» مالِ خود کرده‌اند. سودِ ناشی از فرار قانونی و غیرقانونیِ مالیاتی، کارگر ارزان، انرژی ارزان، هزینه به ریال و فروش به دلار، انحصار واردات کالاها، زمین‌خواری و... مانعی عامدانه و آگاهانه بر سر ارتقای تکنولوژیک، تغییر مسیر توسعه، توسعه‌ی انسانی و رفاه عمومی است. دموکراسی در شکل موسع خود گامی ابتدایی برای آشتی با طبیعت و آشتی با انسان است. دموکراسی مشارکتی، که در پهنای جامعه و رو به بالا گسترده می‌شود، حامل و ضامن گفتگو، هم اندیشی، همبستگی و عدالت برای انسان و طبیعت است. سود کلان و منافع نجومی تضمین‌شده‌ از سوی وضعیت موجود و از سوی ساختارِ نابربری‌ساز اجتماعی و ناپایدارکننده‌ی طبیعت، راه بر هرگونه تغییر بسته است. راه دگر بباید و عزمی دگر.

@Azegaar

🖇️متن کامل را اینجا بخوانید.

#آلودگی_هوا
#حکمرانی_دموکراتیک

تمرین مدارا
بیست مقاله در بازخوانی فرهنگ...
محمد مختاری

#کتاب

@Azegaar

▪️اقلیم در آتش

▫️پرونده‌ای برای تغییر اقلیم


✔️در شمارهٔ ۴۳-۴۴ مجلهٔ اجتماعی «قلمرو رفاه» پرونده‌ای ساخته شده پیرامون موضوع مهم و تاثیرگذار «تغییراقلیم» و گرمایش جهانی.

➖در این پرونده چیستی و چرایی این پدیده و تبعات طبیعی و اجتماعی‌اش کاویده شده و
روند تغییرات اقلیمی، راه‌ها و روش‌های پیموده و آزموده شده مقابله با آن، کنفرانس‌های بین‌المللی سازمان ملل (COP) و ضعف‌های ساختاری آن و بدیل‌های رادیکال ممکن در برساخت نظامی نو که راه مقابله با تغییر اقلیم را ممکن کند، از سوی برخی پژوهش‌گران این عرصه، مورد بررسی قرار گرفته است.

#تغییراقلیم

@Azegaar

▫️بیانیه‌ای که در آستانهٔ اجلاس اقلیمی پاریس COP21 منتشر شد اما همچنان دربرگیرندهٔ مواضع و راه‌کارهایی اساسی است.

▪️مانیفست: پویش برای توقف جنایات اقلیمی

🖋 ترجمه: محمدرضا جعفری

✔️ فعالان محیط‌زیستی، استادان دانشگاه و فعالان چپ در بیانیه‌ای- که به امضای افرادی چون نوام چامسکی، نائومی کلاین، میشل لووی و دیگران رسیده است - مواضع و راهکارهای حقیقی توقف روند تغییرات زیانبار اقلیمی را برشمرده‌اند. این بیانیه با عنوان «مانیفست: پویش برای توقف جنایات اقلیمی!» منتشر شده است. فراخوان پویش توده‌ای در پاریس با اعلام تصمیم و اراده جمعی برای توقف جنایات اقلیمی و باقی‌نگه‌داشتن سوخت‌های فسیلی در زمین منتشر شده است. متن این فراخوان که تاکنون با استقبال روبه‌رو شده در ادامه می‌آید:

✔️ وضعیت امروز پرمخاطره است. بااین‌حال فرصت یگانه‌ای برای تقویت دموکراسی، برای ازبین‌بردن قدرت سیاسی شرکت‌های بزرگ و برای تغییر ریشه‌ای روش تولید و مصرف در اختیارمان است. پایان عصر سوخت‌های فسیلی یکی از مهم‌ترین گام‌ها به‌سوی جامعه پایدار و عادلانه‌ای است که نیاز داریم. ما این فرصت تاریخی را، چه در پاریس یا هرکجای دیگر و چه امروز یا هرروز دیگر، از دست نخواهیم داد.

🖇 متن کامل را در INSTANT VIEW بخوانید 👇🏼

#تغییراقلیم
#اکوسوسیالیسم

@Azegaar

http://yon.ir/bXENH

☑️ بازنشر به بهانه اجلاس اقلیمی سازمان ملل در دوبی

▪️اینک آخرالزمان

▫️نگاهی به کنفرانس‌های سالانه‌ تغییر اقلیم سازمان ملل و چشم‌انداز آن

🖋محمدرضا جعفری

✔️در جهان فعلی، در سیستم موجود، با مناسبات تولید مبتنی بر رشد اقتصادی و تولید برای سود بیشتر ابرشرکت‌های چندملیتی، هیچ تصمیمی خارج از توافق سیاستمداران دولت‌های سرمایه‌داری و هیات‌مدیره‌های شرکت‌ها نمی‌تواند ضمانت حتمی در کنترل درون سیستمی تغییر اقلیم از طریق کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای داشته باشد. تصمیمی که از یک گره‌گاه بحرانی نمی‌تواند عبور کند و آن نظام اقتصادی بازارمحوری است که در فرآیند صنعتی شدن و تولید، طبیعت، به گفته دیوید هاروی، همچون یک جایگاه سوخت‌رسانی عظیم است، ذخیره بزرگی از ارزش‌های بالقوه مصرفی به شکل کالا. از این رو تولید به عنوان هدف، در روندی که الزام سرمایه به گسترش خود دارد با الزامات حفظ محیط زیست که در نهایت با ایجاد محدودیت در برداشت و مصرف از آن همراه است در تضاد قرار دارد.

✔️مناسباتی مبتنی بر منطق انباشت بی‌رویه سرمایه، سود و کالا و البته تخریب منابع برای بهره‌برداری از آن. چرا که سرمایه، به تحلیل مارکس در گروندریسه، آنجا سرمایه است که از خود فراتر رفته بتواند خود را بازتولید کند. در این سیر دائمی برای افزایش، نظام عمومی بهره‌برداری از همه چیز خلق می‌کند که در آن جز تولید و مبادله اجتماعی ارزشی وجود ندارد. به این ترتیب طبیعت به حکم پیش‌نیاز تولید به شکل ابژه‌ای در می‌آید سودمند و سلطه‌پذیر. در این بین سرمایه به شکل ذهنی طبیعت و محدودیت‌های طبیعی را نه به شکل مرز که به صورت موانعی می‌بیند که باید بر آن غلبه کند. این در فرآیند بازتولید سرمایه به یک ضرورت تبدیل می‌شود. ضرورتی که در تکه‌تکه و کالایی کردن طبیعت و تحمیل مالکیت خصوصی بر آن نمود می‌یابد، هم برای برآوردن نیازهای اجتماعی و هم نیازهای جدیدی که در فرآیند تبدیل ارزش مصرفی به ارزش مبادله‌ای ایجاد شده و می‌شود. اما این گسترش، شرط پایداری طبیعت را نادیده می‌گیرد و بحران‌هایی نو خلق می‌کند. بحران‌هایی ناشی از شکاف در متابولیسم اجتماع و طبیعت که با برهم زدن داد و ستد متعادل انسان و زمین به شکل ماده و انرژی و عناصر سازنده، تخریب در لوای پیشرفت را حاصل می‌کند.


#تغییراقلیم
#گرمایش_جهانی
#COP28

@Azegaar

🖇متن کامل👇🏻

https://vrgl.ir/mho5A

حضور بی‌سابقه بیش از ۲۴۵۶ لابی‌گر انرژی‌های فسیلی در بیست و هشتمین کنفرانس اقلیمی سازمان ملل

دست کم ۲۴۵۶ لابی‌گر نفتی، کربنی و گازی از جمله از شرکت‌های توتال‌انرژی، شل و ب‌پ به نشست بین‌المللی کاپ ۲۸ در دوبی راه یافته‌اند که در نوع خود رکوردی بی‌سابقه به‌شمار می‌آید.
کنش‌گران می‌گویند حضور پرتعداد نمایندگان غول‌های انرژی از شمال‌جهانی، که به هشت برابر نمایندگان مردمان بومی‌ رسیده، نشان‌گر دینامیک استعماری کاپ ۲۸ است.

https://news.1rj.ru/str/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/793268/&rhash=0ceb6994783a68

@RadioZamaneh | رادیو زمانه