◽سرخبوم

«کوتاه شدن روز کار، پیش‌شرط بنیادی قلمرو آزادی است».
این گزاره نه صرفاً یک پیشنهاد اقتصادی، بلکه بنیانی فلسفی دارد. از نگاه مارکس، آزادی بدون زمان آزاد ممکن نیست؛ انسان تنها وقتی می‌تواند در هنر، علم، رابطه و آفرینش شکوفا شود که از کارِ برای بقا رها شده باشد؛ تمدن زمانی واقعاً انسانی می‌شود که بخش اصلی زمان زندگی انسان از کار ضروری آزاد گردد.
در نتیجه، رشد و پیشرفت نیروهای تولیدی باید به کاهش ساعات کار و افزایش وقت آزاد برای همگان منجر شود، نه به بیکاری، فقر یا کار اضافی یا افزایش شدت کار و افزایش استثمار، آن‌گونه که در سرمایه‌داری اتفاق می‌افتد.

آزادی نه با آرزو، نه با اخلاق، بلکه با تغییر سازمان تولید ممکن می‌شود. رشد نیروهای تولیدی باید به کاهش ساعات کار و افزایش وقت آزاد منجر شود، نه به افزایش سود یا شدت کار. در واقع آزادی فقط با افزایش بهره‌وری محقق نمی‌شود بلکه باید بهره‌وری به کاهش زمان کار و افزایش کیفیت زندگی بدل شود.

جامعه رهارستگار آینده از نظر مارکس نه جامعه‌ای بدون کار، بلکه جامعه‌ای است که در آن کارْ دیگر مانع انسانیت نیست، بلکه امکان تحقق آن را فراهم می‌کند.

🖇️ متن کامل

@Azegaar

 ▪️ گزارشی از نابرابری جهانی

✔️ تازه‌ترین نسخه از مجموعه گزارش‌های معتبر World Inequality Report با عنوان: «گزارش نابرابری جهانی ۲۰۲۶» منتشر شد.

گزارشی که با حمایت برنامه توسعه سازمان ملل متحد، آزمایشگاه نابرابری جهانی (World Inequality Lab) و اتحادیه اروپا از سال ۲۰۱۸ به‌طور منظم منتشر می‌‌شود و هدف آن، ارائه داده‌ها و تحلیل‌های جامع درباره وضعیت نابرابری در سطح جهان است.

این گزارش با همکاری بیش از ۲۰۰ پژوهشگر از تمام قاره‌ها و با استفاده از داده‌های پایگاه جهانی نابرابری تهیه شده و تصویری کامل از توزیع درآمد و ثروت، شکاف‌های جنسیتی، فرصت‌ها، تقسیمات سیاسی و نقش نظام مالی بین‌المللی در ایجاد و تشدید نابرابری ارائه می‌دهد.

➖یافته‌های این پژوهش گسترده نشان می‌دهند که ثروت و درآمد در جهان به‌شدت متمرکز شده‌اند: ۱۰ درصد بالای جمعیت جهان نزدیک به ۷۵ درصد ثروت را در اختیار دارند، درحالی‌که نیمی از طبقات پایین جامعه کمتر از دو درصد ثروت و در بسیاری از کشورها، نیمی از طبقات پایین جامعه به‌‌ندرت بیش از پنج درصد ثروت ملی را در اختیار دارند.

➖ایران هم از این قاعده مستثنی نیست؛ در این گزارش نوشته‌شده، در ایران ۱۰ درصد پردرآمد حدود ۴۶ درصد درآمد ملی را در اختیار دارند و نیمی از طبقات پایین جامعه تنها  ۱۸ درصد درآمد را دارا هستند؛ سهم نیمی از طبقات پایین جامعه هم از ثروت، کمتر از چهاردرصد است.

نویسندگان این گزارش که یکی از آن‌ها اقتصاددان برجسته فرانسوی «توماس پیکتی» است، نوشته‌اند نتیجه این اوضاع، جهانی است که در آن اقلیتی بسیار کوچک، به قدرت مالی بی‌سابقه‌ای دست یافته‌اند، درحالی‌که میلیاردها نفر حتی از حداقل ثبات اقتصادی محروم مانده‌اند. 

این گزارش جدید چند بخش مهم درباره نابرابری جنسیتی، نابرابری آموزش و سلامت دارد.

🖇️ جهانی نابرابرتر از همیشه؛ گزارش نابرابری جهانی ۲۰۲۶

@Azegaar

✔️ تجربه چین در صنعتی شدن و مبارزه با آلودگی نشان می‌دهد که چگونه داشتن آسمان آبی مستلزم یک تلاش سخت و طولانی است و به ظرفیت دولت، فعالیت جامعه مدنی، رعایت مقررات تجاری و مشوق‌های بوروکراتیک نیاز دارد.

➖ تا بازی‌های المپیک ۲۰۰۸، تجهیزات کاهش آلودگی در اکثر نیروگاه‌های حرارتی آن اجباری و نصب شده بود. این فناوری بود که تا ۹۵ درصد از انتشار دی‌اکسید گوگرد را حذف می‌کرد. فناوری حذف اکسید نیتروژن در مرحله بعدی به‌طور گسترده نصب شد.

از طریق اقداماتی مرکب از تعطیلی یا ارتقاء کوره‌های آجرپزی زغال‌سنگی و سایر صنایع آلاینده، اجرای استانداردهای سختگیرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای خودرو، گذار به منابع انرژی پاک‌تر مانند گاز طبیعی و انرژی‌های تجدیدپذیر و ترویج خودروهای برقی (EV)، هوای پکن به تدریج و نه به‌طور ناگهانی پاک شد.

در سال ۲۰۱۴، چین به مقامات محلی این اختیار را داد که رؤسای شرکت‌هایی را که ارزیابی‌های اثرات زیست‌محیطی را تکمیل نکرده‌اند، بازداشت کنند. این قانون همچنین محدودیت‌های مربوط به جریمه‌هایی را که بر شرکت‌ها به دلیل نقض سهمیه‌های آلودگی اِعمال می‌شد، حذف کرد.

🖇️ متن کامل

@Azegaar

بخشی از جوابیه‌ی یاشار دارالشفا به مطلب فاشیستی روزنامه‌ی شرق درباره‌ی انتخابات شیلی:

اقبال مردم آسیب‌دیده از سیاست‌های سرمایه‌داری نئولیبرالی را به راست افراطی‌ای که صراحتا از پینوشه دفاع می‌کند، چطور باید توضیح داد؟ آیا این رویکرد را باید به روی‌گردانی مردم از «چپ» تعبیر کرد و نتیجه گرفت که آنها پس از سال‌ها سرانجام تفکر درست را کشف کرد‌ه‌اند؟ پاسخ این است که البته که این نتایج، نوعی روی‌گردانی از چپ است، اما باید پرسید کدام چپ؟ بله این یک «نه» به چپ سوسیال‌دموکراتِ مماشات‌گر با اقتصاد بازار است. چپی که از یک‌ سو شعارهای ضدسرمایه‌دارانه می‌دهد، اما از سویی دیگر هنگامی که به قدرت می‌رسد، در لابی‌های مجلس با همین راست نئولیبرال دست توافق می‌دهد. اما این هنوز پاسخی کافی نیست؛ چون می‌توان ادامه داد که اگر این‌طور است، پس چرا این مردم خشمگین به سراغ سازماندهی‌های رادیکال‌تر نمی‌روند؟ چرا به کسی رأی می‌دهند که از سیاست‌هایی دفاع می‌کند که این بلاها را سرشان آورده؟
دقت کنیم که این مسئله‌ خاص شیلی نیست؛ این همان منطقی است که جلوه‌های دیگرش خود را در هیئت ستایش از ترامپ، رأی به بولسونارو در برزیل، یا حتی در توهم بخشی از جامعه امروز ایران درباره ساواک نشان می‌دهد. در همه‌ این موارد، «قهرمان» کسی است که وعده می‌دهد با قاطعیت عمل کند: اخراج مهاجرها، سرکوب آشوبگران، جراحی‌های اقتصادی و قانونی و‌... . 
وقتی مردم سرخورده از سوسیال‌دموکراسی امکان تحقق واقعی میل‌شان (امنیت، معنا، برابری، کرامت) را از‌بین‌‌رفته می‌بینند، میل منحرف می‌شود؛ و به تمتعی سادیستی بدل می‌شود. حالا در این بستر غیرقابل تحمل، باید به نحوی مکانیسمی روانی برای ادامه‌دادن داشت؛ مکانیسمی که روشن کند چه چیزی «تهدید» است، چه کسی «مقصر» است، کجا «لذت» هست‌ و خشونت چه زمانی و به چه شکل «موجه» است؟
پاسخ‌های راست افراطی به روان زخم‌‌خورده سوژه‌های نئولیبرال بسیار ساده و سر‌راست است. راست افراطی می‌گوید: «تو قربانی‌ای»، «دشمن مشخص است» (مهاجر، چپ، زن فمینیست، روشنفکر چپ، اقلیت و...)، «حق داری متنفر باشی»، «خشونت تو مشروع است»‌ و دست آخر اینکه «اگر او حذف شود، لذت/نظم/ عظمت برمی‌گردد». این پاسخ‌ها مسئولیت را از دوش سوژه برمی‌دارد: او نه مجبور است تغییر کند، نه با تناقضاتش روبه‌رو شود‌ و نه حتی از میل خودش سؤال کند.

متن کامل جوابیه

▫️ایان آنگس، سرخبوم

یکی از ویژگی‌های اساسی سرمایه‌داری، تمایل به نوآوری، یافتن راه‌های جدید برای تولید سود و انباشت سرمایه در سریع‌ترین زمان ممکن است که معمولاً به‌عنوان یک کالای خالص ارائه می‌شود، اما متفاوت بودن به معنای بهتر بودن نیست. اغلب اوقات، این محصولات جدید سودآور، عوارض جانبی مرگباری دارند که تنها پس از استفاده‌ی گسترده کشف (یا عمومی) می‌شوند.

آزمایشگاه‌های صنعتی˚ مواد شیمیایی، ترکیبات و محصولاتی را تولید کرده‌اند که هیچ معادل طبیعی ندارند. در بیشتر موارد، ما نمی‌دانیم که آنها چه آسیبی ممکن است در کوتاه‌مدت یا بلندمدت یا در ترکیب با سایر مواد وارد کنند، زیرا آنها هرگز به‌درستی آزمایش نشده‌اند، اگر اصلاً آزمایش شده باشند.

بیش از ۳۵۰ هزار ماده و ترکیب‌های مختلف شیمیایی را در ۲۲ فهرست موجودی دولتی در ۱۹ کشور آمریکای شمالی و اروپایی یافت. از این تعداد، هویت شیمیایی بیش از ۵۰ هزار ماده ثبت‌شده تحت عنوان اسرار تجاری مخفی شده است و در ۷۰ هزار مورد دیگر، اطلاعات ارائه‌شده ناکافی بوده است. ما چیزی در مورد اثرات و عوارض احتمالی بیش از یک‌سوم مواد شیمیایی ثبت شده تجاری نمی‌دانیم!

🖇️ متن کامل

@Azegaar

سیاست و اقتصاد ایران در یک جمله:

موتور تنش ها و بحران های خارجی برای تداوم و تشدید ناکارآمدی (تخریب) و فساد (غارت) داخلی

چرخه این روند مخرب در هر دولت (اکنون هر روز) شدت و سرعت می گیرد. دولت چهاردهم سرآمد همه دولتها در کارگزاری تخریب ایران و غارت ایرانیان شده است.


در ایران، تنش‌های خارجی - مانند تحریم‌ها، درگیری‌های منطقه‌ای و بن‌بست‌های دیپلماتیک - نه تنها پیامدهای سیاست خارجی هستند، بلکه ابزارهای سیاسی داخلی نیز می‌باشند. این بحران‌ها به توجیه حکومت اضطراری، تضعیف پاسخگویی و تمرکز کنترل اقتصادی در دست الیگارش ها و مافیاهای اقتصادی وابسته به قدرت سیاسی و هرج و مرج کمک می‌کنند که به نوبه خود ناکارآمدی را تداوم می‌بخشد و فساد را فعال می‌کند.

نحوه عملکرد:

الف-
رانت‌خواری → اقتصاد اضطراری → تحریم‌ها

مکانیزم: تحریم‌ها تجارت و امور مالی عادی را محدود می‌کنند و اقتصاد را به سمت کانال‌های غیرشفاف و غیررقابتی سوق می‌دهند.
این امر باعث ایجاد رانت برای بازیگران متصل به قدرت سیاسی می‌شود و در عین حال کارایی و درآمدهای دولتی را کاهش می‌دهد.
به عنوان مثال صادرات نفت از بازارهای شفاف به واسطه‌ها، شرکت‌های صوری و شبکه‌های غیررسمی وابسته به قدرت سیاسی تغییر می‌کند که منجر به دزدی و فساد گسترده می شود.

ب-
سرکوب پاسخگویی → روایت تهدید خارجی

مکانیزم: از تهدیدهای خارجی مداوم برای قالب‌بندی انتقاد به عنوان «خطرات امنیت ملی» استفاده می‌شود.
سوءمدیریت اقتصادی (تورم، سقوط ریال) به «دشمنان خارجی» نسبت داده می‌شود، در حالی که شکست‌های سیاست‌های داخلی مورد بررسی قرار نمی‌گیرند.
نهادهای نظارتی، رسانه‌ها و جامعه مدنی تضعیف می‌شوند و به فساد اجازه می‌دهند تا ادامه یابد.

ج-
الیگارش سازی اقتصاد → مدیریت بحران

مکانیزم: در شرایط بحران، فعالیت اقتصادی به نهادهای مرتبط به قدرت واگذار می‌شود.
پروژه‌ها پرهزینه‌تر، کندتر و کم‌بازده‌تر می‌شوند و ناکارآمدی را تقویت می‌کنند.

د-
جایگزینی واردات بدون رقابت → انزوا

مکانیزم: فشار خارجی، حمایت‌گرایی و تسلط بنگاهها و الیگارش های اقتصادی را توجیه می‌کند.

الیگارش های صنعتی داخلی با وجود کیفیت پایین و ناکارآمدی ‌بالا، تحت عنوان «تاب‌آوری اقتصادی» از هر گونه رقابت و شفافیت محافظت می‌شوند و به سودهای کلان از جیب مردم دست پیدا می کنند.

ه-
آربیتراژ و غارت → بحران ارزی

مکانیزم: نرخ‌های ارز چندگانه در طول تحریم‌ها و بحران‌ها پدیدار می‌شوند.
تخصیص‌های ترجیحی دلار برای «واردات ضروری» به افراد داخلی اعطا می‌شود که سپس با نرخ بازار دوباره فروخته می‌شوند.
منابع عمومی به یک گروه کوچک از وابستگان به قدرت سیاسی منتقل می‌شود.


اقتصاد سیاسی ایران با تداوم تنش‌ها و بحران‌های خارجی، یک محیط اضطراری ایجاد می‌کند که پاسخگویی را سرکوب می‌کند، منابع را به سمت افراد داخل حکومت هدایت می‌کند و ناکارآمدی و فساد را تثبیت می‌کند.

#اقتصاد_رفاقتی_رانتی_غارتی #کاسبان_تحریمها #فسادرسمی #سرکوب_دستمزدها #مالیات_تورمی #شوک_قیمت_ارز #رانت_شوک_قیمت_ارز #چپاول_ارزی #مالیات_تورمی

@EconomySoltani

پزشکیان رکوردشکن صعود قیمت دلار

قیمت دلار بیش از ۲/۳ برابر در طول یک سال و نیم دولت پزشکیان صعود کرد.

نکته این که از ابتدا و در هر شرایطی افزایش قیمت دلار سیاست دولت پزشکیان بوده است.

دست مریزاد به حسن تدبیر و زحمات ایشان در خدمت به مردم و همچنین دار و دسته و عوامل حزب کارگزاران سازندگی (جناب حسین مرعشی) و بچه های مکتب شیکاگو که اداره اقتصاد را در دست دارند.

#اقتصاد_رفاقتی_رانتی_غارتی #کاسبان_تحریمها #فسادرسمی #سرکوب_دستمزدها #مالیات_تورمی #شوک_قیمت_ارز #رانت_شوک_قیمت_ارز #چپاول_ارزی #مالیات_تورمی

@EconomySoltani

🖋️ خسرو صادقی بروجنی، سرخبوم

✔️ در سال ۲۰۲۵، ۱۰ درصد ثروتمندترین افراد جهان مالک سه‌چهارم کل ثروت جهانی هستند، در حالی که نیمی از جمعیت فقیر جهان فقط ۲ درصد از ثروت را در اختیار دارند. تمرکز ثروت حتی در سطوح بالاتر شدیدتر است: کمتر از ۶۰ هزار نفر از فوق میلیونرها (۰.۰۰۱ درصد جمعیت) امروزه سه برابر ثروتی را کنترل می‌کنند که نیمی از جمعیت جهان روی هم رفته در اختیار دارند.

براساس این گزارش ۱۰ درصد بالای درآمد جهان ۵۳ درصد از کل درآمد جهانی را کسب می‌کنند، در حالی که ۵۰ درصد پایین جمعیت جهانی فقط ۸ درصد از کل درآمد را به خود اختصاص می‌دهند.

➖در ایران در سال ۲۰۲۴، ۱۰ درصد ثروتمندترین افراد ۴۵.۹ درصد از کل درآمد را کسب کرده‌اند، در حالی که در همین دوران ۵۰ درصد پایینی جمعیت در ایران فقط ۱۷.۹ درصداز درآمد را دریافت کردند.

تمرکز ثروت شدیدتر است؛ ۱۰ درصد ثروتمندترین افراد ۶۳.۱ درصد از کل ثروت را در اختیار دارند و یک درصد بالایی به تنهایی حدود ۲۹ درصد از ثروت ملی را کنترل می‌کند.

🖇️ متن کامل در سرخبوم

@Azegaar

حذف ارز ترجیحی؛ قمار تورمی دولت ایران

یک هفته پس از آغاز اعتراض‌ها به افزایش سرسام‌آور نرخ ارز، دولت ایران ارز ترجیحی را حذف کرد. این ارز - مشهور به دلار ۲۸ هزار و پانصد تومانی - به واردات بعضی از کالاهای اساسی از جمله دارو و نهاده‌های دامی تعلق می‌گرفت.

طبق اعلام دولت، این کالاها از این به بعد باید با نرخ ارزی دیگری موسوم به تالار دوم وارد شود که امروز حدود ۱۳۱ هزار تومان بود و به نرخ ارز در بازار آزاد نزدیک‌تر است.

دولت گفته است که برای کمک به معیشت مردم، به ۸۰ میلیون نفر ماهانه یک میلیون تومان کالابرگ می‌دهد و خانواده‌ها از شنبه هفته آینده می‌توانند از آن استفاده کنند.

حذف ارز ترجیحی قمار بزرگی است که دولت مسعود پزشکیان امیدوار است به یک شوک تورمی شدید - مشابه آن‌چه در بهار ۱۴۰۱ اتفاق افتاد - منجر نشود.

پزشکیان ۳ سیاست به شدت تورم زا، فلاکت زا، بحران ساز و تنش زا که دولتهای پیشین هیچگاه حتی دو تا از آنها را با هم اجرا نمی کردند، را در شرایطی بسیار نامناسب با هم دارد اجرا می کند:

(۱) بیش از دو برابر کردن قیمت ارز آزاد
+
(۲) نزدیک به ۵ برابر کردن قیمت ارز ترجیحی
+
(۳) چند برابر کردن قیمت نهاده های انرژی و به ویژه بنزین