متاسفانه این روزها وضعیت دانشگاه بجنورد اصلاً در شرایط مطلوبی نیست!

عملاً مسئولیت پیگیری موارد مورد انتقاد دانشجویان از مسئولین دانشگاه با شورای صنفی هست. به نحوه‌ی برگزاری انتخابات و عدم حضور دانشجویان نقدهایی وارد هست؛ ولی عدم تشکیل شورای صنفی دلیل بر سهل انگاری در برخی مسائل دانشجویی نیست.

به همین جهت بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد در جایگاه تشکلی که همواره جریانات مطالبه‌گری را پیش برده، تقاضای رسیدگی به مشکلات عدیده ی پیش‌آمده دانشجویان در اسفندماه (ماه مبارک رمضان) را از مدیریت محترم دانشگاه، دارد.

- ناهمخوانی سرویس‌های اتوبوس داخلی و خارجی دانشگاه با تایم کلاس‌ها
- تعطیلی و عدم تعطیلی‌های گاهاً غیر منطقی
(روزهایی با شرایط آب و هوایی مطلوب تعطیل شده ولی روزهایی با شرایط نامناسب که برخی دانشجویان غیربومی حتی امکان رسیدن به بجنورد نداشتند نه تنها تعطیل اعلام نشد، بلکه برخلاف اکثر دانشگاه‌های کشور، بر حضور و غیاب دانشجو تاکید بی‌مورد بود)
- ضعف کیفی و کمی وعده‌های غذایی برای افطار و عدم برنامه‌ریزی مناسب برای تهیه بسته‌های ویژه ماه مبارک
- نارضایتی دانشجویان از مدیریت بوفه ی سلف
- عدم گرمایش مناسب خوابگاه‌ها در برخی ساعات

پیشنهاد می‌کنیم مدیریت محترم و مسئولان مربوطه ی دانشگاه فردا همراه با دانشجویان برای افطار در سلف حضور پیدا کنند، یک شب را وقف دانشجویان در خوابگاه کرده و از وعده‌ی سحری سلف دانشگاه استفاده کنند؛ تا هم دانشجویان از حضور و همدلی اساتید استفاده کنند و هم مشکلات دانشجویی برای مسئولان ملموس شود.

و من اللّه توفیق

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

اینجا بیمارستان شهید کلانتریه...

اونجا هنوز صدای قدمای اون روزا توی راهروها پیچیده، حس میشه. جایی که تختا فقط برای استراحت نبودن، سنگر بودن. جایی که زن‌ها کنار تشت‌های پر از خون، لباس‌های خاکی و گلوله‌خورده رو می‌شستن، اما فقط لباس نبود... گاهی یه تکه پلاک، یه پوتین پر از خاک، یا حتی نشونه‌ای از پیکر یه شهید از لای پارچه‌ها بیرون می‌اومد. کسی چیزی نمی‌گفت، فقط با چشم‌های پر از صبر، کارشونو ادامه می‌دادن.

پرستارا و امدادگرا، بی‌وقفه کنار مجروحا بودن، با دستایی که زخم می‌بستن و دلایی که با ناله‌ها نمی‌شکستن. جنگیدن، اما نه با اسلحه، با امید، با صبر، با فداکاری.

"حوض خون"، روایت همان زنهاست... زن هایی که بی سلاح جنگیدند، بی ادعا ایستادند، و بی آنکه نامی از آنها بماند، چراغی شدند در دل شبهای پر از ناله و امید... ⚘️🕊