اینجا بیمارستان شهید کلانتریه...

اونجا هنوز صدای قدمای اون روزا توی راهروها پیچیده، حس میشه. جایی که تختا فقط برای استراحت نبودن، سنگر بودن. جایی که زن‌ها کنار تشت‌های پر از خون، لباس‌های خاکی و گلوله‌خورده رو می‌شستن، اما فقط لباس نبود... گاهی یه تکه پلاک، یه پوتین پر از خاک، یا حتی نشونه‌ای از پیکر یه شهید از لای پارچه‌ها بیرون می‌اومد. کسی چیزی نمی‌گفت، فقط با چشم‌های پر از صبر، کارشونو ادامه می‌دادن.

پرستارا و امدادگرا، بی‌وقفه کنار مجروحا بودن، با دستایی که زخم می‌بستن و دلایی که با ناله‌ها نمی‌شکستن. جنگیدن، اما نه با اسلحه، با امید، با صبر، با فداکاری.

"حوض خون"، روایت همان زنهاست... زن هایی که بی سلاح جنگیدند، بی ادعا ایستادند، و بی آنکه نامی از آنها بماند، چراغی شدند در دل شبهای پر از ناله و امید... ⚘️🕊