درسته كه شب «تشديد» ماجراست؛
عوضش روز هم «مَد چار انگشتی»ه .

و “غریب بودن” بیشتر از هر دیروز دیگری، امروز به من، زنی سگ، در اثنای روز پتیاره، دست‌درازی می‌کنه.

‏این‌که با آدم‌ها به تأنی و آهستگی رفتار می‌کنم و همه‌چیز را محول می‌کنم به نشانه‌ها و استعاره‌ها و سکوت‌ها، تنها یک دلیل دارد؛ نفرت و کهولت، از پای‌ام درآورده.

اسم شب:
‏و رد انکارت افتاده است بر دیوار.

ریگ روان|استیو تولتز

اگه سد ها زودتر از موعد بشکنن، اگه بالای تپه جایی برای پناه بردن نباشه، اگه مغزت از دغدغه های گنگ منفجر بشه، تو رو توی نیمه تاریک ماه خواهم دید.
‏-پینک فلوید-

قربان شمایل و شکایل و وجناتتان! من حتی مکالمه با خودم رو هم نصفه و ابتر رها می‌کنم. تصدقتان! برای آسودگی روان خودتان، انتظاراتتان را از من بیارید پایین. خیلی پایین. خیلی خیلی پایین.

اسم شب:
[بیا تو گنجه‌ی خودم پنهونت کنم، بیا تا کسی پیدات نکنه. این گنجهِه کهنه‌ست‌‌آآ ولی همیشه باهامه. بیا بیا اینجوری تو هم باهامی.]

اینجا اوضاع کمه. من اوضاع زیاد می‌خوام.

همینم دیگه همینم.

اسم شب:
Remember, you can disappear into the woods whenever you want. You’re an adult.

یادم بمونه.
@BeeBooBeeBooBe

باری دگر، حنا.

همچنین بدیهی‌ست که بیشتر دوستم بدارند و خوشگل‌ها باید برقصند.

فغان از این آدمیزاد و آدمیزاده.

گفت اسم شب:
‏زمستون، حضور موسی‌کو‌تقی‌ها رو کمرنگ تر می‌کنه. نکنه تو هم موسی‌تقی‌ای غزاله؟

دیگه بد روزگاره دیگه.

گفت: قبلا سکوت‌هات قشنگ بود، معنادار بود. اما الان فقط سکوت تخمیِ ممتد می‌کنی. چته غزاله؟

چون امشب هزار و چند صد ساله‌ام.

@BeeBooBeeBooBe

اسم شب:
درون شکم من سیاه‌چاله‌ ایست که بسیاری حرف‌ها را می‌بلعد.