صبح شد و خبر اعدام هم‌وطنم رو شنیدم. لعنت بر اول و آخر و اُس و اساستون مادر به خطاها.

‏شبها از بلندی میفتم. روزها غرق میشم.

عزیزم پاشو بر آزردگی من کمانچه بگذران.

اینجا حوالی ساعت ۹ شب، کلافه بودم و رفتم کوچه، عکس گرفتم و برگشتم.

مشکل اینجاست که من با دست پس میزنم ولی با پا پیش نمی‌کشم. ای بابا.

آدم‌های لمپن‌منش مابینی. حضورشون هم برای کله‌م داستان درست میکنه.

عاح امروز خیلی سه‌شنبه بودم و استم.

برای امشب زارم.

“خدایا بولله که مادرت از شیرفلکه‌ی خونه پدربزرگ من خراب‌تره.”
—با اقتباس از دُرافشانی سهیل عزیزم.

میخوام برم تو این 🕳️ قایم شم روز‌جمعه‌ای، بس که جمعه‌ها همه غم‌های دنیا بختک میشن روم. میخوام برم تو این 🕳️ قایم شم دست هیشکی بهم نرسه. فعلا باید تو این 🕳️ بمونم.

برف اومده، شیهه کشیدم؛ کاش بودی و می‌کشیدی، شیهه.

نیاز به معاشرت کوتاه ولی با کیفیت دارم.

آهای خفته‌ها! من بیدار شدم.
(فضله کلاغ‌های سیاه تو کلاس ۸ صبح.)

چرا امشب کسی نیست نازم رو خریدار باشه؟
عاح. چه بی‌پر و بال شدم.

این روزا دنیا واسه من
از خونه‌مون، کوچیک‌تره.

‏مرغ شیدا بیا بیا
‏شاهد ناله ی حزینم شو
‏با نوایی به روز و شب
‏هم صدای دل غمینم شو

‏سه چهارتا کفترباز درونگرا باید فالو کنم. هیچکس نمی‌تونه تصویری که اینا از تنهایی و غم می‌سازن رو بسازه.

بنویسید: این زن، از درد حِیْض، ساقط شد و تا آخرین دم، ملحد و آزاد ماند.

عزیزم! من “حالا چی ژوزه‌”ام.