“خدایا بولله که مادرت از شیرفلکه‌ی خونه پدربزرگ من خراب‌تره.”
—با اقتباس از دُرافشانی سهیل عزیزم.

میخوام برم تو این 🕳️ قایم شم روز‌جمعه‌ای، بس که جمعه‌ها همه غم‌های دنیا بختک میشن روم. میخوام برم تو این 🕳️ قایم شم دست هیشکی بهم نرسه. فعلا باید تو این 🕳️ بمونم.

برف اومده، شیهه کشیدم؛ کاش بودی و می‌کشیدی، شیهه.

نیاز به معاشرت کوتاه ولی با کیفیت دارم.

آهای خفته‌ها! من بیدار شدم.
(فضله کلاغ‌های سیاه تو کلاس ۸ صبح.)

چرا امشب کسی نیست نازم رو خریدار باشه؟
عاح. چه بی‌پر و بال شدم.

این روزا دنیا واسه من
از خونه‌مون، کوچیک‌تره.

‏مرغ شیدا بیا بیا
‏شاهد ناله ی حزینم شو
‏با نوایی به روز و شب
‏هم صدای دل غمینم شو

‏سه چهارتا کفترباز درونگرا باید فالو کنم. هیچکس نمی‌تونه تصویری که اینا از تنهایی و غم می‌سازن رو بسازه.

بنویسید: این زن، از درد حِیْض، ساقط شد و تا آخرین دم، ملحد و آزاد ماند.

عزیزم! من “حالا چی ژوزه‌”ام.

Until the eeeeeeeend…
🎶

‏من اون درختی هستم که پرنده توش لونه ساخت بچه‌دار شد و هجرت کرد اما او هیچ نفهمید.

کاملاً می‌فهمم اما به هیچ‌ عنوان متوجه نمی‌شوم.

‏دلم میخواد یکی باهام سربسته صحبت کنه.

الان باید کسی می‌بود و بهش درانک‌تکست میدادم.

اگر حساب کنم، به نسبت خوبی همگی‌تان یکی‌یک‌ بغل بهم بدهکارید.

‏مایملکِ من، غمِ من است.

‏-رضا براهنی

متوجه خودم و زنده بودنم نیستم.