آهای خفته‌ها! من بیدار شدم.
(فضله کلاغ‌های سیاه تو کلاس ۸ صبح.)

چرا امشب کسی نیست نازم رو خریدار باشه؟
عاح. چه بی‌پر و بال شدم.

این روزا دنیا واسه من
از خونه‌مون، کوچیک‌تره.

‏مرغ شیدا بیا بیا
‏شاهد ناله ی حزینم شو
‏با نوایی به روز و شب
‏هم صدای دل غمینم شو

‏سه چهارتا کفترباز درونگرا باید فالو کنم. هیچکس نمی‌تونه تصویری که اینا از تنهایی و غم می‌سازن رو بسازه.

بنویسید: این زن، از درد حِیْض، ساقط شد و تا آخرین دم، ملحد و آزاد ماند.

عزیزم! من “حالا چی ژوزه‌”ام.

Until the eeeeeeeend…
🎶

‏من اون درختی هستم که پرنده توش لونه ساخت بچه‌دار شد و هجرت کرد اما او هیچ نفهمید.

کاملاً می‌فهمم اما به هیچ‌ عنوان متوجه نمی‌شوم.

‏دلم میخواد یکی باهام سربسته صحبت کنه.

الان باید کسی می‌بود و بهش درانک‌تکست میدادم.

اگر حساب کنم، به نسبت خوبی همگی‌تان یکی‌یک‌ بغل بهم بدهکارید.

‏مایملکِ من، غمِ من است.

‏-رضا براهنی

متوجه خودم و زنده بودنم نیستم.

غزاله خوب، غزاله مرده‌ست عزیزانم.

کاش در دهات وهمی پسا‌شورَوی دریوزگی می‌کردم ولی مجبور نبودم این حجم از یاوه رو این ساعت به خوردم بدم.
سگ در نازندگی‌ دانشجویی.

به سرگین چارپایان‌ زندگانیم که هیچ نخواندم. می‌خوابم.

‏«چراغی در اتاق آخر روشن باشد. سکوت هم باشد. تاریکی از همه بهتر است.»