‏ببخشید که همه‌چی رو خراب میکنم. من خیلی وقته از داشتن، میترسم.

ولی رانده‌شدن من با زاده‌شدنم پیوند خورده. هرکه را اجتماع پس بزند، دل من پیش می‌کشد.

به خودت میای می‌بینی چقدر سِر شدی، می‌بینی خبری از تب و تاب اوان جوانی نیست. از خودت برای لحظه‌ای می‌ترسی.

دیگران و مادرم هم همین نظر را دارند دوست من.

من باید مثل لباس تا بشم و از اینجا گذاشته بشم اونجا.

به‌به! افسردگی‌ها چقدر این موقع شب فربه می‌شوند.

‏می‌خواهم همه چیز را جدی بگیرم و نگیرم. من متعهدم به معلق بودن.

‏ مثل بارونی که سریع میره زیر‌زمین، مثل برفی که زود آب میشه، مثل شبنمی که افتاب طلوع نکرده بخار میشه، مثل سکس یه مرد زود انزال و هر استعاره‌ی دیگه‌ای که سرعت رو نشون میده، پول‌هام خیلی زود تموم میشه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
فقدان سروش امینی در محتوای کانال ازاردهندست.. آح کشششدار

کولوز فرند. :))))))

‏یه حال عجیبی‌ام. انگار یه پاک‌کنم توو مداد فروشی رفیع.

‏احساس میکنم در دنیای شیرها من شیر تعزیه هستم.

فروپاشی روانی از رگ گردن بهم نزدیک‌تره.
‏یعنی بین رگ گردن و خدا یه باقرزاده‌ای هست که فروپاشی روانی اون جاست.

کأنهو پاندول نوسان میکنم بین بودن یا نبودن، بین موندن یا نموندن. هر مکان و هر زمان.

تلاشت مذبوحانه و کم‌مایه‌س عزیزم.