‏«حلاج‌وشانیم که از دار نترسیم.»

اونی که من رو اذیت میکنه آدم‌ها نیستن، خود فلان فلان‌شده‌ام هستم.

من بالقوه انسان باحالی‌ام، لکن احوالاتم ته کشیده.

بیش از تکلم، شنفتن را تمرین کرده و به کار گیرید.

سگ درونی‌ام مریض و بی‌صاحاب است و زوزه استیصال می‌‌کشد.

عزیزم ملال گِل گلویم پهلو زده و خوش‌رقصی می‌کند.