اونی که من رو اذیت میکنه آدم‌ها نیستن، خود فلان فلان‌شده‌ام هستم.

من بالقوه انسان باحالی‌ام، لکن احوالاتم ته کشیده.

بیش از تکلم، شنفتن را تمرین کرده و به کار گیرید.

سگ درونی‌ام مریض و بی‌صاحاب است و زوزه استیصال می‌‌کشد.

عزیزم ملال گِل گلویم پهلو زده و خوش‌رقصی می‌کند.

‏زشت زندگی می‌کنم. تو این دنیا نمی‌شه خوشگل زندگی کرد. هر چیز زیبا، تصنعی‌ست.
چیزهای زیبا تصنعی‌اند. چیزهای تصنعی بوی نفت فرآوری‌شده می‌دن. بوی نفت فرآوری‌شده من رو یاد گرمای دکل‌های پتروشیمی قدکشیده جای‌جای وطنم می‌ندازه. عرق می‌کنم. سرفه می‌کنم. خون بالا می‌آرم. چیزهای زیبا من رو یاد بوی عرق، احتقان سرفه و چرکی خون می‌ندازن.

نمایشنامه گوژ‌پشت نتردام.
اجرای زیبای “دنیل لاوه”.

مو به تن آدم سیخ میشه.

این روزا فقط زنده‌ام، زندگی نمی‌کنم.

مثل مایع کیکی که از ظرفش ریخته باشه، سرریز شده‌ و پهن‌ام.
بهتر بود واقعا می‌بودی و تن سرریز شده‌ام رو جمع و متراکم می‌کردی تا حس کنم دوباره هستم.