به من بگو “طفل دیوانه من”.

‏و صمیمانه امید دارم هرگز پیدا نشوم.

مشروح اخبار: سرم درد می‌کند، درد هم زنم را.

مقداری کاکوتیِ تازه‌خشک‌شده به ساییدگیِ خودم اضافه کرده‌ام. اگر قرار است رنج بکشم، به بویِ خوبِ کوه‌هایِ پشتِ سر می‌کِشم.

زیاد انگولک نکنید، نتیجتاً یک چیزی از داخلش در می‌آید.

دیگه از پس خودم دارم برنمیام.

میزان مصرف مسکراتم از دفعات ماهیانه به سالیانه تقلیل یافته، نیمه‌شب و بامداد دیدن هم که زمان زیادی‌‌ست سرش گرد است، مصرف قرص ویتامین و اِل و بِل هم که فراوان. برودت ناچیز آب و هوایی هم که استخوان‌دردم می‌دهد و تکرر ادرار، شب‌ها هم قبل از خواب تنبان را تا بیخ گلو بالا می‌کشم که پک پهلویم سرمایی نشود. حالا شما بگو عزیزم! با این تفاسیر وقتش نشده بساط بافور و اسباب نئشگی میان‌سالی را دایر کنیم؟

[تمام درخت‌هایی که کاشتم رو نذرت می‌کنم.]

من توی تخت سینه‌م یه جنگل سرو دارم که نهنگ این بیشه‌زارم شمایی عزیزم.

“ز بامی که برخاست مصیبت نشیند.”

من فقط میگم لَق نباشید.

سایه آدمیزاد هم خوب‌ گوشی برای چیزهاست.

“کجا با این عجله جانم؟ بودید حالا.”

ریشه‌هام درد میکنه.

“تو قطره اشک منی تو غربت.”

بامداد هجدهِ دیِ نود و گه.
اما سوال اینجاست! آیا می‌شود دست‌کم در توسط مرد؟

سال چهارم.

‏خواسته کوچکم این بود که در آغوش تو باشم، اکنون اما در آغوش شبم، دستان غم بر گردنم است و از تو با ماه می‌گویم.