میزان مصرف مسکراتم از دفعات ماهیانه به سالیانه تقلیل یافته، نیمه‌شب و بامداد دیدن هم که زمان زیادی‌‌ست سرش گرد است، مصرف قرص ویتامین و اِل و بِل هم که فراوان. برودت ناچیز آب و هوایی هم که استخوان‌دردم می‌دهد و تکرر ادرار، شب‌ها هم قبل از خواب تنبان را تا بیخ گلو بالا می‌کشم که پک پهلویم سرمایی نشود. حالا شما بگو عزیزم! با این تفاسیر وقتش نشده بساط بافور و اسباب نئشگی میان‌سالی را دایر کنیم؟

[تمام درخت‌هایی که کاشتم رو نذرت می‌کنم.]

من توی تخت سینه‌م یه جنگل سرو دارم که نهنگ این بیشه‌زارم شمایی عزیزم.

“ز بامی که برخاست مصیبت نشیند.”

من فقط میگم لَق نباشید.

سایه آدمیزاد هم خوب‌ گوشی برای چیزهاست.

“کجا با این عجله جانم؟ بودید حالا.”

ریشه‌هام درد میکنه.

“تو قطره اشک منی تو غربت.”

بامداد هجدهِ دیِ نود و گه.
اما سوال اینجاست! آیا می‌شود دست‌کم در توسط مرد؟

سال چهارم.

‏خواسته کوچکم این بود که در آغوش تو باشم، اکنون اما در آغوش شبم، دستان غم بر گردنم است و از تو با ماه می‌گویم.

بار دیگر که آمدی، حلوا حلوا خواهمت کرد جانم.

دَردائیل هم اسم جالبیه.

سلام جِگر. من آدم خوبی هستم.

طبیعی‌ست که در این سن راه حل‌های آسانی انتخاب کنم؛ زمان زیادی است که جدل نمی‌کنم و با مرور ذهنی جمله “پدر شما خراب است جانم.” ماجرا را برای خودم خاتمه می‌دهم.

رفتیم غریبانه: بی‌صدا وُ پنهانی از یاد نبر خون را، خونی که شتک می‌زد.
“اعدامی دیگر؛ محمد قبادلو.”

این شما بودین که به من دل لانه کردن روی شاخه‌هاتون رو دادین؛
شما درخت ثقل‌ریشه نجیب من.

‏آدم سگ بشه انسان نشه.

نظربازی و گستاخیِ نظر و خیره شدن‌های خیره‌سرانه تا فردا دل‌کش و خواستنی‌اند؛ منتها اگر از انسان درست با طریقه میزان دیده باشین، خیره‌سری و نظربازی اگر میزان باشه، آدمیزاد رو به وجد میاره.

[لطفعلی‌خانَم کی میاد؟]