👣🖤

کاش می‌شد گاه گاهی درد دل‌ها را نوشت
حرف‌های تلخ قلب مست و شیدا را نوشت

کاش می‌شد یک شب از دیوانگی و غم گریخت
بی‌غلط، در باب عشق ایمنّا و إِنْشا را نوشت

کاش پایان تمام قصه‌ها تلخی نبود
تا به شادی قصهٔ مجنون و لیلا را نوشت

من نمی‌دانم چرا گفتی نمی‌خواهم تو را
کاش می‌شد پاسخ سخت معما را نوشت!

ای خدا، روز ازل، گوشه کنارِ دفترت
کاش می‌شد جمله‌ای هم، وصلتِ ما را نوشت

در جهانی که در آن، یوسف‌رخان ظالم‌ترند
کاش می‌شد علتِ عشقِ زلیخا را نوشت!

گاه یک ایران هم از درک حالت عاجزند
کاش می‌شد وصفِ حالِ مردِ تنها را نوشت!

دست بهرام از نوشتن بهر عشقت کوتَه است
کاش می‌شد مصرعی از شعر نیما را نوشت

مادر ببین که هنوز طفل کوچکم
مادر تویی همان روشنی دل نازکم

مادر ببین که شب خوابم نمی‌برد
مادر تو بودی همیش آفتاب سرم

مادر ببین که بی عشق و مهر تو…
مادر تو بوده‌ای همه شادی خاطرم

مادر ببین که با داغ بدون مهر تو…
مادر تو بودی همان کوه پشت سرم

مادر ببین پُسرت، از فراق محبتت…
مادر بدون تو غم بار و بی‌کسم

مادر ببین که “مردانِ خدا” در غمت
افسرده حال زار غربت و در ماتمم

گر تو نیایی چی کنم
اشک بی تو شده باران نیایی چی کنم

مثلحت نیست دلم را به تماشای دیگر
تو که حسرت پنهان نیایی چی کنم

ان قدر شعر نوشتم که بدادم برسی
شعر های شده دیوان نیایی چی کنم

بعد تو شعر نشد موجب درمان دلم
ترسم ای صاحب درمان نیایی چی کنم

نفسم از تپش قلب تو جان میگیره تو بیگو
تو بیگو حسرت جانو نیایی چی کنم