غضبناک در گوشه ای نشستم و تو را مینگرم که چگونه حرمت نفسم را میشکنی.

Here we go again.

کاش میتوانستم آن قطره‌ی اشک باشم که بر روی گونه هایت غلظت میخورد؛
آن گاه هنگام چکیده شدن، چشم ها و گونه هایت را بی بوسه رها نمیکردم.

وای بر من که چاره ای جز سقوط ندارم.

شاید این من باشم که میرم ولی این تویی که جلوم رو نمیگیری

و شاید اون تو باشی که میری ولی این من باشم که جلوت رو نمیگیرم

حتی آسمان از غم نهفته کلماتت، می‌گِرید.

و من هیچ شبی به اندازه امشب به آسمان و مردم حسودی نکرده بودم.