کاش میتوانستم آن قطره‌ی اشک باشم که بر روی گونه هایت غلظت میخورد؛
آن گاه هنگام چکیده شدن، چشم ها و گونه هایت را بی بوسه رها نمیکردم.

وای بر من که چاره ای جز سقوط ندارم.

شاید این من باشم که میرم ولی این تویی که جلوم رو نمیگیری

و شاید اون تو باشی که میری ولی این من باشم که جلوت رو نمیگیرم

حتی آسمان از غم نهفته کلماتت، می‌گِرید.

و من هیچ شبی به اندازه امشب به آسمان و مردم حسودی نکرده بودم.