دائم توی گوشش میخوند که پادشاه دیگه پیر شده و تو که جوان و سالمی برای پادشاهی لایق تری، پس پدرت رو از سر راه کنار بزن و خودت بر تخت بنشین

ضحاک که ساده دل بود گول این حرف ها رو خورد و با شیطان همدست شد تا پدرش رو بکشه؛ ضحاک بر تخت نشست و شیطان این بار با نقشه ای تازه در جلد آشپزی ماهر به کاخ اومد و به عنوان سرآشپز مخصوص هفته ها لذیذ ترین غذاهارو برای ضحاک پخت

پادشاه که بسیار خرسند شده بود همان آشپزِ شیطان رو صدا زد و گفت به خاطر خدمات خوبت میتونی هر خواسته ای از پادشاه داشته باشی تا برآورده کنیم

شیطان گفت دل من از مهر شما آکندست و تنها خواستم بوسیدن سرشانه های اعلی حضرته؛ ضحاک هم اجازه داد و شیطان دو بوسه بر شانه های اون زد، همان لحظه دو مار سیاه از شانه های پادشاه بیرون زد و شیطان دود شد و پنهان شد

هزاران پزشک اومدند و سعی کردند مارهارو رام کنن و ریشه‌ی اون هارو بسوزونن اما موفق نمیشدن… چندین بار مارها رو از ته بریدن اما همون لحظه دوباره جوونه میزدن!

مدتی گذشت و هیچ طبیبی نتونست مارها رو از بین ببره تا اینکه شیطان برای بار سوم و به شکل پزشکی حاذق به دربار اومد اون به شاه گفت شما نمیتونید هیچ جوره از دست مارها خلاص بشید اما…

اما اگر هرروز از مغز دو جوان خورشت درست کنید و به مارها بدید از گزند اون ها دور می‌مونید؛ ضحاک ستمگر و خودخواه که چیزی جز سالم موندن خودش براش مهم نبود از اون روز دستور داد هرروز دو جوان رو به قصر بیارن، بکشن و مغزشون رو خوراک مارها بکنن

مدت ها جوان های زیادی قربانی شدن و همه ‌ی مردم روستا از ترس تمام فرزندانشون رو در پستوها پنهان میکردن تا دست جلادهای پادشاه بهشون نرسه…

کاوه سعی کرد مردم رو با خودش همراه کنه تا انتقام خون ریخته شده جوانان بی گناه رو بگیره و ضحاک رو به سزای اعمالش برسونه..

همه‌ی ما روزهایی رو‌ در زندگیمون داشتیم که ناراحتی و اندوهمون به بالاترین مقدار خودش رسیده و دیگه دلمون نمیخواسته زنده بمونیم و با مشکلات درگیر بشیم. اما حتی اگر در اعماق افسردگی هم غرق شده باشیم همیشه یک دلیل هست که باعث میشه بخوایم هرطوری شده به زندگی ادامه…

برای بعضیا کار، خانواده، عشق یا اهداف دیگه هست اما گاهی اوقات انقدر سگ سیاه افسردگی ما رو محکم بغل میکنه که نمیتونیم این دلایل رو به یاد بیاریم یا حتی به نظرمون کافی نمیان؛ در کل گاهی غم انقدر زیاد میشه که دیدن ادامه مسیر برامون دشوار میشه!

مثلا این روزا خیلی هامون با افسردگی، سوگ و غم طرفیم... ما هر روز داریم برای کسایی گریه میکنیم که حتی یکبار هم از نزدیک ندیدیمشون… این روزها هممون افسرده و ناراحتیم، و این احساس رو نمیشه با کلمات بیان کنیم، خیل فراتر از کلماته ولی هممون درکش میکنیم...

زنده ایم ، ولی نمیخوایم زنده باشیم، و درعین حال نمیخوایم بمیریم... ممکنه یک لحظه امید و حس زندگی بگیریم، ولی شرایط انقدر بده که یهو تمام حس های خوب جاشون رو به غم میدن؛

ما داریم روزهایی رو زندگی میکنیم، که روحمون آتیش میگیره، ولی هیچکس این آتیش رو نمیبینه، چون افسردگی و غم یک حس نامرئيه