ماورای باورهای ما،
ماورای بودن ها و نبودن های ما
آنجا دشتیست..
فراتر از همه ی تصورات راست و چپ
تو را آنجا خواهم دید...
-مولانا

تا قبل از اینکه کتاب جنگ سار وایرال بشه,
با استفاده از همین تریبون اعلام میکنم که هیدئو مال منه.
-جنگ سار

سیر نمیشوم ز تو، ای مه جان فزای من
جور مکن جفا مکن، نیست جفا سزای من
با ستم و جفا خوشم، گرچه درون آتشم
چونکه تو سایه افکنی، بر سرم ای همای من
-مولانا

گر بیدل و بی دستم وز عشق تو پابستم
بس بند که بشکستم، آهسته که سرمستم
-مولانا

رفتم با طبیب جان گفتم که ببین دستم
هم بی دل و بیمارم هم عاشق و سرمستم
گفتا که تو مُردی گفتم که بلی اما
چون بوی توام آمد از گور برون جستم
-مولانا

سالها در یک کارخانه چوب بری کار میکرد. هرچه پول درآورد کتاب خرید و همه اش خیال میکرد شاعر است.
پدر پرسید: به دنبال چه میگردی؟
گفت: خودم!
-سمفونی مردگان | عباس معروفی

ریشه کلمه شخصیت (Personality) به پرسونا (Persona) که یه کلمه لاتینه برمیگرده.
پرسونا در معنی لغوی, اون ماسکیه که بازیگرها وقتی اجرا دارن به صورت میزنن.
اون چهره اجتماعی که فرد به دنیای بیرونی نشون میده. نقابی که به صورت میزنه تا بقیه رو تحت تاثیر قرار بده و ماهیت حقیقی خودش رو پنهون کنه.
شخصیت یا Personality اولین بار توسط یونگ به کار برده شد.

تو چه ماسکی میزنی؟

با تاخیر
برای پرفسور مک گونگال عزیزم🖤
که وقتی دامبلدور نبود, اون بود, وقتی اسنیپ نبود باز هم اون بود...
حالا دیگه نیست :)))))

اوه.

2:20
The capillaries in my eyes are bursting
If our love died, would that be the worst thing?
For somebody I thought was my saviour
You sure make me do a whole lot of labour
The calloused skin on my hands is cracking
If our love ends, would that be a bad thing?
And the silence haunts our bed chamber
You make me do too much labour..

اما کم‌کم متوجه شدم که آدما، صرفاً آدمن. ترس‌ها، رویا‌ها، خواسته‌ها، درد‌ها و اشتباه‌های خودشون رو دارن. نمی‌تونم از کسی انتظار اینو داشته باشم که منو کامل کنه. باید خودم دنبال کامل کردن خودم باشم.
-رقیب‌های ازلی

نمی‌توانستم راهی پیدا کنم که موجود ویژه‌‌ای در جهان باشم، ولی می‌توانستم راهی متعالی برای پنهان شدن پیدا کنم و برای همین نقاب‌های مختلف را امتحان کردم: خجالتی، دوست‌داشتنی، متفکر، خوش‌بین، شاداب، شکننده–این‌ ها نقاب‌های ساده‌ای بودند که تنها بر یک ویژگی دلالت داشتند. باقی اوقات نقاب‌های پیچیده‌تری به صورت می‌زدم، محزون و شاداب، آسیب‌پذیر ولی شاد، مغرور اما افسرده. این‌ها را به این خاطر که توان زیادی ازم می‌بردند در نهایت رها کردم. از من بشنو: نقاب‌های پیچیده، زنده‌‌زنده تو را می‌ خورند.
-جز از کل

اگر من معلم بودم، برای این والدین شیفته، چیزهایی سرهم می کردم که حسابی بچزند! مثلا می نوشتم: «پسر شما، ماکسیمیلیان، جدا افتضاح است! خدا کند یک کسب و کار خانوادگی داشته باشید که بتوانید بعد از ترک تحصیل، آنجا بچپانیدش! وگرنه محال است جای دیگری گیرش بیاید!»
-ماتیلدا